ในช่วงนั้นราชินีเพศเมียแวะมาเยี่ยมหลายครั้ง ทุกครั้งที่เห็นเสี่ยวไป๋ก็มักจะขมวดคิ้วทันทีเจียงจือเซี่ยคิดว่าเจียงหลินไม่ชอบสัตว์ขนฟู บางคนก็ทนขนนุ่มฟูไม่ได้มาตั้งแต่เกิด เธอเข้าใจเธอจึงรีบอุ้มเสี่ยวไป๋ไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า “คุณแม่ ฉันจะเลี้ยงมันให้ดี ไม่ปล่อยให้มันวิ่งเพ่นพ่าน”เจียงหลินถอนหายใจอย่างจนปัญญา “แม่ไม่ได้ห้ามลูกเลี้ยงนี่” เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า “แค่อย่าให้คนตระกูลหนิงเห็นก็พอ”เจียงจือเซี่ยถามอย่างงุนงง “ทำไมคะ?”เจียงหลินนวดหว่างคิ้ว “ตระกูลหนิงเป็นเผ่าจิ้งจอก ส่วนจิ้งจอกขาวเป็นสายเลือดที่ต่ำต้อยที่สุดในเผ่าจิ้งจอก ถ้าคนตระกูลหนิงเห็นว่าองค์หญิงแห่งราชวงศ์อย่างลูกเลี้ยงจิ้งจอกขาว มีหวังได้มาฟ้องแม่ไม่หยุดอยู่หลายวัน คิดว่าลูกดูถูกเผ่าจิ้งจอก”เจียงจือเซี่ยยิ่งไม่เข้าใจเธอแค่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง มันจะเกี่ยวบ้าอะไรกับการดูถูกทั้งเผ่าด้วย?เธอกอดจิ้งจอกน้อยแน่น ภาพชายหนุ่มผมแดงรูปงามคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวหนิงอี้คนนั้นก็มีความคิดเหยียดเผ่าพันธุ์ด้วยเหรอ?คางของเธอถูกลิ้นอุ่นชื้นที่มีปุ่มสากเลียผ่านเบา ๆดวงตาของเสี่ยวไป๋ชุ่มชื้น มันเงย
اقرأ المزيد
