All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 81 - Chapter 90

“พี่เขยกับพี่เฉิงมาช้าจริง ๆ หมิงนึกว่าจะต้องออกตัวจัดการเสียแล้ว” เสี่ยวหมิงที่เล่นเป็นตัวประกอบตั้งนานบ่นเบา ๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ทุกคนสนใจนัก เพราะสิ่งที่พวกเขาจัดฉากวันนี้ทั้งหมดคือจัดการเยว่จินฝานที่เข้ามาทำความเดือดร้อนให้กับคนอื่น และตบตระกูลจางที่เหลือให้เข้าที่เข้าทางในแบบที่ควรจะเป็นมาตั้งนานแล้ว “จับใคร...อย่ามาจับฉันนะ ฉันทำทุกอย่างถูกต้องทั้งหมด” เยว่จินฝานรีบออกตัว “เฮ้อ...ยังเรียกว่าถูกต้องได้อีกหรือไง แค่ใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือ หลอกให้เธอนอนด้วย หลอกให้เธอเอาเอกสารไปให้ แล้วก็ให้เศษเงินแก่เธอ” เสี่ยวหมิงลากเก้าอี้มาตั้งนาน พยายามจะมีบทบ้าง จึงยืนขึ้นพูด และนั่นถูกทุกอย่าง “นี่แกเป็นสะใภ้บ้านจางยังไปนอนกับคนอื่นอีกหรือไง ทำไมสกปรกแบบนี้” เหล่าคนในตระกูลจางรู้สึกรังเกียจสะใภ้ของผู้นำตระกูลที่ไม่รู้ว่าสกปรกขนาดนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน “เหอะ...ฉันสกปรก ดูสะใภ้ที่คุณอยากให้มาแย่งตำแหน่งอดีตนายหญิงสะอาดนักนี่ ไม่ใช่พวกคุณหรือไงที่เอาหญิงชั่วที่คบชู้กับคนขับรถมานั่งเหนือพวกคุณ ก็โง่เหมือนกันนั่นแหละ” เมื่อ

เธอรู้ว่าเขาเป็นคนอ่านยาก แต่ไม่ยักรู้ว่าเขาเองก็ร้ายเหมือนกันแถมยังรู้สึกว่าร้ายมาก เมื่อริมฝีปากของเขาบดขยี้ลงมาเลยหลังพูดเสร็จ เขาไม่มีเวลาให้เธอได้ปฏิเสธและเลือกฉกฉวยจูบอีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง จนริมฝีปากเล็กเริ่มแตกพร้อมกับลมหายใจที่ขาดห้วง ๆ เมื่อเรียวลิ้นแทรกเข้ามา เท่านั้นไม่พอเขายังกระชับท้ายทอยเธอให้อยู่นิ่งรอรับแรงบดขยี้และรสจูบแทบสูบวิญญาณ เธอรู้สึกว่าคิดผิดตอนที่จับมือเขาไว้ จนตอนนี้รู้สึกว่าตนเองกำลังถูกมัดมือไปแล้ว “อื้อ...คุณอย่าจูบแรงแบบนั้นสิมันเจ็บ” เธอไม่รู้ว่าเขาจูบไม่เป็นหรือว่าแกล้งเธอกันแน่ แต่นี่มันเต็มไปด้วยอารมณ์เว้าวอนรุนแรงเกินไป “แล้วต้องจูบแบบไหน” เขาถอนจูบแล้วหอบหายใจถี่รัว ส่วนเธอก็รู้สึกว่าเขาทึ่มมาก ๆ เรื่องนี้ เชื่อแล้วว่าเขาไม่เคยทำกับผู้หญิงคนไหน แต่ทำไมเธอรู้สึกภูมิใจแปลก ๆ นะเธอถอนหายใจอย่างอ่อนใจเล็ก ๆ ปลายนิ้วเย็นแตะลงบนข้างแก้มของเขาเบา ๆ ก่อนจะรั้งท้ายทอยเข้ามาหา“จูบที่ดี…ต้องเริ่มจากตรงนี้”ริมฝีปากนุ่มของเธอแนบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลีบดอกกุหลาบที่ลูบไล้ริมฝีปากชุ่มชื้นเบา ๆ

จางจิ้งเหยาทุกวันต้องให้เหล่าตำรวจมาไล่คนตระกูลจางออกไป แต่คนที่ไม่ยอมไปไหนวนเวียนไปมาเห็นจะเป็นจางจิ้งฮ่าว ที่สำคัญวนเวียนอยู่แต่หน้าบ้านเธอด้วยสิ“เสวี่ยซูซิน ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ฉันจะคุกเข่าตรงนี้” จิ้งฮ่าวดื้อดึงจนเสวี่ยซูซินรำคาญแล้ว ทุกวันต้องเอาน้ำเกลือมาล้างไล่ความอัปมงคล หน้าบ้านทุกวัน“พี่สาวเสวี่ยหมิงมาหาเรื่องจะชวนไปเที่ยวหังโจว” เสี่ยวหมิงกระโดดลงจากรถยนต์ของที่บ้านก็รีบวิ่งมาหาเสวี่ยซูซินทันที แน่นอนว่าเขารู้จากคุณชายใหญ่จางว่ามีผีเน่าอยู่หน้าบ้านที่พี่สาวเสวี่ยไล่ไม่ไปอยู่หนึ่งคน หมิงจึงอาสามาช่วยหมิงเตรียมเอาไว้แล้วว่าจะไล่ยังไง“เสี่ยวหมิง...คิดถึงจังเลย” เสวี่ยซูซินที่ถูกคนข้างบ้านสั่งห้ามออกจากบ้านหากไม่มีเขา และงานก็ให้ทำที่บ้านจนรู้สึกเบื่อ ๆ อยู่เชียว มีคนคุยด้วยก็ดีไม่น้อย“อีกสองสามวันหมิงจะไปเที่ยวหังโจวล่ะ พี่สาวเสวี่ยไปไหม”“ไปได้ยังไงล่ะ ดูสิคนพวกนั้นแวะเวียนกันมาทุกวัน”นอกจากจางจิ้งฮ่าวแล้วก็ยังมีพวกตระกูลจางที่รอคอยอย่างวาดหวัง แต่คงไม่คิดว่าทั้งเธอและจิ้งเหยาไม่อยากจะเสวนากับคนเหล่านั้นแล้ว“ไม่ยากไม่ยาก หมิงให้คนเอาสุนัขมาหนึ่งตัวมันเชื่อฟังมาก เดี

แต่แล้วเธอขอถอนคำพูดทันไหมเมื่อเห็นตัวอักษรของเสี่ยวหมิงที่ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดสักนิด...ให้ตายเถอะ นี่เธอต้อง...กับเขาเหรอ“พร้อมหรือยังครับ”“ไม่...ไม่พร้อม...ไม่คิดจะพร้อมด้วย”ยิ่งเห็นหน้าตาตื่น ๆ ของเธอจางจิ้งเหยายิ่งซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ แต่ว่าเขาอยากแต่งงานกับเธอจริง ๆ นี่คือเรื่องจริงยิ่งนานวันเข้าเขาที่เคยแต่เฝ้ามองเธอก็รับรู้ว่าไม่อาจจะขาดเธอได้แล้วจริง ๆ“แต่ว่าคุณเพิ่งจะพูดเมื่อกี้ว่าจะทำตามที่เสี่ยวหมิง บอกไม่ใช่หรือไง” เขารีบแย้งพลางเก็บรอยยิ้มเอาไว้จนมิดชิด ไม่ให้เธอจับพิรุธได้ใช่ เธอพูดเอง แต่นี่เสี่ยวหมิงดันเขียนบทจากละครและดันเป็นบทเลิฟซีนอีกด้วยคุณชายใหญ่จางรีบรวบเอวของพี่สาวเสวี่ยเอาไว้แนบชิด จากนั้นดันตัวเข้าหาแล้วกอดเอาไว้แน่น ๆ พี่สาวเสวี่ยจะดิ้นนิดหน่อยพอเป็นพิธี แต่จริง ๆ แล้วผู้หญิงมีจุดอ่อน ให้จูบริมฝีปาก เน้น ๆ ย้ำ ๆ จากนั้นก็พาเข้าห้องนอน ค่อย ๆ บรรจงวางลงบนเตียงแล้วก็...ฮึก! เธอรีบปิดสมุดเล่มนั้นทันที แต่อีกคนก็ยิ้มรออยู่แล้ว นี่เธอพูดอะไรลงไปกันแน่ ให้ตายสิ เธอแทบจะเป็นบ้าได้เลยนะ“ไม่สิ...เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ”“แต่งพรุ่งนี้ก็ทัน”“ไม่...ไม่

เสวี่ยซูซินพูดคุยกับจางจิ้งเหยาจนเลยเวลาอาหารแล้ว แต่ทว่าอีกคนที่พูดไปจูบไปทำให้เธอปากเปื่อยหมดแล้วจนต้องร้องประท้วง แต่ก็น่าแปลกที่เธอรู้สึกว่ามีเขาก็อบอุ่นดีเหมือนกัน ไม่รู้สึกเดียวดายแล้วแม้ว่าเกิดใหม่ในโลกที่ตัวเองไม่คุ้นชิน เสวี่ยซูซินที่วางแผนไปเที่ยวกับเสี่ยวหมิงจึงต้องเลื่อนออกไปสองวัน เพื่อรออีกคนจัดการงานที่คั่งค้างให้เสร็จ และเธออ้างว่ากลับมาต้องลุยธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เต็มรูปแบบ อาจจะไม่มีเวลาผ่อนคลาย ดังนั้นเขาจึงยอมตามใจเธอ แต่ทว่าก็จะมีคนที่นั่งอยู่ด้านหลังคุยเจื้อยแจ้วไปตลอดทางอีกด้วย “พี่สาวเสวี่ย นี่หมิงว่าจะผัดหอยลายกินนะ วันนี้ที่ตลาดได้หอยลายมาตั้งสามกิโล” เสี่ยวหมิงที่บอกให้แวะตลาดได้ของทะเลสดมาด้วย ทำให้พวกเรามีคนทำอาหารเย็นแล้ว “ดีสิพี่ชอบกิน” เธอไม่ได้กินผัดหอยลายกับน้ำพริกมานานแล้ว หากได้กินต้องอร่อยมากแน่ ๆ “พี่สาวเสวี่ยคอเดียวกับหมิง หมิงชอบสุด ๆ” เสี่ยวหมิงที่มีบ้านของตัวเองที่ทะเลสาบหังโจว แต่ทว่าไม่นั่งรถมาคนเดียวให้คนขับรถขับตามมา ส่วนเขามานั่งคุยกับพี่สาวเสวี่ยและคุณชายใหญ่จาง “เสี่ยวหมิงเก่งจ