All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 71 - Chapter 80

จางจิ้งเหยากำหมัดแน่น เขาที่แค่ระแคะระคายสงสัย ได้ยินแต่เสียงนินทาตลอดมาเรื่องของฮุ่ยเจียงกับพ่อของเขานั้นเป็นเพราะเหล่าญาติ ๆ ตระกูลจางร่วมมือให้เกิดขึ้น เขาที่ผิดหวังกับพ่อที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ แต่พ่อกลับไม่เคยอธิบายเรื่องอะไรให้กระจ่าง เขาจึงตัดสินว่าเป็นความต้องการของพ่อ แม้จะดูแลแม่มากขึ้นแต่นั่นกลับไม่ทำให้ความเสียใจเลือนหายไป เพราะหนามตำใจอยู่คาบ้าน วันนี้เพิ่งเข้าใจอย่างกระจ่างชัดจากปากของฮุ่ยเจียงในตอนที่ลอบกลับบ้านตัวเองโดยไม่ให้ใครรู้ เพื่อต้องการสืบค้นความจริง เขาที่ให้คนตามประกบหวังฉู่หรันที่ออกไปข้างนอกมืด ๆ ค่ำ ๆ แต่สามีกลับอยู่บ้าน และเขาต้องการจะเข้าไปค้นเอกสารในห้องเก็บเอกสารทั้งหมดและมันก็ติดกับห้องของแม่ที่เคยอาศัยอยู่ก่อนตาย ที่ถูกฮุ่ยเจียงยึดไปแล้ว ช่างเป็นตระกูลที่ไม่ควรคบค้าจริง ๆ เพราะตระกูลจางคิดว่าแม่เขาขี้งก ไม่ยอมคายทรัพย์ออกมาทั้งที่ตนเองร่ำรวย ทุกเดือนเงินที่ได้ก็เท่าเดิมไม่เพิ่มขึ้น จึงนำมาซึ่งเรื่องราวทั้งหมดนี่เอง เขาคิดว่าหากคนเหล่านั้นเป็นคนดีสักหน่อย ทำไมเงินจะไม่ให้ล่ะ แค่รออีกสักหน่อยให้ธุรกิจก้าว

สองร่างกอดกันกลมบนโซฟา ยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็น คนที่แกล้งหลับไปก่อนลืมตาขึ้นเมื่อเหยื่อตัวน้อยหลับแล้ว แน่นอนว่านี่คือแผน เขาจงใจรั้งให้เธออยู่และไม่อยากให้กลับจนกว่าเธอจะหลับและอุ้มขึ้นไปนอน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเฟยเจิน แต่ทว่าเขากลับกดยิ้มมุมปากพร้อมกับสายตาที่บอกว่าเขาชนะแล้ว “คะ...” ชู่ว! เฟยเจินปิดปากเงียบ ก่อนจะถอยหลังไปแจ้งกับที่บ้านข้าง ๆว่าคุณหนูเสวี่ยจะนอนที่บ้านนี้ จางจิ้งเหยาบรรจงวางร่างของเธอบนที่นอนนุ่ม แล้วห่มผ้าอย่างดี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะมองเธอจนหลับบนที่นอนของเขา แน่นอนว่าเขาชอบช่วงเวลานี้ที่สุดเลย ให้ตายเถอะ! สามปีก่อนเขายอมรับว่าไม่เคยชอบเธอด้วยซ้ำ อดจะรู้สึกสงสารเสียมากกว่า ที่ชอบคนอย่างจางจิ้งฮ่าว คนที่ไม่เอาไหน ไม่รู้จักรับผิดชอบ กระทั่งจะแต่งงานก็ยังหนีไป มาตอนนี้เขากลับชอบเธอที่ท่าทางเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยแผนการ คำพูดแต่ละคำล้วนผ่านสมองและกลั่นกรองมาอย่างดี ผู้หญิงเช่นนี้ต่างหากที่ควรค่าแก่การรักษาเอาไว้ ผ้าห่มผืนหนาสีขาวถูกห่มให้เธอก่อนเขาจะแทรกต

หลังจากที่เบะปากมองบนเป็นที่พอใจแล้วจากนั้นสามคนก็สุมหัวช่วยกันวางแผน เรียกว่าแผนล่อซื้อ เพราะเสี่ยวหมิงรู้สึกว่าธนาคารใหม่แห่งนี้ระรานความเป็นส่วนตัวของตนเอง ส่วนเสวี่ยซูซินก็อยากทำให้คนเห็นแก่ตัวอย่าง ฮุ่ยเจียงกับจางจิ้งฮ่าวได้รับบทเรียนอย่างสาสม และที่สำคัญหวังฉู่หรันที่เข้ามาขโมยข้อมูลบริษัทของเธอ หากคาดเดาคิดว่าจะขโมยไปให้ชู้ของหล่อนแน่ ๆ เพื่อหาทางในการให้เธอเอาเงินไปฝากที่นี่ ในเมื่อคนพวกนี้หลอกกันไปหลอกกันมา ดังนั้นเธอจะหาเหยื่อตัวใหญ่ให้โดนเปิดโปงเอง ส่วนเรื่องที่ดินนั้นจะตกเป็นของใครก็ให้แล้วแต่กฎหมายตัดสินก็แล้วกัน เมื่อวางแผนเสร็จแล้วข่าวเรื่องการเปิดตัวของธนาคารกับการประมูลที่ดินฝากขายผ่านธนาคาร ราคาจับต้องได้และธนาคารมีการลงทุนในการสร้างห้างสรรพสินค้าแห่งใหม่ให้นักลงทุนร่วมลงทุน แน่นอนว่าหากใครหลงเชื่อจะสูญเสียเงินเปล่า ๆ แต่ทว่าก็มีคนที่เชื่ออย่างฮุ่ยเจียงและจางจิ้งฮ่าว “นายท่านเยว่จะมาพบเราวันไหน ฉันอยากพบเขาจะแย่” จางจิ้งฮ่าวแทบไม่ต้องทำงานด้วยตนเอง เรื่องเอกสารหวังฉู่หรันมีหน้าที่อ่านแล้วเอามาให้เขาเซ็นเท่านั้น

“คุณแม่คะ...เสวี่ยซูซินด่าว่าคุณแม่เล่นชู้ค่ะ” หวังฉู่หรันกระซิบแต่ได้รับสายตาขึงใส่พร้อมกับบอกว่าอย่าพูดให้มากนัก หวังฉู่หรันแน่นอนว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธออยู่ในตระกูลจางแล้ว อะไรที่อัดอั้นเธอก็ปล่อยออกมาบ้าง ไม่นานหรอก อีกไม่นานจากนี้เธอก็จะได้เป็นอิสระแล้วจะได้แต่งงานกับคุณชายเยว่สักที “เธอว่าใคร” ฮุ่ยเจียงตอบกลับ “กินอยู่กับปากอยากอยู่กับ...อุ้ยไม่พูดดีกว่าเนอะ” เสวี่ยซูซินไม่อยากให้ไก่ตื่น เธอรออีกหน่อยดีว่า และชอบจังเลยเห็นคนมั่น ๆ อย่างสามคนนี้ คงคิดว่าตนเองจะยิ่งใหญ่เหนือใครสิท่า “แม่ครับ...เรารีบเข้าไปในงานเถอะ เดี๋ยวงานจะเริ่มแล้ว พรุ่งนี้เราก็จะมีเงิน บางทีไม่แน่วันนี้เราอาจจะประมูลที่ดินสักผืนสองผืนเก็บเอาไว้” จางจิ้งฮ่าวที่พบเสวี่ยซูซินทีไรก็เสียดายทุกที นับวันหล่อนยิ่งสวยขึ้น แต่ว่าหวังฉู่หรันกลับหมองลงทุกวัน แทบจะเทียบหล่อนไม่ได้เลย แต่ตอนนี้เขายังต้องพึ่งพาหล่อน รออีกหน่อยเขาจะพยายามหาผู้หญิงที่คู่ควรกับตนเองมาให้ได้ “รีบเข้างานเถอะจะปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานได้ยังไง” เขาหันไปทำเสียงดุหวั

สองหมื่นหยวน หากให้เช่าที่ดินทั้งหมดยี่สิบหมู่ก็เท่ากับ...สี่แสนหยวน หวังฉู่หรันแทบจะเป็นลม ระหว่างเงินหมื่นหยวนกับเงินสี่แสนหยวนห่างกันมากทำไมเธอจะไม่รู้ นี่หรือว่าเธอโดนหลอกกันแน่ จนเมื่อสายตาสงสัยมองไปยังคนที่เธอคิดว่าจะเป็นที่พึ่งของเธอกำลังนั่งยิ้มดูดบุหรี่อย่างสบายใจไม่ได้สนใจความวุ่นวายในห้องประมูลสักนิด “ไหนเอาลายเซ็นรับเงินมาสิ ฉันอยากรู้ว่าใครรับเงินและลงชื่อไปบ้าง” จางจิ้งฮ่าวเดินเข้าไปดูสมุดบัญชีรับเงิน มีทั้งลายเซ็นและลายนิ้วมือ รวมทั้งเขาเองก็มีรายชื่ออยู่ด้วย “นี่...ฉันเซ็นตอนไหนไม่ใช่ฉันแน่” “จะไม่ใช่ได้อย่างไรคุณชายรองจาง นั่นน่ะลายนิ้วมือกับลายเซ็นของคุณไม่ใช่หรือไง” เป็นเยว่จินฝานที่พูดด้วยตนเอง และตอนนี้หวังฉู่หรันหลบอยู่เบื้องหลังเขา “ไม่ใช่ ฉันยังไม่ได้รับเงินด้วยซ้ำ แล้วนี่เงิน...เงินหมื่นหยวนยี่สิบหมู่ ใครมันหน้าโง่ขนาดนั้น” จางจิ้งฮ่าวชี้หน้าด่าแต่ทว่าเยว่จินฝานหลบให้จนนิ้วชี้ไปทางหวังฉู่หรัน จางจิ้งฮ่าวนิ้วสั่นไม่พอ เขาโกรธจนตัวสั่นด้วยซ้ำ หรือว่าเงินพันหยวนที่เธอให้เขาไปกินไปใช้ กับเงินที่ให้ทุกบ้าน