บททั้งหมดของ หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน: บทที่ 51 - บทที่ 60

“เมาแล้วเผลอปล้ำบอส!” เป็นเสียงอุทานของพุดแก้ว หลังได้ฟังนุจรีเล่าเป็นเชิงปรึกษาหารือ ระหว่างนั่งรอเครื่องดื่มอยู่ในร้านกาแฟหน้าบริษัทที่นางทำงานอยู่ ดวงตากลมโตมองคนนั่งกุมขมับอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปทางบริษัทนั่นแล้วถาม “บิ๊กบอสของแกคนนั้นน่ะเหรอ”“อือ บอสนั่นแหละ”“แกปล้ำบอสตัวเองจริงๆ เหรอเนี่ย!”“อย่าเสียงดังสิ!”พุดแก้วขึงตาใส่นุจรีที่รีบดุเมื่อเธอเสียงดัง “ไม่ต้องมาดุ เรื่องเป็นไงมาไง เล่ามาเลย ก็ว่าอยู่ทำไมหายไป ไม่มากินข้าวที่บ้านกับเขาเลย ที่แท้ก็แอบไปกินผู้นี่เอง”ทุกวันนี้การร่วมโต๊ะอาหารเย็นที่บ้านเธอกลายเป็นเรื่องปกติของเทวากับปรียาไปแล้ว ส่วนนุจรีมาแค่วันแรกๆ เธอกลัวว่านางจะจมอยู่กับเรื่องแฟนเก่า วันนี้ว่างๆ เลยแวะมาถามไถ่ดูสักหน่อยคิดไม่ถึงว่านางหายหน้าเพราะมีผู้ชายคนใหม่แล้ว!“พูดตรงๆ นะ” นุจรีเม้มปากบอกด้วยสีหน้าสับสน “ฉันยังลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ถูก จำได้แค่ว่าบังเอิญเจอบอสในผับ...”

ทั้งคำพูดและการกระทำของเขาทำเอาพุดแก้วขนลุกไปหมด เผลอปล่อยแมวน้อยที่อุ้มอยู่ลงฟื้นจนมันเผ่นหนีไปหาลูกพี่รวยที่นอนรออยู่ “พี่หมอจะทำอะไร ปล่อยพุดนะ”พอแมวหนีไปแล้ว เธอถึงดิ้นหนีจากอ้อมแขนเขาบ้างแต่นอกจากจะไม่ปล่อยแล้ว เทวายังกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม เขากดคางเต็มไปด้วยหนวดเคราลงบนไหล่เล็ก สูดกลิ่นแป้งเด็กบนกายสาวอย่างหลงใหล งึมงำถามเสียงแหบ“ทำไมตัวหอมแบบนี้ หือ พุดทาแป้งเด็กหรือแป้งเสน่ห์กัน หอมจนพี่หมอโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย”“หอมอะไรคะ ก็แป้งเด็กธรรมดา”“ไม่ธรรมดา มันหอมจับใจเลย”พุดแก้วสะดุ้งเบาๆ เมื่อเทวาแตะจูบตรงซอกคอ รีบแหวถามเขา “ไหนพี่หมอบอกว่าจะไม่ทำอะไรพุด!”“พูดตอนไหนกัน” เทวารู้สึกเหมือนตัวเองความจำเสื่อมชั่วขณะ ตอนนี้ในหัวเขาไม่มีความคิดอะไรเลย นอกจากลากคนตัวหอมนี่ขึ้นเตียงแล้วทำให้รักเราผูกพันแน่นหนาขึ้นด้วยสัมพันธ์รักที่ฝึกปรือมานานจนเชี่ยวชาญ“อย่านะ!” เสียงหวานร้องห้ามเมื่อมือใหญ่เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ลูบไล้ไปทั่ว ถ้าลอกคราบกันได้เขาคง

การมีแมวอยู่ในบ้าน ทำให้พุดแก้วมีนาฬิกาปลุกรุ่นใหม่โดยปริยายหลายวันมานี้เธอจะถูกกองทัพแมวบุกมากปลุกถึงเตียงแต่เช้า โชคดีที่ทำงานสุดท้ายของเดือนนี้เสร็จไปแล้ว เธอจึงนอนเร็วตื่นเช้าได้“เมี๊ยว~”“อืม อุ้มรักมาแล้วเหรอ” หญิงสาวงัวเงียยิ้มให้แมวน้อย ในบรรดาแมวทั้งหมด นายท่านรวยติดเธอหนักที่สุด รองลงมาก็เจ้าตัวเล็กสีขาวหูส้มนี่ละ ส่วนพี่ๆ ชอบเล่นกันเองมากกว่า ตอนนี้ก็กำลังไล่งับกันอยู่ปลายเตียงหลังจุ๊บเหม่งแมวเบาๆ เหมือนทุกเช้าแล้ว พุดแก้วถึงลุกมานั่งบิดไล่ขี้เกียจ นายท่านรวยที่นั่งคุมน้องแทนแม่ทองอยู่โดดเข้ามาอ้อนทันที“เมี๊ยว...”“อืมๆ พี่รวยก็น่ารัก”เมื่อพี่ใหญ่บุกแล้ว น้องๆ ที่เหลือก็พุ่งตัวตามมาอย่างคึกคัก เพราะรู้ว่าได้เวลาเล่นกับพุดแก้วแล้ว หญิงสาวได้แต่ลงจากเตียงไปหยิบเอาตุ๊กตาตัวเล็กในตู้เก็บของเล่นมาวางไว้บนคอนโดแมว ซึ่งเพชรกล้าซื้อติดมือมาฝากเด็กๆพอเธอวางตุ๊กตาลง แก๊งอุ้มๆ ก็แข่งกันปีนขึ้นไปเก็บมันลงมาทันที ส่วนนายท่านรวยยังนั่งนิ่ง รอให้เธอเอาไม้ตกแมวออกมาเล่นด้วย เป็นก

“เกิดอะไรขึ้น!” เพชรกล้าพุ่งเข้ามาในบ้านหน้าตาตื่น ก่อนชะงักกึกเมื่อเห็นวรเมธถูกมัดไว้กับเสากลางบ้านในสภาพหมดสติ และยังมีชลันดานั่งเหม่ออยู่บนโซฟาข้างๆ ด้วยไม่กี่นาทีก่อนพุดแก้วโทรหาเขา บอกว่าวรเมธลอบเข้ามาจะทำมิดีมิร้ายถึงในบ้าน ให้เขารีบกลับบ้านด่วนแล้วไหนล่ะพุดแก้ว ทำไมเหลือแต่วรเมธกับชลันดาที่ไม่ได้ถูกเอ่ยถึงเลยชลันดาเอ่ยทักพี่ชายแบบซึมๆ “กลับมาแล้วเหรอคะ ดากำลังรอพี่เพชรอยู่เลย”“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พุดบอกพี่ว่าวรเมธบุกเข้าบ้าน แต่ไม่เห็นบอกว่าดามาด้วย พุดอยู่ไหน” เขาเดินเข้าไปถามน้องสาวคนเล็กพลางกวาดตามองว่าร่างบางไปด้วย เมื่อเห็นเธอปลอดภัยดี จึงเดินไปดูวรเมธต่อ “ทำไมเขามีสภาพแบบนี้ล่ะ”ชลันดายิ้มเย็นมองคนเจ็บจนสลบไปแล้ว “โดนแฟนพี่พุดสั่งสอนเอาน่ะค่ะ”“แฟนพุด?”ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของเทวาสินะเพรชกล้าคิดในใจแล้วถามต่อ “แล้วตอนนี้พุดกับแฟนอยู่ที่ไหน”“พาแมวไปหาหมอค่ะ พี่เมธทำร้ายแมวของพี่พุดด้วย”

ท้องฟ้ายามเช้าของเมืองกรุงวันนี้ค่อนข้างสว่างเร็วกว่าทุกวันบนชั้นสองของบ้านสีขาวข้างคลินิกสัตว์เทวารักษ์ยามนี้มีแสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านม่านหน้าต่างที่แง้มไว้เข้ามาให้เห็นคนบางคนนอนยิ้มกอดสาวอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข ขณะที่สาวไม่มีท่าทีจะตื่นนอนและมีสีหน้าออกจะซีดนิดหน่อย ด้วยเผชิญกิจกรรมเร่าร้อนมาตลอดทั้งคืนตอนนี้เทวามีความสุขมากจริงๆ คนตัวเล็กของเขาน่ารักและหอมหวานไปทั้งตัวอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เขายังเป็นคนแรกที่ได้เก็บเกี่ยวความหอมหวานของเธอด้วย นั่นยิ่งทำให้เขาดีใจอยู่ลึกๆ ในสมัยนี้ผู้หญิงไม่ได้หวงเนื้อหวงตัวเหมือนก่อน คนที่ถือครองพรหมจรรย์ไว้จนอายุเท่านี้มีน้อยเต็มที เขาเองก็ผ่านอะไรมาไม่น้อย เลยไม่คาดหวังว่าจะได้มันจากพุดแก้ว เมื่อคืนเขาสุขใจจนรักใคร่เธอไม่ปล่อยเลยผลคือพุดแก้วแทบไม่ได้นอน...เทวาไม่ได้ตั้งใจรังแกคนตัวเล็กถึงขนาดนั้น มันอดใจไว้ไม่อยู่จริงๆ แตะตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปหมด เห็นตัวเล็กแค่นี้ แต่อะไรๆ ไม่เล็กเลย อวบอิ่มจนเขาติดกับ โงหัวไม่ขึ้นอยู่ค่อนคืนคิดแล้วน้ำลายไหล ร่างสูงพลิกขึ้นไปทับร่างเล็กพลางงับติ่งหูน้อยๆ เรียกเธอเสียงหวาน “พ