All Chapters of Losing My Virginity To A Stranger : Chapter 101 - Chapter 110

Between Life And DeathDrake's POVBang!Tuluyang nagsara ang pinto ng emergency room.Kasabay noon...Parang tuluyan ding gumuho ang buong mundo ko.Nananatili akong nakaluhod sa malamig na sahig ng ospital.Nanginginig ang buong katawan ko.Hindi ko maramdaman ang lamig.Hindi ko marinig ang ingay sa paligid.Isa lang ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko.Please... save them.Hindi ko namalayang tuloy-tuloy na pala ang pagpatak ng mga luha ko.Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko...Hindi ko na kayang magpanggap na malakas.Hindi ko na kayang itago ang takot.Unti-unti akong napayuko.Mahigpit kong kinuyom ang mga kamao.May bahid pa rin ng dugo ni Alessandra ang manggas ng polo ko.At sa tuwing nakikita ko ang pulang mantsang iyon...Mas lalo kong naaalala ang maputla niyang mukha habang nakahiga sa stretcher.Ang mahina niyang paghinga.At ang walang malay niyang katawan."Damn..."Basag ang boses kong napamura."Please...""Huwag mo silang kunin."Lumapit si Marcus.Hindi siya

The Longest NightDrake's POV"I love you.""Please...""Come back to me."Tahimik na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa loob ng recovery room.Wala pa ring tugon.Tanging mahinang tunog lamang ng heart monitor ang pumupuno sa katahimikan.Beep...Beep...Beep...Hindi ko binitawan ang kamay ni Alessandra.Parang natatakot akong sa oras na gawin ko iyon...Mawala na naman siya.Napatingin ako sa wall clock.Alas-onse na ng gabi.Hindi ko namalayang ilang oras na pala akong nakaupo sa tabi niya.Hindi pa rin ako kumakain.Hindi pa rin ako umiinom.At wala akong balak umalis.Hindi hangga't hindi siya nagigising.Marahang bumukas ang pinto.Pumasok si Marcus na may dalang paper bag."Sir...""May ipinabili po akong pagkain."Hindi ako lumingon."Wala akong gana."Napabuntong-hininga siya."Hindi rin matutuwa si Miss Alessandra kapag nalaman niyang pinapabayaan ninyo ang sarili ninyo."Napangiti ako nang mapait."Kapag nagising siya...""Saka na ako kakain."Tahimik na lamang na inil

StayAlessandra's POVMarahan kong pinunasan ang luha sa pisngi ni Drake."Huwag ka nang umiyak..."Mahina kong bulong.Napasara siya ng mga mata.At sa unang pagkakataon...Wala na ang malamig at matigas na Drake Kingston na nakilala ko.Ang nasa harapan ko ngayon...Isa lamang lalaking muntik nang mawalan ng taong mahalaga sa kanya.Tahimik niyang hinawakan ang kamay ko.At saka niya ito marahang hinalikan.Hindi ako nagsalita.Pero may kakaibang init na unti-unting kumalat sa dibdib ko.Lumipas ang ilang minuto.Lumabas ang doktor matapos muling suriin ang lagay ko."She's stable now.""But she still needs complete bed rest.""Walang stress.""Walang sobrang pagod.""At kailangan niyang kumain nang maayos."Tumango si Drake."I'll take care of everything."Napatingin ako sa kanya.Hindi iyon tunog ng isang taong basta nagbibigay ng pangako.Parang matagal na niya iyong pinagdesisyunan.Pagkaalis ng doktor...Lumapit ang nurse na may dalang tray ng pagkain."Miss Cruz, kailangan na

ProtectiveAlessandra's POVHindi siya natatakot para sa sarili niya.Natatakot siyang mawala ako.Iyon ang huling bagay na paulit-ulit na umikot sa isip ko bago ako tuluyang nakatulog.Kinabukasan...Nagising ako sa mahinang sikat ng araw na pumapasok sa bintana ng hospital room.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.At gaya ng inaasahan...Naroon pa rin si Drake.Nakatulog siya sa sofa.Nakasandal ang ulo sa gilid.Nakatupi ang mga braso sa dibdib.Halatang hindi naging komportable ang tulog niya.Napangiti ako nang bahagya."Matigas talaga ang ulo mo."Mahina kong bulong.Parang naramdaman niya ang tingin ko.Unti-unti siyang nagising.Agad siyang tumayo."Good morning."Ngumiti siya."Kumusta ang pakiramdam mo?""Mas okay na."Sagot ko.Kitang-kita ko ang pagluwag ng ekspresyon niya.Parang nabawasan ang isang napakabigat na pasaning matagal niyang dinadala.Makalipas ang ilang oras...Pumasok ang doktor."Good news.""Kung magtutuloy-tuloy ang recovery mo...""Maaari ka nang

More Than GuiltAlessandra's POVNapasara ako ng mga mata.Marahan pa ring nananatili ang init ng halik ni Drake sa noo ko.Ang una...Mula nang muntik kaming mawala ng baby.Hindi iyon halik na puno ng pagnanasa.Hindi rin iyon bunga ng awa.Isa iyong halik na puno ng pag-iingat.Parang natatakot siyang masaktan ako kahit isang segundo.Unti-unti akong napangiti.Pero kasabay niyon...May isang tanong na muling bumalik sa isip ko.Bakit?Bakit niya ginagawa ang lahat ng ito?Kinabukasan...Mas magaan na ang pakiramdam ko.Pinayagan na akong maglakad-lakad sa loob ng condo para hindi mangalay ang katawan ko.Habang dahan-dahan akong naglalakad...Napansin kong nakatingin lang sa akin si Drake.Parang bawat hakbang ko...Binabantayan niya.Napailing ako."Ano?"Tanong ko.Napangiti siya."Wala.""Tinitingnan lang kita."Napairap ako."Para akong bata."Bahagya siyang natawa."Hindi.""Mas matigas lang ang ulo mo."Napatawa rin ako.Drake's POVNarinig ko ang tawa niya.At gaya ng dati.