جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เพ่ยถิงถิงไม่คิดว่าที่เหล่าบุรุษทั้งหลายหารือกันเป็นเรื่องที่เธอต้องแต่งงานกับเขางั้นเหรอ แล้วเธอต้องมาอยู่ที่นี่หมายความว่ายังไง “เอ่อ...หนูไม่กล้ารบกวนหรอกค่ะ อีกอย่างหนูเป็นพนักงานร้านขนมปังต้องไปทำงานทุกวัน คงไม่สะดวกนัก” เธอกล่าวอย่างเกรงใจ แต่เมื่อหันไปมองสบตาเขาก็พบกับใบหน้ามืดครึ้ม ยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่พอใจเธอแน่ ๆ “อวดเก่ง...เธอคิดว่านี่คือเรื่องเล่นขายของหรือไง หากถูกจับไปจะทำยังไง ไม่ห่วงตัวเองก็ควรเห็นใจคนอื่นที่เป็นห่วงบ้างสิ” อีกแล้วนะ...เขาด่าเธออวดเก่ง นี่วันนี้เขาด่าเธอกี่รอบกัน ให้ตายสิผู้ชายคนนี้จะพูดดี ๆ กับผู้หญิงไม่ได้หรือไง ใครอวดเก่งกัน เห็นอยู่ว่าเขาอึดอัดที่จะต้องแต่งงานกับเธอ เธอเสนอทางออกที่ดีกับเขาแล้วทำไมยังไม่รู้จักบุญคุณเธอ ยังมาด่าเสียอีก “เรื่องนี้ทำเป็นเล่นไม่ได้นะหนู...หากพลาดพลั้งจะเป็นอันตราย” ปู่หลี่เองก็หนักใจ ได้แต่รอตระกูลหานเข้ามาช่วยเหลือ เพราะลำพังคนของรัฐพวกตำรวจบางคนที่ริรวยทางลัดอาจจะเป็นสายให้คนเหล่านี้ เว้นเสียแต่ใช้อำนาจใต้ดินของตระกูลหานจัดการปราบให้สิ้นซาก และนั่นหมายถึงไม่ละ

แต่อีกสิ่งที่เธอคิดได้คือ เสี่ยวหมิงเก่งกาจขนาดนี้เลยเหรอ หากเสี่ยวหมิงอายุเท่าเธอรับรองว่าไม่ลังเลที่จะตอบตกลงแต่งงานด้วยเพราะเขาน่าจะเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมาก ๆ ต้องดูแลภรรยาได้ดีแน่ ๆเมื่อปากกับใจเธอตรงกัน ก็บอกออกไปเลย“เสียดายจริง ๆ เสี่ยวหมิงน่าจะเกิดให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นพี่คงจะแต่งงานกับเสี่ยวหมิงไปแล้ว ทั้งหล่อ ทำอาหารก็เก่ง”“ด่าก็เก่งด้วยเธอชอบเหรอ ผู้ชายปากคอเราะรายนะ”เสียงนั้นดังขึ้นหลังจากเธอพูดจบ และก็เป็นอย่างนี้ทุกทีสินะ ชอบทำให้อารมณ์เบิกบานของเธอต้องเป็นอันหมดลง ที่สำคัญชอบมาด้านหลังตอนเธอไม่รู้ตัวเหมือนผีไม่มีผิด“สหายหลี่...! ว่าหมิงอีกแล้วนะ...อย่าให้มีครั้งที่สอง” เสี่ยวหมิงกำลังกินอยู่จึงได้แต่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำสั้น ๆ“แล้วถ้ามีครั้งที่สองล่ะ”“ก็ไม่ควรมีครั้งที่สาม” เสี่ยวหมิงตอบกลับพลางกินโจ๊กต่อด้วยความอร่อยหลี่เหวินอวี้นั่งด้านข้างเจ้าเด็กแสบและเพราะโต๊ะที่กินข้าวเป็นโต๊ะเล็กทำให้อีกฝั่งก็ติดกับเธอเช่นเดียวกัน จึงหันมองไปอีกฝั่งที่ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่ทักทายเขาสักคำไม่มีมารยาท!“แล้วจะไปไหนแต่เช้า”เขาไม่ได้เอ่ยชื่อว่าคุยกับใคร เพ่ยถิงถิงจึงไม่ได้ตอบเพร

หลี่เหวินอวี้ยกนิ้วในใจให้กับไหวพริบของเจ้าเสี่ยว หมิง ช่วยเขาได้เยอะทีเดียว สมแล้วที่พี่ใหญ่เหิงส่งเจ้าอ้วนตัวแสบมาช่วยเขาไล่เหล่าคนที่ต้องการจะมาเกาะติด“แล้วนั่นใครอีก กาฝากที่ไหน มาอาศัยบ้านหลี่” ป้ารองซูพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน จ้องสายตาไปยังสตรีที่นั่งกินโจ๊กหน้าตาเฉย ไม่ทุกข์ร้อนอะไรทั้งที่เป็นตัวปัญหาแท้ ๆป้ารองซูพูดอย่างนี่สงสัยจะไม่รู้จักฝีปากหมิงซะแล้ว มาว่าพี่ถิงของหมิงได้ยังไง“นี่ป้า...ว่าคนอื่นกาฝากที่บ้านไม่มีกระจกเหรอ หมิง ซื้อให้สักบานดีไหม ปากแบบนี้น่ะสินายพลหลี่ถึงรังเกียจไม่อยากให้มาเหยียบที่บ้าน ไร้มารยาท หากไม่รู้ว่าเป็นน้องสาวแม่หลี่นึกว่าเป็นสาวแก่เลี้ยงวัวอยู่บ้านนอกชนบทห่างไกลที่ต้องนั่งเกวียนวัวข้ามเขาอีกสองลูก มารยาทยังสะกดไม่เป็น...มาทางไหนไปทางนั้นเลยนะ ไป๊!”เสี่ยวหมิงชี้หน้าไล่แล้วยังมีคนของปู่หลี่ออกมายืนด้านหลังเสี่ยวหมิง คอยช่วยผลักไสอีกแรง“แกไล่ฉันไม่ได้นี่บ้านสามีน้องสาวฉันนะ”“ก็ไม่ใช่บ้านสามีป้าเนอะ...มาทางไหนไปทางนั้น อย่าให้หมิงพูดซ้ำ ไม่อย่างงั้นจะฟ้องพี่เขยว่าป้าวุ่นวายกับ หมิง อ้อยังมีน้องชายพี่เขยอีกคน ป้าคงได้ยินมาบ้างเนอะว่านิสัยบุรุษตระ

“ขึ้นรถ...ฉันจะพาไปเอง” สุดท้ายเธอและเสี่ยวหมิงก็ต้องมานั่งอยู่ในรถคันเดียวกับเขา แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมเขาไม่ให้นายทหารที่ติดตามเขาขับ แต่เลือกจะขับเอง ดังนั้นเธอจึงต้องมานั่งคู่กับเขาด้านหน้า ซึ่งไม่ชินสักนิด ยังดีที่เสี่ยวหมิงยื่นหน้ามาคุยด้วย “นี่หมิงไม่อยากจะนินทาพี่เขย ตอนพี่เขยกับพี่สาวนอนด้วยกันครั้งแรก หมิงซื้อไก่ตุ๋นไปสองตัวเลยนะ บำรุงให้พี่ถงมีกำลัง เพราะพี่ถงนั้นใช้แรงไปมาก” เพ่ยถิงถิงไม่คิดว่าเสี่ยวหมิงจะพูดเรื่องนี้ในรถ ซึ่งเขานั่งอยู่ด้วยทั้งมองมาที่เธอด้วยแววตาขบขัน ส่วนเธอใบหน้าร้อนผ่าวไปหมดแล้ว “นี่พี่ถิงไม่เชื่อหรือไง พี่ถงน่ะเก่งกาจทำให้พี่เขยร้องลั่นห้องเลยล่ะ พี่ถงเป็นคนควบคุมเองด้วยนะ นับว่าเป็นสตรีที่กล้าหาญมาก” เสี่ยวหมิงพูดโดยไม่รู้ว่าตัวเองทำให้เพ่ยถิงถิงที่คิดภาพตามจนใบหน้าแทบจะมีเลือดหยดออกมาได้ ทั้งโอ้อวดความสามารถของพี่สาวจนเธออับอายแทนพี่ถงไปแล้ว “พี่สาวนายเก่งกาจมาก เอาพี่ใหญ่เหิงอยู่หมัด สงสัยก่อนจะเข้าหอต้องให้ถิงถิงไปเรียนรู้จากพี่สาวนายดีไหมเสี่ยวหมิง” เขายังพูดเล่นกับ

เพ่ยถิงถิงที่หายตกใจแล้ว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นพบว่าอีกคนกำลังจดจ้องหน้าอกของเธอ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงช้า ๆ แต่ที่แปลกคือมีเม็ดเหงื่อกลั่นเป็นเม็ด ๆ พร้อมกับลำคอที่แดงเถือก ยิ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปยังใบหน้า คล้ายกับเขาดื่มแอลกอฮอล์จนเมาก็ไม่ปาน“ระ..ร้อนเหรอคะ” เพ่ยถิงถิงถามออกไป แต่ทว่าเขากลับไม่ตอบคล้ายกำลังเหม่อลอย จนเธอต้องสะกิด“คุณ!”“ฮะ...อื้อ...ว่าไง” เขาเหมือนโดดสะกดไปชั่วครู่ก่อนจากเรือนร่างในชุดนอนตรงหน้า กว่าจะตั้งสติแล้วสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด พร้อมกดข่มอารมณ์ร้อนในกายให้สงบลงก็ใช้เวลาครู่ใหญ่“คุณเหม่ออะไรคะ”“ปะ...เปล่าไม่มีอะไร ฉันแค่อยากคุยกับเธอเรื่องแต่งงาน” ที่จริงเขาตั้งใจอยากจะพูดกับเธอหลายอย่าง แต่ตอนนี้บอกได้เลย สมองของเขาเหมือนไม่หลงเหลือความทรงจำอะไร จึงอ้างเรื่องแต่งงานขึ้นมา ก่อนจะพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวอีกครั้งเพื่อจะพูดกับเธอในคืนนี้“งั้นไปคุยห้องรับแขกดีไหมคะ”“ไม่ดี...หน้าต่างมีหู...ประตูมีช่อง คุยในห้องของเธอเถอะ”“....”!เธอที่อยากให้ห่างจากห้องนอนสักหน่อย แต่อีกคนก็ขยันชวนเธอเข้าห้องนอนจริง ๆ นี่เขาไม่รู้หรือไงว่า ยุคนี้หากทำตัวไม่ดีก่อนแต่งจะ