All Chapters of พิศวาสรักเมียทาส: Chapter 31 - Chapter 40

“ลูกชายเจ้าของบ้านที่รักไปใช้หนี้ค่ะป้า” เธอตอบคำถามพลางส่ายตามองอีกฝ่ายด้วยความขอบคุณ ก่อนเขาจะเดินกลับเข้ามาหาตรงจุดที่เธอนั่งอยู่อีกครั้ง“ฉันติดต่อเรื่องรถขนศพได้แล้วนะ แล้วเรื่องวัดเธอจะเอาไปไว้ที่วัดไหน”“ไปวัดแถวบ้านก็ได้ค่ะ”“เดี๋ยวป้าโทร.ติดต่อให้แล้วกัน” ป้าสายใจเอ่ยขึ้นแทรกเพราะนางรู้จักมักคุ้นกับวัดแถวบ้านมากกว่าปองรัก จากนั้นนางก็เดินเลี่ยงออกไป“คุณจะกลับไปทำงานก็ได้นะคะ ที่เหลือฉันจัดการเอง” แค่นี้ก็ขอบคุณมากที่เขาเสียสละเวลามาจัดการเรื่องศพให้“สภาพเธอตอนนี้จัดงานเองไม่ไหวหรอก คุณแม่สั่งให้ฉันมาช่วยจัดการแทน”“คุณป้าบอกคุณสินะคะ” หญิงสาวยิ้มอย่างขมขื่น คิดว่าเขาห่วงใยเธอจนต้องรีบมาหา“ใช่” ก่อนที่ทั้งสองจะคุยอะไรกันต่อ ป้าสายใจเดินเข้ามาบอกว่าจัดการจองศาลาวัดให้แล้ว“งั้นเราไปรอที่วัดกันเถอะ”“เดี๋ยวป้านั่งรถไปพร้อมศพเลยค่ะ หนูรักไปกับคุณ...”“ผมพฤกษ์ครับป้า”“หนูรักนั่งรถไปกับคุณพฤกษ์เถอะ”“แต่ว่า...” เธอคิดว่ามันดูไม่ดี ที่ทิ้งให้ป้าสายใจนั่งรถไปกับรถขนศพบิดา“ไปเป็นเพื่อนคุณ

“ปองรักอยู่บ้านฉันและฉันไม่อนุญาตให้ใครไปอยู่ แค่นี้เขาก็เหนื่อยกับเธอมามากแล้ว ที่ต้องคอยใช้หนี้ที่เขาไม่ได้ก่อ”“ไปเสียเถอะ เธอยังสาวยังสวย มือเท้าก็ครบสามสิบสอง ทำงานเลี้ยงตัวเองคงไม่ยาก” ที่ผ่านมาอมรเทพเป็นฝ่ายหาเลี้ยงให้พิรุณอยู่สุขสบาย“แต่ฉันไม่มีเงินติดตัวเลย รักมีให้น้าสักสองสามพันไหม” พิรุณหันไปทางอดีตลูกเลี้ยง ทั้งที่ก่อนหน้าด่าเขาสาดเสียเทเสีย“เอ่อ...” ปองรักถึงกับอึกอักก่อนจะก้มลงเปิดกระเป๋า แต่ทว่าพฤกษ์กลับปิดกระเป๋าเธอ“เธอให้เขามากแล้ว เขามีมือมีเท้าครบสามสิบสอง มีสมอง น่าจะมีความคิดว่าจะทำอะไรต่อไป”“ใจดำ!” พิรุณกัดฟันกรอดๆ ด้วยความเจ็บใจ“ก็คงน้อยกว่าเธอที่บังคับให้ปองรักไปลงนรก โชคดีที่คุณแม่ฉันช่วยไว้ได้ เสียใจด้วยนะแผนเธอไม่สำเร็จ” เขาดูออก อีกฝ่ายดูริษยาปองรักอยู่ไม่น้อย ดูจากสายตาที่จ้องมองปองรักราวจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะประคองร่างปองรักเดินกลับไปในศาลา“เขาไม่มีเงินติดตัวเลยนะคะ” ปองรักหันมาคุยกับพฤกษ์“แล้วทีเขาส่งเธอไปลงนรกล่ะ คิดบ้างสิ เธอมันใจอ่อนเกินไปถึงได้ถูกเขาเอาเปรียบ”“คุณพฤกษ์พูดถูก

“ขอบคุณมากนะคะ” แต่ก่อนที่จะคุยอะไรกันต่อ กรองแก้วเดินเข้ามาบอกว่าถึงเวลาทำพิธีสวดอภิธรรม“คุณแก้วช่วยดูแลแขกให้ด้วยนะครับ เข้าไปนั่งในศาลาเถอะ” พฤกษ์หันไปโอบไหล่บางพาเดินเข้าไปนั่งศาลาที่ทำพิธี“ทำไมคุณถึงบอกคุณนางว่าฉันเป็นว่าที่เจ้าสาวของคุณ”“เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง หลวงพ่อมาแล้ว” พฤกษ์บอกเพียงเท่านั้นเธอก็เงียบเสียงไปในขณะที่กำลังทำพิธีสวดอภิธรรม น้ำตาของปองรักก็ไหลออกมาอาบแก้ม ไม่รู้หลังจากนี้เธอจะใช้ชีวิตต่ออย่างไร ในเมื่อบนโลกใบนี้เธอไม่เหลือใคร จนกระทั่งคนข้างๆ ยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งมาให้“ขอบคุณค่ะ”คัดนางค์มองภาพเบื้องหน้านั้นด้วยความอิจฉา เธอต่างหากที่ควรอยู่เคียงข้างพฤกษ์ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น ดูท่าทางแล้วก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นปุณณดาอดเหลือบมองไม่ได้จนอชิรวิชญ์หันมาถาม เมื่อเห็นภรรยาเอาแต่จ้องมองผู้หญิงที่เพิ่งมานั่งด้านหลังของตน“มีอะไรงั้นหรือดา”“ก็ผู้หญิงคนนั้นที่มาถามศาลาวัดงานศพคุณอา แปลก ทำไมถึงไม่ไปนั่งกับคนที่มาด้วยกัน ที่ก็ว่าง”“เขาอาจจะสะดวกนั่งตรงนั้นก็ได้ ไม่แปลกหรอก”“คงจะใช่

เพียงก้าวเท้าเดินเข้ามาความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกก็แล่นเข้ามาเกาะกินหัวใจ พลางนึกถึงความฝันที่จะกลับมาอยู่กับบิดาที่บ้านหลังนี้ก็แทบใจสลายและคงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองก็คงไม่มีโอกาสกลับมาเหยียบที่บ้านหลังนี้ เพราะมันกำลังจะถูกยึดไป“พ่อจ๋า รักคิดถึงพ่อ” เธอหยิบรูปบิดามากอดแนบอก “ไม่มีพ่อแล้ว รักจะอยู่ยังไง” ในอดีตเมื่อครั้งที่บิดาส่งเธอไปเพื่อใช้หนี้ขัดดอก ก็ร้องไห้แทบจะขาดใจที่ต้องจากท่านและจากบ้านไป แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน บิดาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แค่คิดก็ร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ ปองรักร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมงจนเผลอหลับไป พฤกษ์ซึ่งเห็นปองรักหายไปนานจึงเดินออกมาตาม พบว่าหญิงสาวนอนกอดรูปบิดาของเธอขณะใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาค่อยๆ แกะรูปออกแล้วนำไปวางไว้ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นวงแขนแกร่ง จากนั้นพากลับไปยังห้องนอนแล้ววางบนที่นอนอย่างเบามือ ก่อนจะผละร่างลุกขึ้น แต่ทว่าหญิงสาวกลับคว้ามือเขามาแนบกับแก้ม“พ่อจ๋า พ่ออย่าทิ้งรักไปไหนอีก” หญิงสาวพึมพำก่อนจะลืมตาขึ้นมา “พ่อ...เอ่อ...คุณพฤกษ์” หญิงสาวรีบปล่อยมืออีกฝ่ายทันที “ขอ

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ฉันยกท่านจนชิน ออกไปดูอะไรให้ชื่นใจดีกว่าค่ะ” ปองรักเข็นรถพาธวัชชัยออกมาที่ระเบียงห้องนอน"เอ...นั่นรถตาพฤกษ์นี่ ทำไมไม่แวะมาหาฉัน”“คุณพฤกษ์นั่งรออยู่บนรถค่ะ”“รอทำไม ทำไมไม่ขึ้นมา”“มองดูสิคะ ว่าคุณพฤกษ์นั่งรถกับใคร”“ไกลขนาดนั้นฉันไม่เห็นหรอก รถตาพฤกษ์ติดฟิล์มกระจกคนข้างนอกมองไม่เห็นหรอกถ้าไม่เปิดหน้าต่าง”“คุณป้าค่ะ นั่งอยู่ในรถกับคุณพฤกษ์”“อะไรนะ! คุณณีงั้นเหรอ” ธวัชชัยเอ่ยแทบไม่เป็นคำพูด ก่อนจะจ้องมองไปยังรถที่จอดอีกครั้ง มือสั่นด้วยความตื่นเต้น“ใช่ค่ะคุณป้านั่งอยู่ในนั้น”“ทำไมเขาไม่ยอมลงมา”“ฉันช่วยได้แค่นี้จริงๆ ค่ะ”“ขอบใจนะปองรัก แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” เขาบอกหญิงสาวด้วยความซาบซึ้งใจ“งั้นฉันขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ ฉันต้องไปนอนที่คอนโดฯ คุณพฤกษ์เป็นเพื่อนคุณป้าค่ะ”“อืม...ไปเถอะ” ชายวัยกลางคนพยักหน้าแต่สายตาไม่ได้ละจากรถบุตรชายเลย“แต๋วฝากคุณท่านด้วยนะ” ปองรักฝากฝังก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของธวัชชัย เพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็น ด้านพฤ