جميع فصول : الفصل -الفصل 30

แต่ว่า...สามีเอก?เจิงเหวินเหวินยังคงพูดไม่หยุด “ช่วงนี้พี่ไป๋ต้องลำบากเพราะคุณไปตั้งเท่าไหร่ เขาต้องเกลียดคุณแล้วแน่ ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่คุณไปสนิทกับทาสนักโทษขนาดนี้! องค์หญิง ถ้าคุณเป็นแบบนี้ต่อไป จะเสียเขาไปตลอดกาลนะ!”พูดจบ เธอก็มองเจียงจือเซี่ยอย่างมั่นใจว่าคราวนี้ต้องได้ผลแน่ที่ผ่านมา ขอแค่เธอพูดแบบนี้ เจียงจือเซี่ยก็จะยอมตามใจเธอทุกอย่าง คอยเอาใจและขอให้เธอช่วยออกความเห็นแต่ครั้งนี้กลับต่างจากที่เธอคิดเจียงจือเซี่ยหัวเราะหยัน “ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินแบบนั้น ฉันเสียเขาไปแล้วจะน่าเสียดายอะไร”คนที่น่าเสียดายจริง ๆ คือไป๋จื้ออวี้ที่เสียเจ้าของร่างเดิมไปต่างหากเธอยิ้มพลางยื่นมือออกมา “ยังไม่ต้องพูดเรื่องอื่น มาพูดเรื่องของเธอก่อนดีกว่า เธอมาคืนเงินใช่ไหม?”ให้ตายเถอะ! เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง!ก่อนหน้านี้เธอขาดเงิน เจิงเหวินเหวินก็ไม่เคยโผล่มาให้เห็นหน้า จนเธอลืมเรื่องนี้ไปสนิทเพื่อนรักจอมปลอมคนนี้ยืมเงินจากเจ้าของร่างเดิมไปไม่น้อยตลอดที่ผ่านมา ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เอาไปก็ล้วนมีมูลค่าสูง!จริง ๆ หลังงานเลี้ยง ราชินีเพศเมียโอนเงินค่าขนมให้เธอห้าล้านเ

เด็กหนุ่มเดินตามอย่างว่าง่าย มือทั้งสองข้างถือของเต็มไปหมด เจียงจือเซี่ยกลัวว่าเขาจะมองไม่ถนัดแล้วสะดุดล้ม จึงจับข้อมือเขาเดินนำไปข้างหน้าเดินเที่ยวอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเธอก็พอใจจนยอมหยุดกำลังจะพาของช้อปทั้งหลายกลับบ้าน ก็มีเงาร่างหนึ่งมาขวางเธอไว้“บังเอิญจังเลยองค์หญิง ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”เจียงจือเซี่ยเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความตะลึงเล็กน้อยชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสีแดงพลิ้วไหวสะดุดตาเป็นพิเศษ ใบหน้างดงามเย้ายวนจนผู้หญิงหลายคนยังต้องอับอายเมื่อเทียบกับเขาแต่เธอไม่รู้จักคนคนนี้หนิงอี้ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ลู่เจวี๋ยขยับตัวมาขวางทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังเขาหัวเราะเบา ๆ สายตากวาดผ่านลู่เจวี๋ย ก่อนมองไปที่เจียงจือเซี่ย “คนรับใช้ข้างกายองค์หญิงช่างซื่อสัตย์จริง ๆ”ลู่เจวี๋ยไม่ขยับแม้แต่น้อยเจียงจือเซี่ยดึงแขนเสื้อเขาเป็นเชิงให้ผ่อนคลาย จากนั้นมองชายผมแดง “นายคือ?”“ผมเป็นลูกชายคนโตตระกูลหนิง หนิงอี้” หนิงอี้โค้งคำนับอย่างสง่างาม “วันนี้องค์หญิงอารมณ์ดีนะ เดินเที่ยวสนุกไหม?”เจียงจือเซี่ยตอบอย่างงง ๆ “อืม ๆ ก็โอเค แล้วคือ...นายมีธุระอะไรหรือเปล่า?”รอยยิ้มข

เธอฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “องค์หญิงอย่าเพิ่งรีบเลยค่ะ การที่คุณมารับตัวคนด้วยตัวเองมันไม่ค่อยถูกธรรมเนียมเท่าไร ไม่สู้ให้อีกสักสองวัน วังหลวงค่อยส่งคนมารับดีไหมคะ?”เจียงจือเซี่ยมองเธออยู่สองวินาทีไม่ปกติ ไม่ปกติจริง ๆผู้หญิงคนนี้ต้องรังแกซูเฉินแน่!พอนึกถึงคนอ่อนโยนแบบนั้นถูกกลั่นแกล้งเพราะความสะเพร่าของตัวเอง เธอก็ลุกพรวดขึ้นทันที“ธรรมเนียมอะไร? ฉันนี่แหละคือธรรมเนียม พาฉันไปเจอคนเดี๋ยวนี้!”สีหน้าของซูถงเวยบิดเบี้ยวไปชั่วขณะแย่แล้วเดิมทีคิดว่าองค์หญิงปล่อยเขาทิ้งไว้ที่ตระกูลซูหลายวัน น่าจะเปลี่ยนใจชั่วคราวแล้ว แต่ดูจากท่าทีนี้ เห็นได้ชัดว่าใส่ใจไอ้ต่ำช้านั่นอยู่!!วันอื่นไม่มา ดันมาเอาวันนี้!เธอรีบขวางเจียงจือเซี่ยไว้ สีหน้าจริงจังขึ้นหลายส่วน “องค์หญิง คุณไม่เห็นตระกูลซูอยู่ในสายตาเกินไปแล้วนะ จะมาสร้างเรื่องที่นี่ตามใจได้ยังไง?”เจียงจือเซี่ยสะบัดเธอออกทันที “หลีกไป เธอเคยเห็นฉันไว้หน้าใครด้วยเหรอ?”ซูถงเวยถูกสะบัดจนเซถลา “...” โมโหจะตายอยู่แล้ว!!!เจียงจือเซี่ยเดินพุ่งไปทั่วตระกูลซูแบบไม่สนอะไร และบังเอิญเจอกับซูหมิงซวี่ที่เพิ่งซ่อนคนเสร็จพอดีซูหมิงซวี่เพิ่งปิดประ

แต่เธออย่างน้อยก็ไม่เคยถูกไฟฟ้าช็อต ไม่เคยผ่านการถูกทารุณทางร่างกายมิน่าล่ะ...มิน่าช่วงหลังซูเฉินถึงได้ยึดติดกับความอบอุ่นที่นางเอกหยิบยื่นให้ขนาดนั้น จนถูกนางเอกใช้เป็นตัวสำรองตามใจไม่ถึงสิบนาที ซูเฉินก็ถูกเข็นออกมาอย่างช้า ๆเขายังคงหมดสติอยู่ แต่ลมหายใจมั่นคงขึ้นมากแล้วเจียงจือเซี่ยถามว่า “เมื่อไหร่เขาจะฟื้น?”นักบำบัดมีสีหน้าลำบากใจ “องค์หญิง ผมไม่อาจยืนยันได้ แคปซูลรักษาทำได้เพียงซ่อมแซมความเสียหาย ไม่สามารถฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้ เขาต้องการการพักผ่อน”เธอพยักหน้า ก่อนยกมือชี้เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์สองคนที่อยู่ข้าง ๆ “ช่วยพาเขาขึ้นรถให้ฉันที”เธอจะพาซูเฉินกลับบ้านในตอนนั้นเอง ประตูห้องรักษาก็ถูกเปิดออกเจียงจือเซี่ยหันกลับไปมอง “พี่ใหญ่? พี่มาที่นี่ได้ยังไง?”เจียงถิงยืนอยู่ตรงประตู สายตากวาดมองภายในห้องอย่างเรียบเฉยเมื่อเห็นซูเฉินที่ยังคงหมดสติ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแนบเนียน“เธอไปตระกูลซูมาเหรอ?”เจียงจือเซี่ยอัดแน่นไปด้วยความน้อยใจและความโกรธ พอเห็นเจียงถิงก็รีบสาวเท้าเข้าไปฟ้องทันที“พี่ใหญ่! พวกเขารังแกคน! ตระกูลซูเลวเกินไปแล้ว! พวกเขาทารุณคู่หมั้นของฉัน แถมย

ซูเฉินได้ยินเธอพูดกลับตาลปัตรโทษเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม ก็อดหัวเราะในลำคอไม่ได้ ก่อนจะแอบเช็ดน้ำตาร้องไห้ต่อหน้าเพศเมีย น่าอายเกินไปแล้วเขาปล่อยเธอ แล้วรับผิดด้วยอารมณ์ดี “ใช่ เป็นความผิดผมเอง”เจียงจือเซี่ยเห็นเขายิ้มได้แล้ว ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากทำแผลที่มือให้ซูเฉินเสร็จ เธอก็พยุงเขาเดินออกจากห้องนอน“นายสลบไปตั้งสามวัน ต้องหิวมากแน่ ๆ กินอะไรรองท้องก่อนเถอะ”ตอนทั้งสองเดินมาถึงห้องอาหาร ลู่เจวี๋ยก็ยืนรออยู่ตรงนั้นอย่างเรียบร้อยแล้วพอเห็นซูเฉินออกมา เขาก็ก้มตัวเล็กน้อย “สามีเอก”หูของเจียงจือเซี่ยร้อนวูบขึ้นมาแต่ซูเฉินกลับดูเป็นธรรมชาติมาก เขายื่นมือออกไปเป็นเชิงรับการคำนับอย่างสุภาพ แล้วส่งยิ้มอ่อนโยน “ไม่ต้องมากพิธีขนาดนั้น ฉันยังไม่ได้ทำสัญญาพันธะกับองค์หญิง นับว่าเป็นสามีเอกไม่ได้หรอก”เขาจำทาสนักโทษคนนี้ได้ครั้งก่อนที่โรงพยาบาล ท่าทีของเจียงจือเซี่ยที่มีต่อทาสนักโทษคนนี้ เขาเห็นชัดเจนทุกอย่างไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขาแค่หมั้นกับองค์หญิงชั่วคราว ต่อให้เขาได้เป็นสามีเอกจริง ๆ ทาสระดับ S คนหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจากองค์หญิง เขาก็ไม