جميع فصول : الفصل -الفصل 40

120 فصول

บทที่ 31

เจียงถิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เธอยังเด็ก หลายเรื่องยังไม่เข้าใจ ซูเฉินไม่เหมาะกับเธอ”เจียงหลินยังอยากเกลี้ยกล่อมต่อ แต่เจียงถิงขัดขึ้นว่า “แม่ ผมต้องไปเขตตะวันออก ที่นั่นตรวจพบความผันผวนผิดปกติ อาจมีเผ่าแมลงบุก”พอได้ยินว่าเป็นเรื่องสำคัญ เจียงหลินก็ได้แต่โบกมือ “ไปเถอะ ๆ ระวังตัวด้วย”วิดีโอคอลสิ้นสุดลงเจียงถิงก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็วเขตตะวันออกคือศูนย์กลางการค้าและความบันเทิงที่คึกคักที่สุดของจักรวรรดิที่นี่เป็นพื้นที่ที่เพศเมียมาใช้บริการมากที่สุด ทั้งห้างสรรพสินค้า ศูนย์เกมโฮโลแกรม ร้านอาหารหรู ร้านเสริมสวย...ธุรกิจกว่าครึ่งในเขตตะวันออกเป็นของตระกูลหนิง หนึ่งในสามตระกูลขุนนางใหญ่หลังหนิงอี้ได้รับแจ้งจากกองทัพ ก็รีบสั่งให้คนเริ่มอพยพลูกค้าเพศเมียทั้งหมดทันทีหุ่นรบของกองทัพเริ่มปิดกั้นพื้นที่ทั่วทั้งเขตตะวันออกแล้วแต่เผ่าแมลงเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คาดพวกมันน่าจะรู้ว่าตัวเองถูกเปิดโปงแล้ว จึงเลิกซ่อนตัว พุ่งออกมาจากทุกซอกทุกมุมในพริบตา เผ่าแมลงหน้าตาอัปลักษณ์แต่ละตัวฉีกคราบปลอมทิ้ง ก่อนเริ่มทำลายเขตตะวันออกอย่างหนักวันนี้เฉินลี่ตั้งใจมาทำเล็บด้วยความดีใจ แต่ทำ
اقرأ المزيد

บทที่ 32

แน่นอนว่าเจียงจือเซี่ยไม่มีทางคิดว่าลู่เจวี๋ยจะหลอกเธอเพราะลู่เจวี๋ยว่าง่ายเกินไป ว่าง่ายเสียจนครั้งหนึ่งเธอเคยสงสัยว่า การปรากฏตัวของเธอได้เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขาหรือไม่ และเขาอาจไม่ได้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แข็งแกร่งคนนั้นในนิยายอย่างไรเสีย เด็กคนนี้แค่ได้เค้กก้อนเดียวก็ยิ้มซื่ออยู่ตั้งนานแล้ว! จะมีมาดของผู้ยิ่งใหญ่ตรงไหนกัน!แต่เธอไม่เสียใจขอแค่พลังจิตของลู่เจวี๋ยกลับมาคงที่ ถอดชิปทาสออก แล้วกลับมาเป็นอสูรปกติ อยู่ห่างจากนางเอก และไม่มาอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเธอก็พอเจียงจือเซี่ยคิดแบบนั้นดังนั้น ตอนที่ลู่เจวี๋ยจับสิ่งมีชีวิตประหลาดตัวหนึ่งได้ต่อหน้าเธออย่างแม่นยำ แล้วฉีกร่างมันออกเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่าเธอก็ตะลึงทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เธอยังงงอยู่เล็กน้อยปฏิกิริยาแรกคือ ไอ้ลูกหมาป่านี่ หลอกฉันซะเจ็บแสบเลยนะ! ยังกล้าบอกว่าตัวเองมองเห็นไม่ชัดอีก!ปฏิกิริยาที่สองคือ อ๊ากกกกกก นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย!ลู่เจวี๋ยโยนซากที่ยังบิดดิ้นอยู่ในมือทิ้ง ใบหน้าของเขาไม่เหลือความไร้เดียงสาและว่าง่ายเช่นยามปกติ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม“องค์หญิง รีบไปจากที่นี่! ที่นี่อันตราย!
اقرأ المزيد

บทที่ 33

ซูเฉินอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรง จู่ ๆ ก็มีไอหอมเข้มข้นปะทะเข้าที่ใบหน้า จนเกือบสติพร่าเลือนนี่มันอะไร?……ด้านนอกโกลาหลไปหมดแล้วคฤหาสน์ของพวกขุนนางแห่งอื่นก็ถูกโจมตีเช่นกัน แต่มีจำนวนไม่มาก มีเพียงบ้านพักส่วนตัวขององค์หญิงที่ถูกเผ่าแมลงล้อมเอาไว้เป็นชั้น ๆ!กำลังพลคนอื่นของกองทัพเป็นห่วงความปลอดภัยขององค์หญิง จึงไม่กล้าบุกเข้าไปส่งเดช เจียงถิงตัดสินใจขับหุ่นรบพุ่งชนระเบียงของวิลล่าทันที!“ตูม——!!!”หุ่นรบติดคาอยู่บริเวณชั้นสอง เขากระโดดออกจากห้องนักบินเข้าไปในวิลล่า ก่อนจะขมวดคิ้วในวินาทีถัดมากลิ่นหอมที่เคยได้กลิ่นจากตัวเจียงจือเซี่ยแผ่ปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ ทำให้พลังจิตของเขาตื่นตัวขึ้นในทันทีเป็นกลิ่นนี้เอง คืนนั้นมันล่อลวงเขา และยังช่วยปลอบประโลมพลังจิตที่กำลังปั่นป่วนของเขาให้สงบลงนี่ไม่ใช่น้ำหอม แล้วมันคืออะไรกันแน่?แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้พลังจิตของเขาปั่นป่วนรุนแรงเกินไป ไม่อาจปลดปล่อยออกมาโดยพลการ เจียงถิงจึงชักดาบพลังงานออกมา แล้วเดินไปตามทิศที่กลิ่นหอมเข้มข้นที่สุดหลังจัดการเผ่าแมลงไปอย่างรวดเร็วหลายตัว เขาก็พบคนสองคนที่ขดตัวอยู่ตรงมุมหัวเข่
اقرأ المزيد

บทที่ 34

ทั้งสองสบตากันฝ่ายหนึ่งลืมสวมหน้ากากไว้ ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่คิดปิดบังความรู้สึกภายในห้องนักบินตกอยู่ในความเงียบตอนนั้นเอง คอนโซลควบคุมก็ดังขึ้น“พลเอก ด้านนอกอาจต้องรบกวนให้คุณออกมาด้วยตัวเองครับ”เจียงถิงละสายตากลับมาเขาค่อย ๆ วางเจียงจือเซี่ยที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายลงบนเบาะ แล้วถอดเครื่องแบบพลเอกของตัวเองคลุมให้เธอจนมิดชิดตอนเดินผ่านซูเฉิน เขาก้มมองอีกฝ่ายจากที่สูง สายตาเต็มไปด้วยการพิจารณาความหมกมุ่นและความรังเกียจในแววตาของซูเฉินแทบเอ่อล้น จ้องมองเขากระโดดลงจากห้องนักบินการต่อสู้ด้านนอกจบลงแล้วบ้านพักส่วนตัวขององค์หญิงถูกทำลายไปเกือบครึ่ง เจ้าหน้าที่กองทัพที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี กำลังเก็บกวาดสนามรบลูกน้องคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา “พลเอก กำจัดเผ่าแมลงเรียบร้อยแล้วครับ แต่มีนักโทษทาสคนหนึ่งไม่ค่อยให้ความร่วมมือ”เจียงถิงชะงักฝีเท้านักโทษทาส?เด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกควบคุมตัวพามาเจียงถิงก้มมอง เพศผู้คนนี้ดูอายุยังน้อย ร่างกายเปื้อนเมือกของเผ่าแมลงและฝุ่นเต็มไปหมด รอยสักบนใบหน้าบ่งบอกฐานะของเขาแม้จะถูกบังคับให้คุกเข่าข้างเดียว แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ไม่เหมื
اقرأ المزيد

บทที่ 35

มันกินอะไรเข้าไป?เธอใช้นิ้วจิ้มดอกไม้สีขาวดอกเล็กอีกครั้ง “ก่อนที่ฉันจะสลบ ฉันรู้สึกถึงพลังสายนั้น... เป็นแกใช่ไหม?”ดอกไม้สีขาวดอกเล็กสะบัดกลีบเบา ๆ สองครั้งอย่างหยิ่ง ๆเจียงจือเซี่ยเข้าใจความหมาย จึงกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณนะ”ก่อนสลบเธอเห็นแมลงตัวน่าขยะแขยงนั่นถูกบดจนกลายเป็นกองเละโชคดีที่มีดอกไม้สีขาวดอกเล็ก ไม่อย่างนั้นเธอกับซูเฉินคงจบเห่แล้วแต่เธอก็มั่นใจแล้วว่าดอกไม้ดอกนี้เกี่ยวข้องกับการตื่นรู้พลังจิตครั้งที่สองของเธอจริง ๆการตื่นรู้พลังครั้งที่สองของเพศเมียเกิดขึ้นได้ยากมาก แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วจะเป็นการยกระดับครั้งใหญ่ และพลังจิตจะสามารถควบแน่นจนกลายเป็นรูปธรรมได้หรือว่าจะเป็นดอกไม้สีขาวดอกเล็กนี่?ตอนนี้เธอยังไม่ได้ตื่นรู้ แล้ว... สิ่งที่พลังจิตควบแน่นออกมาจะมีจิตสำนึกเป็นของตัวเองด้วยเหรอ?เธอเท้าคาง จ้องตากับดอกไม้สีขาวดอกเล็ก……การสลบของเจียงจือเซี่ยครั้งนี้กินเวลาถึงเจ็ดวันเต็มบรรยากาศทั่วทั้งวังหลวงเต็มไปด้วยความอึดอัดนักบำบัดประจำราชวงศ์ต่างวุ่นวายจนหัวหมุน ข้อมูลร่างกายขององค์หญิงทุกอย่างเป็นปกติ แต่เธอกลับไม่ฟื้นราชินีเพศเมียเจียงหลินเห็
اقرأ المزيد

บทที่ 36

ในห้องคุมขัง ลู่เจวี๋ยถูกใส่กุญแจมือที่ทำจากวัสดุพิเศษล่ามไว้กับผนัง ใบหน้าภายใต้เส้นผมสีเงินที่ยุ่งเหยิงเต็มไปด้วยความดุดัน แม้แต่รอยสักยังดูน่าสะพรึงยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เขาเงยหน้าขึ้นทันที จ้องเจียงถิงที่เดินเข้ามาช้า ๆ ด้วยสายตาดุร้าย"...องค์หญิงอยู่ที่ไหน?"เจียงถิงมองเขาอย่างเย็นชา "เรียนมารยาทมาสองปี พอองค์หญิงเอ็นดูนายไม่กี่วันก็ลืมหมดแล้วเหรอ?"พลังจิตระดับ SS ถูกปลดปล่อยออกมาลู่เจวี๋ยส่งเสียงอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด แรงกดดันจากพลังจิตระดับสูงทำให้เขาสงบลง"...พลเอก" เขาพูดด้วยเสียงแหบ พยายามเอ่ยอย่างยากลำบาก "ผมแค่อยากรู้ว่าองค์หญิงปลอดภัยหรือเปล่า"เจียงถิงเดินเข้าไปอีกสองก้าว ก้มมองเขา "นายอยากรู้ว่าเธอปลอดภัย หรืออยากรู้ว่าตัวเองถูกทอดทิ้งแล้วหรือยัง?"ลมหายใจของลู่เจวี๋ยสะดุด เขาอ้าปาก แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นว่าเขาสงบแล้ว เจียงถิงก็ไม่กดดันเขาต่อ เก็บพลังจิตกลับ"เรื่องขององค์หญิงแห่งราชวงศ์ ยังไม่ถึงคราวให้นักโทษทาสอย่างนายมาถาม อยู่เงียบ ๆ ไป"ประตูปิดลงดังปังร่างที่เกร็งมาตลอดของลู่เจวี๋ยหมดแรง ทรุดพิงกำแพงอย่างสิ้นหวังเขาถูกขังอ
اقرأ المزيد

บทที่ 37

เจียงจือเซี่ยเหยียดตัวบิดขี้เกียจ รู้สึกเหมือนได้นอนหลับเต็มอิ่ม ร่างกายสบายไปทั้งตัวเธอจำได้ว่าก่อนสลบ ซูเฉินได้รับบาดเจ็บเพื่อปกป้องเธอ เลือดไหลออกมามากเขาเป็นยังไงบ้าง?แล้วก็ลู่เจวี๋ย...ลู่เจวี๋ย!เจียงจือเซี่ยสะดุ้งเฮือก จนตื่นเต็มที่ทันทีตอนนี้เธออยู่ในวังหลวง แล้วลู่เจวี๋ยอยู่ที่ไหน?!แย่แล้ว แย่แล้ว!เธอโยนจิ้งจอกขนโกร๋นไปด้านข้าง เปิดผ้าห่มแล้วกระโดดลงจากเตียงจิ้งจอกส่งเสียง "อิ๊ง" อย่างไม่พอใจ เงยหน้ามองเธอวิ่งเท้าเปล่าออกจากห้องนอน มันกระโดดลงจากเตียงจะตามไป แต่ประตูก็ถูกปิด "ปัง" เสียก่อนจิ้งจอก "......อิ๊ง?"ยามดึก เขตที่พักอาศัยภายในวังหลวงไม่มีผู้ติดตามอยู่เลย ทางเดินมีเพียงโคมไฟสีเหลืองสลัวไม่กี่ดวงเจียงจือเซี่ยอาศัยความทรงจำเดินไปตามทาง อยากหาคนถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอสลบด้านหน้ามีประตูบานหนึ่งแง้มอยู่แสงไฟสว่างลอดออกมาจากช่องประตูเธอรีบเดินเข้าไป ค่อย ๆ ผลักประตูออกจากนั้นเธอก็เบิกตากว้างที่นี่เป็นห้องประชุมชั่วคราว ตกแต่งเรียบง่ายชายหนุ่มหลับตาพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ คิ้วตาอันเย็นชาที่เคยเคร่งขรึมเผยความอ่อนล้าอย่างหนัก แขนเสื้อซ้ายถูกพับ
اقرأ المزيد

บทที่ 38

เจียงจือเซี่ยฝืนรอจนเจียงถิงหลับสนิท แล้วค่อย ๆ หนีออกมาอย่างระมัดระวังพอกลับถึงห้อง เธอก็กอดจิ้งจอกขนโกร๋นไว้ทั้งคืน ไม่ได้นอนเลยตกลงเจียงถิงเป็นอะไรกันแน่?เธอเป็นน้องสาว "แท้ ๆ" ของเขานะ!เธอรู้ว่าคำว่า "แท้ ๆ" ต้องใส่เครื่องหมายอัญประกาศ แต่เจียงถิงรู้หรือเปล่า?เขาเป็นไอ้โรคจิตที่บังคับจูบน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง หรือรู้มาตั้งนานแล้วว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของราชินีเพศเมีย?!พอนึกถึงข้อหลัง เธอก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ...จิ้งจอกน้อยเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของเธอ มันเลียแก้มเธอแล้วส่งเสียงอิ๊ง ๆ สองครั้งเจียงจือเซี่ยได้สติกลับมา ยิ้มขำ พลางลูบหัวมัน "เจ้าตัวน้อย ไม่ระแวงคนเลยหรือไง?"พอฟ้าสาง เธอถึงสังเกตเห็นว่าขาหลังของจิ้งจอกขนโกร๋นพันผ้าพันแผลไว้ และตามตัวก็มีแผลถลอกหลายแห่ง พอดูตรงโคนขนที่เพิ่งขึ้นใหม่ ก็เห็นว่าเป็นสีขาว"ที่แท้ก็เป็นจิ้งจอกขาวนี่เอง"จิ้งจอกน้อยเงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตาอสูรสีอำพันมองเธอ ก่อนจะเลียนิ้วของเธออย่างประจบอีกครั้งเจียงจือเซี่ยกอดจิ้งจอกน้อยแน่น"ในเมื่อแกมาหาฉันเอง งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว!"เลี้ยง! ต้องเลี้ยงให้ได้!ใครจะปฏิเสธการได้
اقرأ المزيد

บทที่ 39

มันจ้องเพศผู้ที่หน้าประตูเขม็ง ก่อนแยกเขี้ยวขู่ "ฮ่า——!"เจียงถิง “……”เจียงจือเซี่ย “……”เธอแอบยกนิ้วให้จิ้งจอกน้อยในใจ แกกล้าจริง ๆ“องค์ชายใหญ่” ซูเฉินลุกขึ้นคารวะ ก่อนขยับมายืนบังเจียงจือเซี่ยไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน “องค์หญิงฟื้นแล้ว ผมจะดูแลเธอเอง คุณมีงานทหารมากมาย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”ความหมายก็คือ เชิญไปได้แล้วเขามองเจียงถิงด้วยความระแวดระวัง ราวกับอีกฝ่ายเป็นอสูรร้ายที่น่าหวาดหวั่นเจียงถิงเพียงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมามองใบหน้าของเพศเมียอีกครั้ง“แม่เป็นห่วงเธอมาก ช่วงนี้อยู่ในวังหลวง อย่าออกไปไหน”เจียงจือเซี่ยพยักหน้ารัว ๆ “อื้อ ๆ เข้าใจแล้วค่ะ พี่ใหญ่”เจียงถิงดูเหมือนแค่มาดูเธอสักหน่อย พอพูดจบก็หันหลังจะเดินออกไป“พี่ใหญ่!” เจียงจือเซี่ยรีบเรียกเขาไว้ “พี่ใหญ่ คือว่า...”เจียงถิงหันกลับมา“พี่ใหญ่คืนทาสของฉันให้ได้ไหม? เขาถูกพี่พาตัวไปแล้ว คนที่เป็นเผ่าหมาป่านั่นน่ะ พอไม่มีเขาแล้วฉันไม่ค่อยชิน”พูดจบ เธอก็สังเกตปฏิกิริยาของเจียงถิงเจียงถิงมองเธอเงียบ ๆ “ไม่ได้”เจียงจือเซี่ยตึงเครียดขึ้นมาทันทีจริง ๆ แล้วที่เธอซ่อนลู่เจวี๋ยไว้อย่างมิดชิด
اقرأ المزيد

บทที่ 40

ประตูใหญ่ของตระกูลเจิงถูกถีบเปิดดัง “ปัง”!เจ้าบ้านเพศเมียของตระกูลเจิงกับสามีอสูรของเธอมองเจียงหวยที่บุกเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก รวมถึงกององครักษ์ทั้งหน่วยที่ตามหลังเขามาผมหลากสีฉูดฉาดของเจียงหวยถูกย้อมกลับเป็นสีดำแล้ว ภาพลักษณ์เจ้าสำราญไม่จริงจังที่ปรากฏบนหน้าจอมาโดยตลอดเลือนหายไป ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนี้ในเวลานี้คือองค์ชายรองแห่งจักรวรรดิ ทุกอากัปกิริยาแฝงไว้ด้วยความสูงศักดิ์แต่กำเนิดของราชวงศ์"ค้น"กององครักษ์กระจายกำลังออกไปอย่างรวดเร็ว ค้นทั่วทั้งคฤหาสน์ทันทีเจ้าบ้านเพศเมียของตระกูลเจิงเดินเข้ามาด้วยอาการตัวสั่น พยายามฝืนยิ้มเอาใจ “องค์ชายรอง นี่...นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”เจียงหวยทิ้งตัวนั่งลงบนที่นั่งหลัก ก่อนไขว่ห้างด้วยขายาว“เมื่อเจ็ดวันก่อนเผ่าแมลงบุกโจมตี องค์หญิงถูกโจมตี มีคนเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวขององค์หญิงให้เผ่าแมลง คนที่รู้ตำแหน่งบ้านพักส่วนตัวขององค์หญิงมีไม่กี่คน ลูกสาวของคุณ เจิงเวินเวิน ก็เป็นหนึ่งในนั้น”เจ้าบ้านเพศเมียของตระกูลเจิงรีบโบกมือ “เวินเวินเป็นเพื่อนสนิทขององค์หญิงนะคะ! เธอไม่มีทาง—”ยังไม่ทันพูดจบ เจิงเวินเวินก็ถูกองครักษ์สองคนพาตัวออกมาจากห้อง
اقرأ المزيد
السابق
123456
...
12
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status