جميع فصول : الفصل -الفصل 60

เฉินลี่และสามีอสูรสองคนที่อยู่ด้านหลังเธอต่างก็ประหลาดใจมากเจียงจือเซี่ยสังเกตเห็นสายตาของพวกเขา จึงยิ้มอย่างเขิน ๆ "นี่คือลู่เจวี๋ย...เพื่อนของฉัน"เธอตั้งใจจะส่งลู่เจวี๋ยเข้ากองทัพอยู่แล้ว จึงไม่คิดจะมองเขาเป็นองครักษ์ของตัวเองอีกเพื่อนเหรอ?เฉินลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร "องค์หญิงดีกับเพศผู้ที่อยู่ข้างกายจริง ๆ"ปกติเธอเป็นคนอัธยาศัยดี และปฏิบัติต่อสามีอสูรก็ถือว่าไม่เลว แต่ต่อให้เป็นเธอ ก็ยังทำใจเรียกนักโทษทาสคนหนึ่งว่า "เพื่อน" ไม่ได้ในสังคมเผ่าอสูรที่แบ่งชนชั้นชัดเจนแบบนี้ มันหาได้ยากจริง ๆลู่เจวี๋ยเม้มริมฝีปาก หางสะบัดไปมาสองทีอย่างห้ามไม่อยู่เพราะความดีใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าข้าง ๆ ยังมีเพศเมียที่ไม่รู้จักอยู่ จึงรีบเก็บทั้งหางและหูกลับไป เจียงจือเซี่ยอุทานอย่างประหลาดใจ "เอ๊ะ? นายเก็บกลับได้แล้วเหรอ?"ลู่เจวี๋ยพยักหน้า พูดเสียงเบา "เมื่อกี้เพิ่งรู้สึกว่าเก็บกลับได้"เจียงจือเซี่ยไม่ได้ใส่ใจ แล้วหันไปคุยกับเฉินลี่ต่อมิตรภาพระหว่างเพศเมียนั้นเกิดขึ้นได้ง่าย แค่เริ่มต้นกันดี ทั้งคู่ก็คุยจ้อกันได้ไม่หยุดจากงานเลี้ยงที่น่าเบื่อ คุยไปถึงแฟชั่นล่าสุด จากของอร่อยที่แนะนำต่

แต่ความจริงแล้ว เขาอยากให้ทุกคนในตระกูลซูตายให้หมดอาศัยพ่อไต่เต้าขึ้นสู่ชนชั้นสูง แต่พอหันหลังก็จัดหาเพศเมียชั้นต่ำให้พ่อ ปล่อยให้พ่อถูกทรมานจนตายต่อหน้าต่อตา เพื่อจะได้ใช้ชีวิตชนชั้นสูงต่อไป ไม่มีใครสักคนยืนออกมาพูดเขาเกลียดนักชักศึกเข้าบ้าน สมคบกับหมาป่า ตายกันให้หมดเสียยังจะดีกว่าซูเฉินลุกขึ้น เตรียมไป "เยี่ยม" บรรดาผู้อาวุโสเหล่านั้นสักหน่อย……สิบสองชั่วโมงต่อมา เจียงจือเซี่ยจูงมือลู่เจวี๋ย จ้องหน้ากับชายร่างสูงสง่าอย่างอึ้ง ๆเจียงถิง “……”เจียงจือเซี่ย “……”ไม่ใช่นะ! เธอติดต่อดาวไห่หลานล่วงหน้าตั้งสองวัน กำชับว่าอย่าเปิดเผยกำหนดการของเธอให้ราชวงศ์กลางรู้ แล้วทำไมเจียงถิงยังตามมาถึงที่นี่ได้อีก?!เขาคอยจับตาทุกความเคลื่อนไหวของเธอจริง ๆ เหรอ?!เจียงถิงขมวดคิ้วแน่นอย่างแรงเขาไม่รู้ว่าเจียงจือเซี่ยจะมา“องค์ชายใหญ่ องค์หญิง……”ด้านข้าง เจียงเสวี่ย ขุนนางสูงสุดของดาวไห่หลาน เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “ยินดีต้อนรับทั้งสองท่านสู่ดาวไห่หลาน”บนใบหน้ากลมอวบของเธอฝืนยกยิ้มขึ้นมาพี่น้องสายตรงแห่งราชวงศ์ทั้งสองท่านติดต่อมาบอกว่าจะมาแทบจะพร้อมกัน เธอนึกว่าทั้งคู่ตกลงกันมา

ถึงขั้นเชื่อมั่นทั้งตระกูลลู่!เจียงจือเซี่ยมองเขาในสภาพนี้ ก็ใจอ่อนจนแทบทนไม่ไหว"ลู่เจวี๋ย" เธอยกมือลูบรอยสักบนใบหน้าเขาเบา ๆ "ฉันอยากให้นายลบรอยนี้ออก"“แล้วฉันก็เชื่อด้วยว่า ตระกูลลู่ไม่เคยทรยศจักรวรรดิ”สายลมยามเช้าของดาวไห่หลานพัดเอาความชื้นอันเป็นเอกลักษณ์มาด้วย พร้อมพัดปอยผมข้างหูของเพศเมียให้ปลิวไหวลู่เจวี๋ยมองเพศเมียที่ดึงเขาขึ้นมาจากนรกคนนี้ ดวงตาก็แดงขึ้นกะทันหัน“องค์หญิง...”เสียงของเขาสั่นเครือบรรยากาศเริ่มชวนซึ้งเกินไปแล้ว“อย่าเพิ่งตื่นเต้น” เจียงจือเซี่ยพูดอย่างเก้อ ๆ “นายบอกฉันก่อนได้ไหมว่าที่นี่ร้านไหนอร่อย”เธอรู้ว่าตัวเองทำลายบรรยากาศแต่เธอหิวจริง ๆ เมื่อวานเดินทางมาทั้งวัน พอลงจากรถก็เจอเจียงถิง เลยมัวแต่หลบเขา ยังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำเห็นได้ชัดว่าลู่เจวี๋ยก็นึกขึ้นได้ รีบขยี้ตา “ใช่ ๆ ผมพาองค์หญิงไป”หลังจัดการเรื่องท้องหิวแล้ว เจียงจือเซี่ยก็ออกจากร้านอาหาร มุ่งหน้าไปยังตระกูลจินในเขตตะวันตกจากข้อมูลในแฟ้ม คนแรกที่กล่าวหาตระกูลลู่ในตอนนั้นก็คือตระกูลจินของเผ่าสิงโตเมื่อก่อนตระกูลลู่มีเหมืองแร่พิเศษแห่งหนึ่งอยู่ในครอบครอง แร่ที่สกัดออกมาสามา

ลู่เจวี๋ยเพิ่งฟังองค์หญิงอธิบายแผนจบ แต่ก็ยังลังเลอยู่บ้างแบบนี้จะได้ผลจริงเหรอ?พอได้ยินว่ามีคนมา เขาก็กลัวว่าจะถูกจำได้ จึงหันหน้าไปอีกทางและยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้างจินหลานเดินเข้ามาถามอย่างระมัดระวัง “องค์หญิง ไม่พอใจตรงไหนเหรอครับ?”เจียงจือเซี่ยเห็นเขา ก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใช้ปลายเท้าแตะก้อนหินที่เรียบลื่น “สระนี้สร้างจากแร่ที่จัดสรรให้กองทัพโดยเฉพาะงั้นเหรอ?”จินหลานรีบพยักหน้ารัว พร้อมยิ้มประจบ “ใช่ครับ องค์หญิง ภายใต้อิทธิพลของแร่ชนิดนี้ เพศผู้จะไม่เข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่งได้ง่าย องค์หญิงจึงวางใจมาเล่นกับทาสของคุณที่นี่ได้”เจียงจือเซี่ยลากเสียง “อ้อ” อย่างสนใจ“ไม่เลวเลย ฉันชอบหินแบบนี้ พวกนายมีเท่าไหร่? ฉันอยากเอาแร่พวกนี้กลับไปสักหน่อย จะได้เอาไปใช้ที่บ้านพักส่วนตัวบนดาวหลวงด้วย”จินหลานชะงักไป ก่อนจะเข้าใจทันทีที่แท้องค์หญิงเพศเมียไร้ค่ามีพลังจิตอ่อนแอ เลยคิดจะใช้แร่มาปลอบประโลมสามีอสูรนี่เอง!เขาพลันโล่งใจ แล้วนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าองค์ชายใหญ่ก็ถามเรื่องแร่เหมือนกัน ทุกอย่างจึงเชื่อมโยงเข้าหากันทันที ต้องเป็นเพราะองค์ชายใหญ่กลัวว่าตระกูลจินจะส่งของไม่ทัน จนทำให้

ตอนนี้ลู่เจวี๋ยเริ่มลนแล้วเพราะองค์หญิงโกรธแล้วเพศเมียนั่งหันหลังให้เขาอยู่บนเตียง งอนฟูเป็นก้อน ร่างทั้งร่างแผ่บรรยากาศว่า "ฉันโกรธมาก อย่ามาคุยกับฉัน"เขาไม่เคยเห็นเจียงจือเซี่ยโกรธ จึงยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างเตียง ไม่รู้เลยว่าต้องง้อยังไงเจียงจือเซี่ยแทบระเบิดแล้วเมื่อกี้ลู่เจวี๋ยเล่าทางเลือกทั้งสองให้ฟัง เธอได้ยินเขาเลือกข้อหลังอย่างไม่ลังเล กลับมายังทำหน้ารอคำชม แถมยังขอให้เธอยกสิทธิ์ควบคุมชีวิตของเขาให้คนอื่นอีก ทำเอาเธอโกรธจนพูดไม่ออกเธอมาดาวไห่หลานเพื่อใครกัน?!เธอยืนกรานไม่ยอมส่งมอบสิทธิ์ควบคุมชิปเพื่อใครกัน?!เพื่อให้อิสรภาพแก่เขา เธอพยายามทุกวิถีทาง สุดท้ายเจ้าตัวกลับอยากยกอิสรภาพของตัวเองให้คนอื่นเสียเอง!ยังไม่ต้องพูดถึงว่าชิปนั่นระเบิดหัวใจเขาได้ทุกเมื่อ แค่ส่งมอบสิทธิ์ควบคุมออกไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ควบคุม แล้วจะปลดสถานะนักโทษทาสของเขาได้ยังไง!!แล้วยังเจียงถิงอีก!ทำไมเขาถึงยึดติดกับสิทธิ์ควบคุมชิปของลู่เจวี๋ยขนาดนั้น!ยิ่งเจียงจือเซี่ยคิดก็ยิ่งโมโห ลุกพรวดขึ้นมา แล้วเดินฉับ ๆ ออกไปลู่เจวี๋ยรีบตามไป เรียกเธออย่างน่าสงสาร “องค์หญิง...”เจียงจือเซี่ยหันกลับ