All Chapters of หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

เจ้าของร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มที่ก้าวยาวๆ มาทักสาวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลันทำหน้าบึ้งทันทีที่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของพุดแก้วเกิดอะไรขึ้น?ดวงตาสีน้ำตาลเหลือบดำมองซ้ายขวาหาเจ้าหน้าที่โรงแรม ทำไมพวกนั้นถึงไม่เข้ามาดูแลแขกเลย ไม่เห็นท่าทางมีปัญหาของเธอเหรอตอนนั้นเอง พุดแก้วพลันเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว “หมอวา?”เทวาขึงตาดุ “นี่มีเรื่องกับคนอื่นมาอีกแล้วใช่ไหม”“พุดเปล่า...”“พวกเขาออกมาโน่นแล้วพุด หลบเร็ว!”พุดแก้วยังไม่ทันเอ่ยแก้ตัวอะไรมากไปกว่านั้นก็มีคนร้องบอกขึ้นก่อน เทวาถึงกับเลิกคิ้วเมื่อเห็นพวกเธอพากันผลุบไปซ่อนตัวหลังเก้าอี้อย่างเร็ว ผู้ชายกับผู้หญิงอีกสองคนไปแอบก่อน พุดแก้วค่อยแอบตาม ซึ่งไม่จำเป็นเลย ในเมื่อเธอมีเรือนร่างสูงใหญ่กว่าร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขายืนบังอยู่ทั้งคนใบหน้าคมเข้มบาดใจไร้หนวดเคราหันไปดูด้านหลังตนช้าๆ ทันเห็นชายคนหนึ่งกำลังควงสาวสวยเดินไปทางรีเซฟชันของโรงแรมพอดี“พวกเขาเดินผ่านไปยังคะ?”เทวาหันมามองท่าทางกระซิบกระซาบของพุดแก้วแล้วอดขำไม่ได้ เขานึกสนุกเลยก้มลงไปกระซิบเธอบ้าง “อืม ถ้าคนที่พวกคุณกำลังหลบอยู่เป็นคู่ชายหญิงที่ควงกันออกมาจากงานเลี้ยงด้านใน ตอนนี้พวกเขากำลัง

ไม่ว่าธีรพลจะร้องเรียกยังไง นุจรีล้วนไม่ฟัง พูดประโยคสุดท้ายจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องมาทันที พุดแก้วรีบวิ่งตามไปติดๆ“ไม่! นิ้งอย่าเพิ่งไป...”พอเห็นธีรพลทำท่าจะวิ่งตาม เพชรกล้าก็ก้าวไปขวางไว้หน้าตึง “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ! จะตามไปทำไม ไม่เสพสุขอยู่กับคนของคุณต่อล่ะ!”“ถอยไป!” ธีรพลกำหมัดมองเพชรกล้าตาขวาง“คุณนั่นแหละ ที่ต้องถอย อย่าเสนอหน้ามายุ่งกับนิ้งให้มันชั่วช้าไปมากกว่านี้อีกเลย จบแล้วก็คือจบแล้ว ถ้าคุณยังมาวนเวียนเข้าใกล้นิ้งอีก ผมจะไม่ยืนเฉยเหมือนวันนี้แน่”“มึงจะทำอะไรกูได้! อย่าทำปากดีหน่อยเลย ถอยไป!”“พี่เพชรไม่ทำอะไรคุณหรอก” ปรียาที่ยังไม่ไปไหนก้าวออกมายืนข้างๆ เพชรกล้า เธอมองธีรพลด้วยสายตาเย็นชาขณะเอ่ยต่อ “แต่รับรองว่าคนของฉันทำแน่นอน แค่ฉันสั่ง คุณก็...”“นี่เธอกล้าขู่ฉันเหรอ!” ธีรพลมองปรียายกนิ้วเรียวขึ้นมาเป่าประกอบคำพูดประโยคสุดท้ายนั่นแล้วใจหล่นวูบ นุจรีเคยบอกเขาว่าครอบครัวของปรียาเป็นคนกว้างขวาง เลี้ยงลูกแบบเจ้าหญิง อยา

เทวายิ้มรับคำชม “ลูกเทวดาของพ่อต่างหาก แล้วอย่ามาทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน พ่อโทรมาทำไม พูดกันตรงๆ ดีกว่า หลอกวาไม่ได้หรอก นี่น้องวาเองนะพ่อ!”พ่อเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยมาในสาย (“ผู้หญิงที่แกพาบุกโรงแรมคืนนั้นกับคนที่พาเข้าบ้านนั่นใช่คนเดียวกันหรือเปล่า คนที่พี่วินไปเจอมาแล้วน่ะ”)ได้ยินประโยคหลังแล้วเทวาถึงกับขบฟันแน่น ที่แท้คนคาบข่าวไปบอกพ่อก็คือไอ้วินนี่เอง ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ!(“ว่าไง ไม่คบใครเล่นๆ อีกแล้วนะเทวา อายุแกไม่ใช่น้อยๆ พี่วินมันมีเมียมีลูกให้พ่อแม่อุ้มแล้ว เมื่อไหร่น้องวาจะมีกับเขาหา!”)“มีสาวเยอะก็บ่น ไม่มีสาวเลยก็บ่น ตกลงพ่อจะเอาไงกับวาเนี่ย” เขาเสียงบ่นกลับ ก่อนจะถูกพ่อถาม(“อยากคุยกับแม่มึงเรื่องสาวๆ ที่มึงผ่านมา?”)น้ำเสียงเย็นเยียบของพ่อทำเอาเทวาขนหัวลุก รีบบอกไปทันที “วากำลังดำเนินการเรื่องลูกสะใภ้คนเล็กให้พ่อกับแม่อยู่จ้ะ คนนี้น่ารัก นิสัยดี ใจดี มีเมตตา รักสัตว์ รักวา เหมาะจะเป็นแม่ของลูกมาก หากมีความคืบหน้าอย่างไร วาจะแจ้งไปทันทีนะจ๊ะ”(

หลังจากวันนั้นเทวาโผล่มารับมื้อเย็นที่บ้านพุดแก้วแทบทุกวัน แต่ละครั้งที่มาคือเติมข้าวสองสามจานตลอด กินเยอะกว่าเจ้าของบ้านอีกเมื่อยอมให้เขาเข้าบ้านขนาดนี้ ต่อให้พุดแก้วไม่ได้เอ่ยออกมาว่าเป็นอะไรกับเทวา พวกเพชรกล้ากลับเห็นตรงกันว่าเธอยอมรับแล้วกลายๆ ว่าเขาคือคนรู้ใจ เธอยังแสดงออกชัดว่าเป็นห่วงเรื่องความเร็วในการขี่รถของเขา หวั่นใจจริงๆ ว่าจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นระหว่างทางเข้าสักวัน“ให้พุดเอาปิ่นโตไปส่งที่บ้านดีไหม ไม่ต้องมากินเองหรอกค่ะ”“หือ? ไม่อยากให้พี่หมอมากินข้าวด้วยเหรอ ใจร้ายอะ!”คนเป็นห่วงจนต้องเอ่ยปากขณะออกมาส่งเขาขึ้นรถถอนใจมองท่าทางแสร้งบีบน้ำตานั่น เขาไม่คิดว่ามันขัดกับความเท่ของซูเปอร์ไบค์ที่นั่งคร่อมอยู่เรอะ“ทำไมล่ะ ทำไมไม่อยากให้มาหา พี่หมอเสียใจนะ”“ถ้าพี่หมอขี่มาดีๆ พุดคงไม่เป็นห่วงแบบนี้” เธอให้เห็นผลแล้วบ่นต่อ “นี่อะไร ขี่เหมือนจะบินมาอย่างนั้นแหละ”“อ๋า ที่แท้ก็เป็นห่วง” เทวาหน้างอนเปลี่ยนเป็นหน้าปลื้มขึ้นมาทันที เลยถูกพุดแก้วมองค้อนไปที

พุดแก้วได้ยินแล้วอดถอนหายใจไม่ได้ ในเมื่อเขาก็รู้ว่าตัวเองทำให้เรื่องมันพัวพันมาถึงเธอ วันนี้ยังจะเสนอหน้ามาที่นี่อีก เธอเคยชอบคนแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย “เอาเป็นว่าฉันเข้าใจและรับคำขอโทษของคุณแล้ว จากนี้อย่ามาเจอกันดีกว่า ฉันไม่อยากมีปัญหากับน้องอีก”“ผมเข้าใจ พุดสบายใจได้ ต่อไปจะไม่มีใครมากวนใจพุดอีกแน่นอน ผมกับดาปรับความเข้าใจกันแล้ว เราจะแต่งงานกันเดือนหน้า ถ้าพุดสะดวก...”“คิดว่าคงไม่สะดวกค่ะ” เธอตอบโดยไม่ต้องคิดเลย “ยังมีธุระอะไรอีกไหม พอดีฉันทำงานค้างอยู่น่ะค่ะ”วรเมธรู้ดีว่าเวลาของเขาหมดแล้ว จึงลุกขึ้นโดยดี “ผมหมดธุระแล้วละ ถ้าพุดไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ”พุดแก้วไม่พูดอะไรอีก ลุกขึ้นออกมาส่งแขกไม่ได้รับเชิญเงียบๆ ก่อนจะจากไป วรเมธพลันหมุนตัวมาถามเสียงค่อย“เรายังเป็นเพื่อนกันไม่ได้จริงๆ เหรอพุด”“อย่าเลยค่ะ ต่างคนต่างอยู่เถอะ ต่อไปอย่ามาเจอฉันอีกจะดีที่สุด ขอตัวนะคะ”เอ่ยจบหญิงสาวก็หันหลังเดินเข้าบ้านทันที ไม่รู้เลยว่าคนถูกตัดเยื่อใยจนถึงนาทีสุด