Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

หลังจากพุดแก้วกลับไปได้ไม่นาน หมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ในคลินิกก็ทยอยกันเลิกงานกลับบ้านเช่นกัน“สายใจยังไม่กลับอีกเหรอ”คนกำลังเก็บของรอสามีมารับเงยหน้ามองคุณหมอในชุดขาวทั้งตัวที่เดินลงมาจากชั้นบน โดยมีแมวสกอตติชโฟลด์ขนฟูสีเทาเดินเยื้องย่างตามมาราวกับตัวเองเป็นเจ้าป่า ถ้ารู้จักแค่ผิวเผินคงไม่รู้ว่านี่คือเจ้านายเจ้าอารมณ์ทั้งสองของคลินิกนี้‘นายหมอ’ นั้นคุ้มดีคุ้มร้าย วันนี้ก็ไม่รู้ไปโดนยาตัวไหนมา ถึงลุกขึ้นมานุ่งขาวห่มขาวออกมาทำงาน‘นายรวย’ นั้นร้ายเป็นนิจ แมวเทาจอมหยิ่งลูกรักของนายหมอตัวนี้มีหัวกลม ใบหูเล็กพับลง ดูน่ารักน่าชัง ทว่าดวงตาสีเหลืองอำพันกลับตวัดขึ้นในองศาที่ทำให้หน้าเหวี่ยงอยู่ตลอดเวลา ที่ตลกร้ายคือนายรวยแทบจะก๊อบปี้พ่อออกมาทั้งคาแรคเตอร์และนิสัยใจคอ ถ้าชอบคือพี่ยอมทุกอย่าง แต่ถ้าไม่ชอบคือไม่ชอบ อย่างปลอกคอนี่อย่าหวังว่าจะใส่ แค่เหลือบเห็นพี่ก็ขู่ฟ่อๆ รอแล้วแบบว่าตอนดีก็ดีใจหาย ตอนไม่ได้ดั่งใจขึ้นมา นายท่านทั้งสองก็พร้อมจะตวัดเขี้ยวเล็บข่วนกระจาย!สายใจมองเจ้านายทั้งสองแล้วแอบส่ายหน้าอ่อนใจอยู่คนเดียวด้านเทวากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ เลยไม่เห็นสีหน้าอ่อนใจของผู้ช่วย เขาเดิ

คนไม่เคยเดือดร้อนอะไรกับความสูงตัวเองทำตาพองใส่คนพูดดีทันที“ไม่ต้องมามองจิกใส่ผมเลย กินให้มันเยอะๆ ป้าร้านนี้ทำอร่อยนะคุณ หรือว่าไม่ถูกปาก กินอะไรพวกนี้ไม่ได้ ถ้าใช่ก็ขอโทษที่พามากินที่นี่แล้วกัน เห็นจ่ายค่าตัวผมแค่ร้อยเดียวก็เลยนึกว่าเป็นพวกเดียวกันน่ะ”อาหารก็อร่อยดีอยู่หรอก แต่ยังอร่อยไม่เท่าที่เพชรกล้าทำพุดแก้วคิดแล้วตวัดเสียงบอกแบบยังเคืองอยู่ “ฉันกินจากที่บ้านมาบ้างแล้ว ยังอิ่มอยู่ค่ะ!”“อิ่มบ้าอะไรล่ะ นี่มันผ่านมาตั้งกี่ชั่วโมงแล้ว ไหนว่าอาหารจำเป็นต่อร่างกาย หรือกลัวอ้วน? ตัวแค่นี้ยัดเข้าไปอีกสิบจาน น้ำหนักยังไม่กระดิกเลยครับ เอาไป!”เธอทำตาโตมองคนที่จู่ๆ ก็ตักกุ้งตัวอวบขึ้นมาป้อนเอาดื้อๆ “ทำอะไรคะ?!”“ลองชิมดูสิ กุ้งสดมากเลยนะ”“ไม่เอาค่ะ! ของฉันก็มี” ทำแบบนี้คนก็มองกันสิ ตาทึ่ม!“เอาหน่อยน่า ตัวนี้อวบๆ เนื้อนุ่ม น่าหม่ำมากนะ”“คุณนี่...” พุดแก้วมองคนพยายามจะยกกุ้งให้อย่างพูดไม่ออก สุดท้ายเธอก็ใช้ช

เพื่อนๆ ที่พุดแก้วโทรตามมาช่วยเลือกของย่อมเป็นนุจรีและปรียา รายหลังนี้เป็นสาวหน้าสวยนิสัยเย็นชาจนได้ฉายาเจ้าหญิงน้ำแข็งจากเพื่อนเมื่อเจอกัน นุจรีกับปรียาก็มองหน้าพุดแก้วด้วยสีหน้าติดจะอมยิ้มมีเลศนัย พอถามกลับไม่ยอมพูดอะไร บอกให้ไปคุยที่ร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่างสไตล์เกาหลีที่ปรียาเลือกเอาไว้ให้เพื่อนแล้วครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น“วันนี้แกมาเพื่อกินจริงๆ สินะ” พุดแก้วรินน้ำชาเย็นๆ ให้ปรียาที่ห่อเนื้อหมูสามชั้นย่างกินไปหลายคำแล้วนุจรีหัวเราะเบาๆ “เลือกร้านเองแบบนี้ จะนั่งนิ่งได้ไง”“ฉันละงง ว่ากินเก่งขนาดนี้ ทำไมนางไม่อ้วนเลย”“อ้าม!” นอกจากจะไม่สนใจแล้ว ปรียายังยัดห่อผักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย“เหลือที่สุกๆ ไว้ให้เพื่อนสักชิ้นด้วยค่ะ” นุจรีว่า ปรียาก็คีบเนื้อหมูเสิร์ฟถึงจาน“ตามที่ต้องการเลยค่ะ”“ชิ้นเดียว?”“ก็แกขอสักชิ้น”“...” นุจรีพุดแก้วส่ายหน้าเอ่ย “พวกแกนี่ แค่หมูย่างยังแย่งกันอีก วันหน้า

หลังจากนั่งมองสาวอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าเหมียวขนเทาถึงเดินเข้าไปใช้อุ้งเท้าอวบๆ ตะกุยรองเท้าผ้าใบของพุดแก้ว ส่งเสียงออดอ้อน“เมี๊ยว~”ขณะที่คนถูกอ้อนใจบางไปหมด สายใจกลับมองอย่างตกใจที่เห็นมันอ้อนสาวเป็นด้วย“น้องเป็นแมวตัวผู้ตัวเมียคะเนี่ย อ้อนเก่งจริง” พุดแก้วหันไปถามคุณผู้ช่วย“เป็นตัวผู้ค่ะ สายพันธุ์สกอตติชโฟลด์ พี่รวยมีปัญหาเรื่องโรคผิวหนัง เจ้าของเก่าดูแลไม่ไหว เลยยกให้คุณหมอ เอามาเลี้ยงดูได้ปีกว่าก็อ้วนท้วนไร้โรคอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ”“โถ น่าสงสารจัง ถ้าดูกันตอนนี้ไม่รู้เลยนะคะ ว่าพี่รวยมีปัญหาเรื่องโรคผิวหนัง ขนขึ้นฟูและเงาสวยมาก” เธอพูดพลางนั่งลงยื่นมือไปหาพี่รวย แบบว่าขอจับหน่อย แมวอ้วนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นจมูกมาดุนมือบาง ดุนจนพอใจแล้วมันถึงแลบลิ้นเล็กเลียอย่างน่ารัก เธอเห็นมันยอมให้เข้าใกล้แล้วจึงใช้มืออีกข้างไปลูบหัวกลมๆ ด้วยความเอ็นดู “เห็นหน้าตาเหวี่ยงๆ แต่ขี้อ้อนมากเลยนะเนี่ย”“ร้ายไม่มีใครเกินก็พี่รวยกับพ่อนั่นละค่ะ” คนรู้จักกันดีเอ่ยค้านทันที&ldq

เทวากดวางสายแล้วชงกาแฟดำมานั่งจิบเพิ่มคาเฟอีนให้ร่างกายระหว่างรอใครบางคนอยู่ตรงล็อบบี้คลินิกพวกเจ้าหน้าที่เห็นเข้าก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก เพราะปกติเขาจะใช้เวลาพักช่วงบ่ายด้วยการนอนงีบ ไม่ก็ไปเดินเล่นในสวน ผ่อนคลายสมองและสายตาด้วยการชมนกชมไม้ไปเรื่อย ไม่มานั่งอวดโฉมเถื่อนๆ อยู่กลางล็อบบี้แบบนี้ ไหนจะท่าชะเง้อดูประตูคลินิกเหมือนกำลังรอใครอยู่นั่นอีกนี่มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย...ไม่นานหลังจากนั้นคนในคลินิกถึงเห็นผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ร่างเล็กอยู่ในเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นกุดสีอ่อน รวบผมขึ้นสูง ใส่รองเท้าหูหนีบสีสดใส เธอพุ่งตรงไปหาเทวาด้วยอาการเหนื่อยหอบ“แฮ่ก...”“มาเร็วดีนี่”พุดแก้วตวัดสายตาใส่คนพูดหน้าระรื่น เป็นไปได้นี่อยากเข้าไปดึงหนวดยาวๆ นั่นเป็นการเอาคืนนัก!เทวายิ้มตอบสายตาวาววับคู่นั้น ยังมีหน้าบอก “นั่งพักก่อนสิ”“คุณหมอมีอะไรก็พูดมาเลยค่ะ” เธอบอกพลางนั่งลงเก้าอี้ถัดจากเขาสองตัว ลมหายใจหอบจากการวิ่งมาเริ่มเข้าที่“หายเหนื่อยหรือยัง”“ค่ะ” ตอบเสียงขุ่น หายไม่หายก็พูดมาเถอะ!“ถ้าหายเหนื่อยแล้วก็ตามมา”“?!” พุดแก้วอ้าปากค้างมองคนลุกออกไปดื้อๆ ถ้าเขาจะลุกไปที่อื่นอยู่แล้