Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

คนไม่อินกับน้ำตาถอนหายใจบอก “เอาเถอะๆ สรุปคือแมวสี่ตัวนี้ผมจะเลี้ยงไว้เองก่อน คุณไม่ต้องห่วง รวยก็ชอบน้องมาก ให้มาอยู่ด้วยกันคงไม่มีปัญหาอะไร รอให้พวกมันโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยแล้วคุณยังต้องการจะเลี้ยงพวกมันอยู่ ค่อยมาเอาไปแล้วกัน”แม้จะชอบสัตว์ แต่เทวาไม่เคยคิดจะเลี้ยงเองเลย เขามีภาระเยอะอยู่แล้ว บางเดือนแทบไม่ได้อยู่บ้าน อีกทั้งแต่ละวันก็ทำงานวุ่นอยู่คลินิก บ้านจึงเป็นที่ที่เขาอยากอยู่คนเดียวมากกว่า ปกติเขาจะส่งตัวสัตว์ที่มีปัญหาทำนองนี้ไปอยู่ในบ้านพักพิงสัตว์ที่ก่อตั้งขึ้นกับเพื่อนหมอ ที่นั่นเป็นที่พักพิงของสัตว์ที่ถูกทำร้ายหรือถูกทิ้ง รวยของเขานั้นพิเศษกว่าใคร วินาทีแรกที่สบตามันตอนมารักษาโรคผิวหนังนั้น เทวารู้สึกเลยว่ามันเหมือนเขามาก เมื่อเจ้าของเก่ายกมันให้ เขาจึงไม่ปฏิเสธ รับมาอยู่ด้วยจนถึงวันนี้ ก็ตีกันอยู่หลายวันกว่ารวยจะยอมรับเขาถ้าเลี้ยงรวยได้ จะรับเลี้ยงเจ้าเหมียวแม่ลูกสี่นั่นอีกก็น่าจะพอไหวอยู่“คุณหมอจะรับไว้เอง? รวยก็ชอบน้อง?” พูดแก้วทวนคำพูดเขา ก่อนถาม “นี่พูดจริงๆ เหรอคะ”“คุณได้เจอรวยแล้วไม่ใช่เหรอ แมวอ้วนขนฟูๆ ตัวสีเทาของผมนั่นน่ะ ปกติมันหยิ่งมาก แต่ไม่รู้ทำไมกับแม่ล

ตอนยกแมวให้เขาไป พุดแก้วมัวแต่คิดหาประโยชน์ให้กับแมว ลืมคิดไปเลยว่าตัวเองเตรียมการสำหรับเลี้ยงแมวไว้หมดแล้ว เสียทรัพย์ไปไม่น้อย พอคิดถึงของพวกนั้นแล้วเธอก็ได้แต่เศร้าใจขณะกำลังเดินหงอยๆ กลับบ้าน เพชรกล้าพลันโทรมาบอกว่าเขากำลังทำกับข้าวแล้วขาดวัตถุดิบบางอย่าง ให้เธอแวะซื้อด้วย เธอเลยต้องเดินไปยังมินิซูเปอร์หน้าปากซอย ซึ่งมีของให้เลือกเยอะพอสมควรเลย เดินเลือกซื้ออยู่ไม่นาน รถเข็นก็เต็มไปด้วยวัตถุดิบดีๆ ที่พี่ชายต้องการ“น้องพุด!”“พี่สายใจนี่เอง พุดก็นึกว่าใครมาเรียก” พุดแก้วหันไปยิ้มให้คนเดินเข้ามาทักสายใจที่มีตะกร้าใส่ของในมือคลี่ยิ้มตอบ “บังเอิญจังค่ะ นี่หมอวาเพิ่งโทรมาบอกเรื่องที่น้องพุดยกแมวให้หมอ แล้วยังจะมาช่วยพี่เลี้ยงเด็กๆ ระหว่างที่หมอไม่อยู่ด้วย”“ไม่รู้จะไปช่วยเลี้ยงหรือไปช่วยทำให้ยุ่งขึ้นสิคะ”“โธ่ แค่มาเล่นกับแมวก็ช่วยได้แล้วค่ะ” ว่าแล้วสาวรุ่นพี่ก็ทำท่าอึกอัก พุดแก้วเห็นอีกฝ่ายเม้มปากตัวเองอยู่นานกว่าจะพูดออกมา “คือพี่มีเรื่องอยากจะถามน้องพุดหน่อย พอจะบอกพี่ได้ไหมคะ”“เรื่องอะไรคะ?”“เลขที่บ้านน้องพุดน่ะค่ะ แล้วก็เวลาที่แมวออกลูกด้วย คือโบราณท่านว่าไว้ แมวออกลูกที่ไหนที

“นั่งรอแป๊บ ผมทำบ้านให้เจ้าพวกนี้ก่อน” เทวาไม่สนใจเลยว่าเธอจะคิดยังไงกับบ้านตน บอกแล้วเขาก็เดินไปเอาเต็นท์กระโจมมากางในมุมตรงข้ามกับบ้านของรวยอ้วน “นี่เป็นบ้านเก่าของพี่รวย ผมอบฆ่าเชื้อไว้อย่างดี แต่พี่รวยไม่ค่อยชอบ เลยไม่ได้ใช้สักที วันนี้ได้ฤกษ์ใช้สักที ให้แม่ทองเลี้ยงลูกอยู่ในนี้แล้วกัน”พุดแก้วมองเขาเขี่ยเบาะและของเล่นพี่รวยไปไว้มุมหนึ่งแล้วอดถามไม่ได้ “แมวชอบอยู่ในที่แบบนี้เหรอคะ”“แล้วแต่นะ ลักษณะนิสัยของแมวแต่ละตัวไม่เหมือนกันเลย อย่างพี่รวยนี่โตมากับคนง่ายๆ แบบผม ถึงหน้าพี่จะเหวี่ยงทั้งวัน แต่ก็อยู่ง่ายกินง่าย แค่มีพื้นที่ให้นอนหรือนั่งจ้องนกได้สบายๆ พอ ช่วงกลางวันตอนผมไปทำงานมันก็อยู่ของมันเองได้ บ้างวันก็ตามไปตากแอร์ในคลินิกหาทาสปรนนิบัติ”ฟังไปฟังมาพุดแก้วยิ่งนิ่วหน้าขึ้นเรื่อยๆ คนกำลังย้ายลูกแมวออกมาวางในเต็นท์ที่ปูด้วยผ้านุ่มๆ อย่างอ่อนโยนหันมาเห็นสีหน้าของเธอเข้าก็อมยิ้มบอก“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผมไม่เลี้ยงพวกมันทิ้งๆ ขว้างๆ แน่นอน ถ้าผมไม่ไหวจริงๆ ยังมีสายใจสแตนด์บายพร้อมอยู่อีกคน คนในคลินิกผมก็เป็นทาสแมวมืออาชีพทุกคน”พุดแก้วนึกตามก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น จึงหมดกังวลว่าเข

ในที่สุดวันออกผลรางวัลสลากกินแบ่งรัฐบาลก็มาถึง วันนี้บรรดานักเสี่ยงโชคทางหวยพากันคึกคักแต่เช้าเลยทีเดียวพุดแก้วที่บอกจะไปเล่นกับแมวบ่อยๆ ยุ่งจนแทบไม่มีเวลากินข้าว เพราะคอหวยพากันส่งไลน์เข้ามาตลอด พอได้เวลาเธอก็มานั่งจ้องทีวีดูถ่ายทอดสดการออกผลรางวัลอย่างใจจดใจจ่อ ดีที่วันนี้เพชรกล้าออกไปสำนักงาน เธอเลยดูหวยได้แบบสบายงวดนี้เธอซื้อทั้งลอตเตอรี่และใต้ดิน โดยไปซื้อใต้ดินกับเจ้ามืออีกคนที่ดวงถูกกัน เคยซื้อถูกมาแล้วหลายครั้งปรากฏว่างวดนี้ก็พุดแก้วถูกหวยใต้ดิน!เสียดายที่ถูกสองตัวล่างแค่หนึ่งร้อยบาท นี่เป็นราคาต่ำสุดในโพยของเธอแล้ว เพราะเอาเลขเกี่ยวกับแมวออกลูกมาผสมกันมั่วๆ เผื่อไว้ ส่วนเลขที่บ้านกับจำนวนแมวที่อัดหนักๆ เพราะคิดว่าต้องออกแน่นอนนั้นกลับไม่ออก ลอตเตอรี่อีกหลายใบก็เช่นกันกระทั่งรางวัลที่หนึ่งประกาศผลออกมา...พุดแก้วจ้องสลากชุดหนึ่งในมืออึ้งค้าง หัวใจเต้นเร็วและแรงขึ้น ขนลุกไปทั้งตัวเมื่อเห็นชัดแล้วว่าเลขหกตัวบนสลากกับเลขผลรางวัลที่หนึ่งในจอทีวีมันตรงกัน“รางวัลที่หนึ่ง!” ร่างเล็กๆ กระโดดกรี๊ดลั่นบ้านด้ว

แขกคนแรกที่มาถึงคือปรียาตามคาดตอนนั้นพุดแก้วเพิ่งเอาวัตถุดิบสำหรับชาบูจัดเสิร์ฟขึ้นโต๊ะเสร็จ ส่วนเพชรกล้ากำลังปรุงยำรสเด็ดอยู่ ยำเสร็จก็พอดีกับนุจรีมาถึง ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงจัดการอาหารอย่างเอร็ดอร่อยด้วยชาบูและยำต่างๆ เป็นเพียงเมนูเรียกน้ำย่อย ไม่ใช่เมนูหลักในวันนี้ ปริมาณจึงไม่ได้มากมาย ปรียาคนเดียวซัดไปครึ่งหนึ่งแล้ว ไม่ถึงชั่วโมงก็หมดกระทั่งน้ำซุป พวกเขาพักยกด้วยสับปะรดหวานอมเปรี้ยวแก้เลี่ยน ก่อนเพชรกล้าจะไปอุ่นเนื้อตุ๋นที่ทำไว้ตั้งแต่เมื่อคืนจนเดือดปุดๆ แล้วตักใส่หม้อไฟมาเสิร์ฟร้อนๆ กินกับข้าวอบธัญพืช“เฮ้อ...อิ่ม”“อิ่มมากกกกก”พุดแก้วกับนุจรีพากันทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้แบบพุงกางหลังจากฟาดเนื้อตุ๋นกับข้าวจนเกลี้ยงหม้อแล้ว ทางปรียานั้นลุกขึ้นประสานมือคำนับไปทางเพชรกล้า“ฝีมือทำอาหารของพี่ชายไม่เคยทำให้ผิดหวัง ขอคารวะเจ้าค่ะ!”“ยินดีๆ หากเจ้าต้องการลิ้มรสอาหารฝีมือข้าอีก เชิญมาหาข้าได้ตลอด ข้าเต็มใจทำอาหารให้เจ้าทุกมื้อเลย”เห็นพี่ชายอมยิ้มทำมือประสานตอบปรียา พุดแก้วถึงกับส่ายห