บททั้งหมดของ พระเอกธงแดงข้าไม่เอา! นางร้ายผู้นี้จะแต่งบิดาเจ้าแทน: บทที่ 61 - บทที่ 70

แน่นอนว่าเหล่าคณาญาติต่างพากันเบิกตากว้างมองเขาด้วยความตื่นตะลึง เอ่ยปากชื่นชมยกย่อง โดยมิได้เอ่ยปากทักท้วงถามถึงเรื่องที่ว่าเขาเป็นพ่อม่ายผู้มีอายุห่างกับหลานสาวตั้งสิบเจ็ดปี หรือเรื่องที่นางมิได้ชอบพออวี่เจ๋อซึ่งเป็นมิตรสหายมาตั้งแต่วัยเยาว์แล้วหรืออย่างไร ทุกคนเอาแต่ระบายยิ้ม เยินยอเสวียเฉิงราวกับเป็นเทพเซียนลงมาจุติ ช่างเป็นวาสนาสามชาติของหลานสาวแล้วที่ได้ตบแต่งกับท่านแม่ทัพใหญ่เสวียเฉิง!“ขอบคุณทุกท่านที่อวยพรข้ากับเหมี่ยวเหมียว ข้าขอให้คำมั่นสัญญากับตระกูลเซียวว่าชาตินี้ไม่มีวันรับอนุเข้าจวน ข้าจะมีนางเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว จะดูแลปกป้องฮูหยินของข้าเป็นอย่างดี เหมือนกับที่ท่านเสนาบดีรักบุตรสาวคนนี้”ถ้อยคำหนักแน่นสลักลึกเข้าจิตใจคนฟังทั้งหลายที่ล้วนยินดีด้วยกับบุตรสาว หนุ่มใหญ่ลั่นวาจาต่อหน้าป้ายวิญญาณและเครือญาติในลานเรือน ขณะวงแขนแกร่งโอบกระชับเอวบางของร่างระหงเข้ามาแนบกายด้วยท่าทีเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ โดยมิได้หันไปมองหน้าบุตรชายที่ยืนหน้าเขียวคล้ำอยู่ข้าง ๆอวี่เจ๋อเดินทางมาถึงไม่นาน เขาเพิ่งจะเข้าเรือนไปสับเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เป็นสีดำสนิท โดยนำเสื้อผ้าจากบ่าวรับใช้ที่ตระเตรียมไว้ใ

“...ตรงนี้ห้ามผ่าน ถ้าจะขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนสุดเทือกเขาจะต้องเดินอ้อมไป พี่ชายข้ากับพวกพรานป่าผู้ชำนาญเส้นทางได้ผูกผ้าแดงเอาไว้ ใครที่ขึ้นไปหาของป่าจะรู้กันว่าเป็นอาณาเขตหวงห้ามของยัยเฒ่า” นางอธิบายรายละเอียดบนแผนที่กับเหล่าทหาร และองครักษ์ของนางที่ขอติดตามมาคุ้มครองคุณหนูด้วย แม้กระทั่งจ้าวจิ้ง เสิ่นเฟย และเจียห่าว ซึ่งเคยตามติดกลุ่มคุณชายเสเพลเพื่อขึ้นไปช่วยคุณชายเซียวจากกับดักสัตว์คราวก่อนนั้นปลายนิ้วเรียวชี้ลงบนแผนที่ซึ่งนางวาดภาพจำลองเขต ตรงส่วนที่เป็นผืนป่าและเส้นทางน้ำต่างระบายสีครามแต้มไว้เด่นชัด ทั้งทางน้ำ แม่น้ำ ลำธาร รวมไปถึงแอ่งน้ำตีนเขา แผนที่บนแผ่นหนังแกะผืนนี้นับว่าเป็นสมบัติล้ำค่ายิ่งนักบุรุษร่างสูงกำยำหลายคน แม้กระทั่งนายกองใหญ่ต่างพากันตั้งอกตั้งใจฟังนางเอ่ยคำชี้แนะจุดอันตรายในเขตป่าทึบที่มีสมุนไพรพิษอุดมสมบูรณ์ รอบบริเวณนั้นมีผู้ไปจับจองเป็นเจ้าของโดยการวางกับดักเอาไว้ ขนาดพรานป่าผู้ชำนาญการ เคยมีผู้ไม่ระวังภัยก้าวเท้าไปเหยียบเข้า บางคนถึงกับต้องเสียขาไปข้างหนึ่งเพราะบาดแผลเน่าเฟะลุกลามใช่เพียงเท่านั้น โดยรอบบริเวณยังมีหลุมขุดลึก การวางยาพิษน่ากลัวประเภทอื่นอย่างห

“ข้าขอไม่เล่ารายละเอียดได้หรือไม่เจ้าคะท่านหมอ ข้าหมดใจให้รองแม่ทัพไปนานแล้ว ข้าไม่มีแม้เยื่อใยสักน้อยให้เขา ข้าไม่อยากจะผิดใจกับสามีเพราะเรื่องราวเก่าก่อนในวันวาน แม่ทัพเสวียเฉิงน่ะเป็นบุรุษช่างหึงหวง ขี้น้อยใจเป็นอย่างมาก” ปลายเสียงนั้นนางทำกระซิบกระซาบให้ได้ยินกับท่านหมอเพียงสองคนแพทย์อาวุโสอดที่จะลอบหัวเราะไม่ได้ ค้อมศีรษะลงต่ำเอ่ยขอขมาอย่างนอบน้อม “ขออภัยด้วยขอรับ ฮูหยิน...”เสวียเฉิงนั้นเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร หลายคนในวันนี้กลับเห็นท่าทีหวงแหนว่าที่ภรรยาของเขาอย่างเด่นชัด แม้กระทั่งบุตรชายคิดจะก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้างนางยังมิอาจทำได้ เขาส่งสายตาเย็นชา ยังคว้าเอวนางไว้ข้างกายอย่ากระนั้นเลย ยิ่งพอแม่ทัพเสวียเฉิงรับรู้ถึงความยากลำบากในของนาง ที่ต้องบุกป่าฝ่าเขาอันตรายแสนหนาวเหน็บ เพียงเพื่อเสาะหาสมุนไพรมารักษาชีวิตของอวี่เจ๋อแล้ว... จะให้สั่งระเบิดทำลายภูเขาทั้งลูกก็ยังได้!เพลิงโทสะรสขมปร่าที่สุมแน่นอยู่ในอกแกร่งทำให้เขากระโจนกายลงจากหลังม้าสับฝีเท้าเดินตามหลังนางไป หลังจากทหารสองคนตะโกนแจ้งมาว่า เส้นทางข้างหน้าให้ม้าศึกเดินผ่านคงไม่สะดวกนัก บนพื้นหญ้าที่ปกคลุมด้วยเหมั

แม่ทัพเสวียเฉิงนั้นหึงหวงฮูหยินน้อยกับบุตรชายจนมือสั่น ใบหน้าเข้มขรึมบึ้งตึงเข้มเครียด ตั้งแต่ที่เขาได้ยินเรื่องนางฝ่าดงป่าอันตรายเข้าไปในเขตของยายเฒ่ากู๋ผอ แม้ว่าหลังจากนั้นเขาจะเอ่ยปากถามไถ่อันใด นางกลับเอาแต่บ่ายเบี่ยงประเด็นไม่ยอมตอบความจริง“ข้าไม่อยากพูดถึงเรื่องราวในวันวานแล้วเจ้าค่ะ” หมิงอวี้หลุบสายตาลงต่ำ หวังจบบทสนทนา เมื่อรถม้าจอดสนิทที่หน้าเรือนตระกูลเซียว นางก้าวลงจากรถม้าโดยได้รับความช่วยเหลือจากสามี เขายื่นมือมาประคองนางเข้าเรือนไปทว่าในครู่ต่อมา เสวียเฉิงกลับทนความริษยาในอกต่อไปไม่ไหว เขารวบตัวดรุณีน้อยเข้ามากอดรัดตรึงแน่นจนแผ่นหลังของนางบดเบียดชิดติดแผงอกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าคมกริบลงประทับจุมพิตหน่วงหนักดูดดื่ม รุกรานเรียวปากอิ่มอย่างดุดันเพื่อลงทัณฑ์ คาดโทษคนปากแข็งจนนางครางอื้ออึงในลำคอแม้จะเป็นจุมพิตที่แสนน้อยเนื้อต่ำใจ หมิงอวี้กลับรู้สึกว่ามันช่างดูดดื่มอ่อนหวานยิ่งนัก เขามอบจุมพิตแก่นาง โดยที่ยังกระชับตัวนางไว้ในอ้อมแขน ภายใต้เสื้อคลุมกันหนาวตัวโต ท่ามกลางเหมันต์ฤดูอันเยือกเย็น แสงตะเกียงไฟสลัวจากตัวระเบียงหลังเรือนเริ่มจุดส่องแสงสีส้มกะพริบไหวริบหรี่ในยามพลบ

สาวใช้ตัวน้อยรีบค้อมกายประสานมือตอบคำนับ ก่อนจะก้าวเท้าสับฝีเท้าไปจัดการงานให้เรียบร้อย เมื่อริ้วขบวนรถม้าของฝั่งตระกูลกู้เคลื่อนตัวมารอรับบุตรสาวคนดีกลับสู่เมืองหลวงตัวรถม้าคันใหญ่นั้นสร้างด้วยไม้จันทน์หอมเนื้อหนาดูแข็งแรงทนทาน หลังคาคลุมทับด้วยผ้าไหมเนื้อหนาสีครามเข้มสลักลวดลายเมฆามงคล โดยรอบคันมีกองกำลังทหารองครักษ์ฝีมือฉกาจฉกรรจ์คอยขนาบข้างคุมเชิงอีกสิบนาย ช่างสมฐานะบุตรีอันเป็นที่รักยิ่งของท่านเสนาบดีกู้หลายวันก่อนพ่อตาส่งจดหมายมา ด้วยความที่คงไม่คิดว่าแม่ทัพใหญ่จะเร่งรีบออกจากเมืองหลวงสับฝีเท้าควบม้าเร็วมาตามตัวบุตรสาวด้วยตนเอง พร้อมแจ้งเหตุผลในสาส์นลับว่า จำเป็นต้องเร่งส่งตัวนางออกจากพื้นที่เมืองหลวงชั่วคราว เหตุเพราะบุตรสาวใช้จ่ายเงินทองมือเติบเป็นจำนวนมากก่อนงานมงคลสมรส มากกว่าสิบล้านตำลึงทอง และด้วยนิสัยคลั่งรักของนางอาจไม่หยุดเพียงเท่านั้น บิดาเกรงว่าพวกขุนนางจอมเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนักจะฉวยโอกาสทูลคัดค้านงานมงคลสมรส ร้ายไปกว่านั้น อาจมีผู้ไม่ประสงค์ดียื่นฎีกาขอให้สืบสวนตรวจสอบทรัพย์สินของสกุลกู้ แม้ตัวเขาจะมิได้มีการทุจริตคดโกงเงินแผ่นดินเลยแม้แต่น้อย ด้วยเงินทองเหล่านั้นล