All Chapters of พิศวาสรักเมียทาส: Chapter 21 - Chapter 30

คัดนางค์รู้สึกผิดที่เป็นแฟนลูกชายแต่กลับมามีความสัมพันธ์กับคนเป็นพ่อลับหลัง แต่ในระหว่างนั้นเธอได้พบกับหนุ่มหล่อทายาทตระกูลดังอย่างเอกสิทธิ์ ซึ่งมารู้ภายหลังว่าเป็นญาติผู้น้องของพฤกษ์ และด้วยความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก คบหากับลูกแต่ยังมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับพ่อ เธอจึงตัดสินใจไปคบหากับเอกสิทธิ์แทน แต่ธวัชชัยไม่ยอมให้เรื่องมันจบง่าย ๆ จึงส่งคนมาซ้อมสั่งสอนเอกสิทธิ์จนเข้าโรงพยาบาล หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ชวนเธอไปอยู่ที่ต่างประเทศ ไปอยู่ด้วยกันไม่ถึงปีก็ต้องปวดใจ เมื่อเขาพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาและไล่เธอออกจากอะพาร์ตเมนต์เหมือนหมูเหมือนหมา สร้างความเจ็บแค้นใจไม่น้อย แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนเอกสิทธิ์โทรศัพท์ไปหาและแจ้งข่าวเรื่องธวัชชัยถูกลอบยิงจนป่วยติดเตียง สร้างความสาแก่ใจกับเธอนัก ก่อนจะตัดสินใจกลับมาเมืองไทยหมายที่จะกลับมาคบหากับพฤกษ์อีกครั้ง เชื่อว่าเขายังรอเธออยู่“นางผิดไปแล้ว คุณเอกเขาทิ้งนาง”“มาบอกผมทำไม”“นางรู้แล้วค่ะว่าความเจ็บปวดมันเป็นอย่างไร”“แล้ว...”“หากคุณยังไม่มีใคร นางอยากขอโอกาส” หญิงสาวเอื้อมมือหมายจะไปจับกุมมือชายหนุ่ม แต่เขาเลื่

“ไปโรงพยาบาลน่ะ น่าจะลางานทั้งวัน”“เหรอครับ” เขาเอ่ยราวกับไม่เชื่อ“แกไม่เชื่อหรือยังไง” ธวัชชัยดูจากสีหน้าบุตรชาย“ผมเห็นเขานั่งรถไปกับนายเอก”“ไปกับเอกสิทธิ์ ยังไงกัน”“ใช่ครับ ผมเห็นกับตา”“น่าจะเจอกันเลยอาสาไปส่ง”“แล้วนายเอกจะมาแถวบ้านเราทำไมแต่เช้า ถ้าไม่นัดกันไว้”“เดี๋ยวพ่อลองถามปองรักก่อนว่ายังไงกัน”“เขาคงจะบอกหรอกครับ” พฤกษ์ยิ้มเหยียด สุดท้ายเธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น เห็นผู้ชายโพรไฟล์ดีหน่อยรีบโผเข้าหา“งั้นก็ช่วยดูๆ หน่อยแล้วกัน”“มันไม่ใช่หน้าที่ผมที่จะต้องดูแล ปองรักก็ออกจะชอบด้วยซ้ำ เผลอๆ เราอาจจะได้เงินมาใช้หนี้เร็วๆ นี้ คุณพ่อก็ไม่จำเป็นต้องยกหนี้ให้ฟรีก็ได้”“พ่อว่าไม่น่า เราก็รู้ว่าบริษัทคุณตากำลังมีปัญหาสั่นคลอน อย่างมากหมอนั่นก็แค่เล่นๆ ยังไงก็ช่วยเป็นหูเป็นตาหน่อย เด็กมันซื่อๆ ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมอย่างนายเอกหรอก”“ช่วยไม่ได้ถ้าปองรักเลือกทางนั้น”“ยังไงนะพฤกษ์ อย่าไปโกรธแค้นปองรักนักเลย พ่อบอกแล้วว่าปองรักไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้พ่อกับแม่แยกทางกัน และหัดมองน้องในทางท

“ฉันไม่เคยอ้อนวอนขอให้คุณท่านยกเรื่องหนี้สินให้เลย”“งั้นเหรอ? ถ้าไม่ได้ขอแล้วทำไมท่านจู่ๆ ถึงยอมยกหนี้สินและบ้านคืนให้เธอ” เขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดของปองรักนัก“ท่านก็แค่สงสารฉันกับพ่อ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่รับอะไรจากคุณท่านเด็ดขาด และคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่ฉันจะอยู่บ้านหลังนี้ หวังว่าคุณคงสบายใจ ขอตัวก่อนนะคะ” ปองรักสิ้นสุดความอดทน จะไม่ยอมให้อีกฝ่ายดูถูกเหยียดหยามอีกต่อไป“จะไปไหน เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง” พฤกษ์ก้าวขายาวๆ ไปกระชากแขนปองรักไม่ให้เดินหนีออกไปจากห้องทำงาน“เราคุยกันแล้ว ปล่อย” เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย“ไม่! จนกว่าจะคุยกันให้รู้เรื่อง”“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก บ้าน ถ้าคุณอยากยึดก็ยึดไป”“เธอคิดว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ง่ายๆ งั้นเหรอ” เขาหรี่ตามองรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางอวดดีของหญิงสาว“ทำไมฉันจะออกไปไม่ได้ ในเมื่อฉันไม่มีเงินมาใช้หนี้ให้กับคุณท่าน ก็แค่ปล่อยให้คุณท่านยึดบ้านไป มันก็ถูกต้องแล้ว”“แล้วเงินที่แม่ฉันแอบช่วยเหลือเธอกับพ่อล่ะ”“ฉัน...” ปองรักถึงกับพูดไม่ออก เรื่องนี้เ

ปองรักกลับเข้ามาในห้องอย่างแรกคือล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนา ใครจะโง่ทำตามที่พฤกษ์สั่ง จากนั้นเดินวนไปมารอบๆ ห้องด้วยหัวใจสั่นรัวราวกับหนูติดจั่น ไม่กล้านำเรื่องนี้ไปปรึกษาใคร แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างปุณณดา เธอไม่อยากจะให้ใครมารับรู้เรื่องอดสูที่เกิดขึ้น ถึงเธอจะเผลอใจให้ผู้ชายใจดำอย่างพฤกษ์ไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมทำตัวง่ายให้เขาดูถูกเหยียดหยามราวกับผู้หญิงที่ไร้ค่าอีกแล้ว แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ และเชื่อว่าพฤกษ์คงไม่กล้าเคาะประตูเรียกยามดึกให้คนในบ้านแตกตื่นแน่ สำรวจจนแน่ใจจึงเข้าไปอาบน้ำอย่างสบายใจให้สมกับความเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ห้องเธอที่อาศัยทุกค่ำคืนมีประตูซ่อนไว้ใต้ผ้าม่าน พฤกษ์กระตุกยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงน้ำกระทบลงพื้น เขาเพิ่งจะอาบน้ำมาหมาดๆ แต่อาบอีกสักรอบก็คงไม่เป็นไร คิดได้ดังนั้นก็จัดการกระตุกชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้มออกจากตัวก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปยังห้องน้ำ เห็นร่างบางยืนหันหลังขณะกำลังใช้ฟองน้ำทำความสะอาดผิวกายอยู่ที่ใต้ฝักบัว เพียงเท่านั้นปฏิกิริยาภายในกายของพฤกษ์ถึงกับร้อนผ่าวขึ้นมาทันที พร้อมกับก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปยืนซ้อน

“ฮือๆ” เท่านั้นปองรักก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ไม่ไหวจริงๆ ยามคิดว่าต้องสูญเสียบิดาอันเป็นที่รักไป ยิ่งถูกคนที่เคยประกาศว่าเกลียดแสนเกลียดตนโอบกอดให้ความอบอุ่น จึงพลิกกายเข้าสวมกอดไว้หาที่พึ่งทางใจ ขณะฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปมา พลางนึกถึงคำพูดของมารดาขึ้นมา “สงสารน้องบ้างนะพฤกษ์” คำว่าสงสารกำลังก่อเกิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คัดนางค์ยังเดินหน้าเข้ามาหาพฤกษ์ที่บริษัทอยู่บ่อยๆ อาจจะเรียกว่าเกือบทุกวันก็ว่า แม้จะรู้เต็มอกว่าอีกฝ่ายพยายามหลบเลี่ยงมาตลอดพฤกษ์แสดงตัวอย่างชัดเจนว่าไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวอีก ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม ไม่ใช่เพราะกลัวใจจะอ่อนไหว แต่เขาเบื่อที่ต้องมาพูดคุยกับเธอด้วยเรื่องเดิมๆ เรื่องที่เธอต้องการกลับมาสานความสัมพันธ์เมื่อครั้งก่อน ทั้งที่เขาเคยบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว“ช่วงเที่ยงพฤกษ์ว่างหรือเปล่าคะ นางอยากชวนคุณไปช่วยดูคอนโดฯ”“ผมไม่ว่างต้องออกไปดูไซต์งานที่โครงการ ทำไมคุณไม่ชวนนายเอกไปล่ะ ดูท่าทางจะว่างนะ” เขาพอจะทราบว่าเอกสิทธิ์พยายามมาดักรอเพื่อจะขับรถมารอรับปองรักไปโรงพยาบาล แต่เขาสั่งกำชับคนขับรถห้ามให้ปองรั