บททั้งหมดของ พระเอกธงแดงข้าไม่เอา! นางร้ายผู้นี้จะแต่งบิดาเจ้าแทน: บทที่ 71 - บทที่ 80

สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังดรุณีน้อยในชุดมงคลสีแดงสดปักลวดลายวิหคเพลิงด้วยเส้นไหมทองคำ นางสวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ได้รับการบรรจงเย็บปักจากมือของเจ้าบ่าวบ่าวในเรือนพูดกันว่าคนสนิทชิดใกล้ในกองทัพหน้าตาตื่นตระหนกเท่าไร เมื่อล่วงรู้ข่าวลือเรื่องที่ท่านแม่ทัพใหญ่ยอมวางกระบี่ที่ใช้ฆ่าฟันมาจับเข็มปักผ้าอย่างตั้งใจ เขาทำทุกสิ่งอย่างเพื่อฮูหยินของตนเอง ทั้งสินสอดทองหมั้นก็แจกจ่ายมอบให้เป็นอย่างดีด้วยท่าทางคลั่งไคล้นางถึงเพียงนั้นสีแดงมงคลพลิ้วไหวลากยาวผ่านพื้นพรม แม้ใบหน้าโฉมสะคราญจะถูกคลุมปิดทับไว้ด้วยผ้าคลุมหน้า กลิ่นอายความงามสง่ายังคงแผ่กระจายอยู่รอบกายนางจนยากจะละสายตา แม่ทัพใหญ่ในชุดมงคลสีชาดก็ดูองอาจสง่างามไม่แพ้กันเสียงดนตรีมงคลแผ่วดังขึ้นท่ามกลางความยินดีของขุนนางทหารทั่วทั้งราชสำนัก แม่สื่อขยับกายก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้า แผดเสียงร้องประกาศพิธีการสำคัญ“หนึ่ง... คำนับฟ้าดิน!”สองร่างในชุดสีชาดขยับกายพร้อมเพรียง หมิงอวี้ค้อมกายกราบไหว้ เคียงคู่ไปกับแผงอกแกร่งของคนข้างกายที่มีสีหน้าระบายยิ้มอยู่ตลอดเวลาเสวียเฉิงขยับเรือนกายหันหน้าเข้าหาดรุณีน้อยตรงหน้า ในอกของหนุ่มใหญ่บีบรัดรุนแรงด้วยคว

ในห้องนอนตามลำพังของค่ำคืนวันเข้าหอ แม่ทัพใหญ่อดไม่ไหวที่จะกระซิบถ้อยคำข้างใบหูงามซ้ำ ๆ ก่อนจะช่วยเจ้าสาวปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงเรือนกายขาวสะอาด ทว่าก่อนที่ความเยือกเย็นของไออากาศจะเข้าเกาะกุม เขาซุกใบหน้าคมคร้ามลงตรงซอกคอขาวเนียน ลากไล้เคราสากไปทั่วอย่างแสนรัก เรียกเสียงหัวเราะคิกคักดังจากเจ้าสาว กระทั่งนางถูกจู่โจมด้วยอารมณ์หวามไหวอันยากเกินจะต้านทาน ด้วยความที่นางและเขาต่างเคยผ่านบทรักกันบ้างแล้ว แม้จะเป็นเพียงการสัมผัสภายนอกจนสำเร็จความใคร่ก็ตามผิวพรรณเนียนละเอียดของนางขึ้นสีแดงระเรื่อซับเลือดดั่งผลผิงกั่วสุกปลั่ง หาได้มีส่วนใดในร่างกายแน่งน้อยนี้ที่จะไม่ตรึงดวงตาของเขาให้หยุดมอง“เจ้าช่างงามเหลือเกิน ฮูหยินน้อยของข้า รับปากว่าจะทะนุถนอมเจ้า” เขาเอ่ยพลางทอดสายตาคู่คมปลาบไปยังหยกขาวล้ำค่าตรงหน้า ไม่รอช้าที่จะก้มหน้าลงดื่มด่ำสองยอดปทุมสีหวานอย่างเท่าเทียม จนนางส่งเสียงครวญคราง บิดกายสั่นเร่าไปมาเพลิงราคะอันแสนร้อนผ่าวที่สุมแน่นอยู่ในอกแกร่งยากจะเหนี่ยวรั้งควบคุมได้อีกต่อไป เสวียเฉิงตลบวงแขนหนารวบดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกเข้ามาประคองกอดแนบเบียดชิดกับแผงอกกว้าง เขานำใบหน้า

“เจ้าไม่คิดหรือว่าคุณหนูเล็กของพวกเจ้า ใบหน้างดงามอ่อนหวาน กิริยาก็น่ารักใคร่และซุกซนยิ่งนัก เหมาะกับการแต่งตัวให้เหมาะสมไปตามวัย” เขากล่าวพลางทอดสายตาคู่คมปลาบจ้องมองตามเรือนผมแกละนุ่มนิ่ม ทว่านัยน์ตาคมกลับวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ยามได้ยินวาจาถากถางวางอำนาจของบุตรชายผู้มีดวงตามืดบอดในอดีต“จริงเจ้าค่ะ! บ่าวดีใจเหลือเกินที่เห็นคุณหนูมีความสุข มีคู่ครองที่เข้าใจคุณหนูอย่างแท้จริง ท่านแม่ทัพช่างเหมาะสมกับคุณหนูเล็กยิ่งนัก”“เหมี่ยวเหมียวจะทำผมทรงไหนก็น่ารักน่าเอ็นดูทั้งสิ้น ต่อให้วันใดนางจะไม่มีผมสักเส้น ความรู้สึกที่ข้ามีให้นาง ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”แม่ทัพใหญ่ประกาศความจริงใจถึงเพียงนั้น เขาโอบอุ้มร่างระหงมุ่งหน้าตรงไปยังเรือนหลัก เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันนั่งรออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ละคนมีสีหน้าหน้าตาแย้มยิ้มรอให้การต้อนรับคู่บ่าวสาวข้าวใหม่ปลามัน เจ้าสาวตัวน้อยกลับเอาแต่ซุกหน้าฟุบหลับคาอ้อมอกแกร่งไปเสียแล้ว“เมื่อคืนนางยังมิได้นอนสักตื่น ขออภัยท่านแม่ หากว่าฮูหยินของข้าอาจทำตัวน่าชังไปเสียหน่อย”“ตามสบายเถิดลูก ไม่ต้องพิธีรีตองมากนักหรอก เอาความสะดวกสบายดีกว่า” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวพลางระบา

“ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลยนะเหมี่ยวเหมียว เหตุใดแม่ทัพใหญ่เช่นข้าราวกับเป็นบุรุษไร้ความสามารถที่คอยเกาะภรรยา เพื่อให้นางมาคอยเลี้ยงดูอย่างไรอย่างนั้น”“ท่านพี่เจ้าคะ...” นางเรียกเขาเสียงเข้ม ยามเมื่อใบหน้าคมคายส่ายไปทางหีบสมบัติและข้าวของมีค่ามากมาย ซึ่งนางเพิ่งขนย้ายเข้ามาเพิ่มเติมอีก ก่อนจะว่า “ข้าเคยได้ยินเรื่องราวฟ้องร้องในเมืองหลวงมาบ้าง พวกสามีชั่วช้าที่คิดจะยึดครองสินเดิมของฝั่งเจ้าสาวหลังจากที่พวกเขาพาเมียน้อยเข้าจวนมา หญิงสาวบางรายนั้นตายโดยไร้ที่กลบฝัง ไม่นานนักสามีก็ยกย่องเมียน้อยขึ้นเป็นเมียเอก” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ทว่าแววตาคู่สวยกลับฉายความเด็ดขาดยิ่งนัก นางบีบมือสามีที่จับนางเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม “ข้าหมิงอวี้... ยามรักใคร่ผู้ใดย่อมรักจนหมดใจ หากคิดจะทิ้งขว้างสิ่งใด เขาผู้นั้นก็เป็นเพียงเศษขยะหรือสุนัขข้างทาง ข้าสามารถลงมือทำได้โดยไม่ลังเลใจเช่นกัน”“เจ้าหมายถึงอวี่เจ๋อหรือ” เสวียเฉิงเลิกคิ้วขึ้นถาม นัยน์ตาคู่คมปลาบจ้องมองดรุณีน้อยตรงหน้าที่ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ทว่าในถ้อยคำนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ“เงินทองพวกนี้เป็นสิ่งของนอกกาย ตายก็เอาไปมิได้ ถึงนั่นจะเป็นน้ำพักน้ำแรงขอ

เมื่อไม่สามารถขัดขวางภรรยาที่อยากจะเห็นสภาพศพอันน่าสยดสยองขนาดว่าพวกหมอหลวงนยังบอกว่าทนไม่ไหว บางคนถึงกับอาเจียนออกมาตามคำบอกเล่าของทหารเฝ้ายามด้านหน้า เสวียเฉิงจำต้องยอมตามใจภรรยาอวี่เจ๋อก้าวเท้าเดินนำบิดาและมารดาเลี้ยงเข้าไปยังคุกหลวงด้วยสีหน้าซีดเซียว พอบรรดาผู้คุมเรือนจำและหมอหลวงหันมาเห็นฮูหยินท่านแม่ทัพในชุดแพรต่วนสีชมพูกลีบบัวแสนสง่า เดินเยื้องย่างเคียงคู่กันมา แต่ละคนต่างพากันคุกเข่าก้มหัวหลีกทางให้หมอเทวดาผู้เลื่องชื่ออย่างนอบน้อมบนแท่นหินหยาบหนา ศพของเหลียนฮวาถูกคลุมไว้ด้วยผืนผ้าดิบเนื้อหยาบสีขาวหม่นที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำเหลือง ส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยอวลหมิงอวี้เอื้อมมือไปเลิกผืนผ้าดิบออก นางถึงกับต้องปัดมือไปมากับกลิ่นเหม็นเน่าเหลียนฮวาช่างแตกต่างจากตอนที่ยังเป็นแม่ดอกบัวขาวคอยอ้าปากสร้างเรื่องบิดเบือนความจริงและคอยออเซาะบุรุษไปวัน ๆ โดยสิ้นเชิง ยามนี้นางนอนตัวแข็งทื่อในสภาพพุงบวมอืด ผิวพรรณเขียวคล้ำเปี่ยมไปด้วยร่องรอยหนอนพิษชอนไชจนดูไม่ได้“เป็นอย่างไรบ้าง? ฮูหยิน” เสวียเฉิงเอ่ยปากถามน้ำเสียงเรียบ ขุนศึกใหญ่เช่นเขาเห็นศพที่เน่าเปื่อยจากโรคระบาดมาก็มาก เห็นจะไม่เน่าเหม็นเละ