All Chapters of พิศวาสรักเมียทาส: Chapter 51 - Chapter 60

“ไม่หรอก ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง”“ผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นเป็นใครคะ”“เป็นเพื่อนของปองรัก”“เป็นเพื่อนปองรัก...แล้วเธอไปไหนเสียล่ะคะ”“เธอแต่งงานไปแล้ว เธอไม่ได้เลือกผม”“เพราะแบบนี้สินะ คุณถึงแต่งงานกับปองรักเพื่อประชดผู้หญิงคนนั้น”“เปล่า ผมไม่เคยคิดที่จะแต่งงานเพื่อประชดใคร มันไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา เอาเป็นว่าผมจะพูดกับคุณครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย และคิดว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเจอกันอีก หากคุณยังขืนดื้อดึง จะหาว่าผมไม่เตือน!” สำหรับคัดนางค์ต้องพูดออกไปตรงๆ เธอจะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเขาสักที  พฤกษ์ขับรถกลับเข้าบริษัทหลังแยกกับคัดนางค์ที่ร้านอาหารและหวังอย่างยิ่งว่าเธอจะไม่กลับมากวนใจเขาอีก ส่วนเรื่องมารดาใช้เอกสิทธิ์เข้ายุ่งกับเรื่องนี้ ไว้หาโอกาสคุยกับท่าน“บอส...” กรองแก้วทักเจ้านายหนุ่ม แต่ยังไม่ทันจบประโยคเขาก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน เพียงไม่ถึงนาทีก็กลับออกมา“ปิ่นโตใครน่ะคุณแก้ว”“อ้อ...คุณรักเอาขนมจีนแกงเขียวหวานมาให้บอสเมื่อตอนเที่ยงค่ะ”

ปองรักเลือกที่จะไม่ใส่ใจ จึงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนกับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปอาบน้ำบ้าง เพราะเหนื่อยมาทั้งวัน ไหนจะช่วยป้าสายใจทำขนมไปแจกเด็กๆ อีก ถึงแม้จะทั้งเหนื่อยและร้อนแต่ก็ยอมรับว่ามีความสุข ทำให้นึกถึงตนตอนเด็กๆ วันๆ แทบไม่ได้กินขนมเหมือนเพื่อนๆ ขอแค่มีข้าวให้กินอิ่มก็ดีเท่าไหร่แล้ว เมื่ออาบน้ำเสร็จเดินกลับออกมาเห็นพฤกษ์หลับไปแล้ว เธอจึงเดินไปยกกล่องกระดาษนำเอกสารต่างๆ ออกมาเปิดดู พบใบสัญญาซึ่งเป็นชื่อของบิดาเป็นผู้กู้“พ่อคงรักน้าพิรุณมากใช่ไหมจ๊ะ ถึงได้นำบ้านของเราไปค้ำประกันเพื่อนำเงินมาตั้งมากมาย” ปองรักอดคิดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ เธอเกือบจะไม่ได้เรียนต่อ เพราะบิดาบอกไม่มีเงิน แต่ท่านกลับนำบ้านไปค้ำประกันเพื่อกู้ยืมให้พิรุณนำมาใช้จ่ายอย่างสบายดี แม้บิดาไม่ได้ส่งเรียนในระดับมหา’ลัย แต่เธอก็ไม่ลดละความตั้งใจ ขอใช้พื้นที่บ้านป้าสายใจทำขนมขายตามสะพานลอย พอได้มาก็แอบซ่อนไว้อย่างดี“ร้องไห้อีกแล้ว” เสียงทุ้มเหนือศีรษะดังขึ้น จนเธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์“ขอโทษค่ะ” เธอรีบปาดน้ำตาทิ้ง“ขอโทษทำไม” เขาเอ่ยพลางทรุดตัวนั่งข้าง ก่อนดึงแผ่นกระดาษจาก

“แกจะพูดอะไรก็พูดมาเอก” พฤกษ์กล่าวเสียงเข้ม ยิ่งเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางยียวน“อยากรู้มากผมก็จะบอกให้เอาบุญ” เอกสิทธิ์รู้สึกมีความสุขที่ทำให้ญาติผู้พี่เดือดดาลขึ้นมาได้ ไม่ใช่นิ่งไม่สนใจโลกเหมือนทุกครั้ง “นางเขาเคยเป็นผู้หญิงของคุณลุงมาก่อนจะเจอพี่”“อะไรนะ!” พฤกษ์รู้สึกเหมือนถูกน็อกกลางอากาศ ทำไมไม่มีใครบอกเขาเรื่องนี้เลย จนนึกย้อนไปถึงวันเกิดของบิดา ท่านหน้าเครียดไม่ยินดียินร้ายกับการที่เขาพาคัดนางค์ไปเปิดตัวในฐานะแฟนสาว“ตอนที่พี่ถูกคุณลุงส่งตัวไปดูงาน เขาสองคนแอบมีสัมพันธ์ลับหลังพี่ คุณป้ารู้ก็เสียใจมาก นำเรื่องมาปรึกษาคุณแม่ที่บ้านทุกวัน เครียดจนเกือบจะฆ่าตัวตาย...ผมสงสารเลยเสนอตัวเข้าไปจีบนาง เพื่อช่วยครอบครัวพี่ พี่ควรขอบคุณผมนะ” เอกสิทธิ์ยิ้มเยาะด้วยความสาแก่ใจ เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของญาติผู้พี่“ไม่จริง แกโกหก”“ไม่เชื่อก็ไปถามนางสิครับ เขาน่าจะตอบได้ดีกว่าผม”“ฉันจะไปถามคุณพ่อให้รู้เรื่อง เขาไม่โกหกฉันแน่” พฤกษ์พูดจบก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานของญาติผู้น้องทันที ท่ามกลางความสะใจของเอกสิทธิ์ เมื่อเขาไม่มีความสุข พฤกษ์ก็อย่าหวังว่าจะม

“เป็นอะไรพฤกษ์ รอบนี้มาแปลก” นางดึงร่างบุตรชายขึ้นมาให้นั่งข้างๆ“ผมขอโทษครับ ที่เคยเอาแต่กดดันคุณแม่ ทำให้คุณแม่ต้องร้องไห้กับคำพูดของผม”“อ๋อ...เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แม่เข้าใจว่าพฤกษ์ห่วงพ่อมาก”“ห่วงมาก จนละเลยความรู้สึกของคุณแม่” เขารู้สึกผิด ผิดมากจนไม่รู้ว่าควรทำอะไรมาชดเชยความรู้สึกที่เสียไปของท่านได้บ้าง“ไม่ต้องคิดมากหรอกลูก”“ผมเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง ทุกครั้งที่คุณแม่มาปรับทุกข์เรื่องคุณพ่อ ผมก็แทบจะ...”“ใช่ลูกเอนเอียงไปทางพ่อมากกว่าแม่ แม้กระทั่งเรื่องที่พ่อเรามีเล็กมีน้อยนอกบ้าน สำหรับผู้ชายอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผู้หญิงมันเจ็บปวดมาก”“ผมเพิ่งรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือคัดนางค์”“อะไรนะ!” สุพรรณีตกใจแทบช็อก ทั้งที่พอจะเดาออกว่าบุตรชายต้องรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคัดนางค์กับธวัชชัย เพราะคงไม่มีเรื่องไหนที่จะทำให้สองพ่อลูกทะเลาะกันได้ “จากใคร ใครบอกเรื่องนี้กับลูก” นางเอ่ยถามเสียงสั่น“นายเอกครับ บอกว่าคัดนางค์เคยเป็นผู้หญิงของคุณพ่อ ก่อนที่จะมาคบกับผม ทำไมครับ ทำไมคุณพ่อไม่ยอมบอกผม ปล่อยให้ผมเป็นคนโง่ในสายตาค

“คุณไม่เชื่อใจผมก็รออยู่ด้านนอกก็ได้ครับ” เท่านั้นแหละปองรักถึงยอมเดินออกมารอที่หน้าห้อง เมื่อหญิงสาวเดินออกไปแล้วเอกสิทธิ์เดินเข้าไปใกล้ธวัชชัยทันทีที่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา ธวัชชัยถึงกับหันขวับพร้อมเรียกชื่อพฤกษ์ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครกลับนิ่งเงียบเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นเดิม เฝ้ารอคอยการกลับมาของบุตรชาย“คุณลุงครับ” เอกสิทธิ์ขยับเก้าอี้มานั่งข้างเตียงคนป่วย“มีอะไร”“ผมอยากจะมาขอโทษคุณลุงกับเรื่องที่เกิดขึ้น”“ขอโทษฉันเรื่องอะไร คัดนางค์เหรอ”“เปล่าครับ ผมขอโทษที่ทำให้คุณลุงกับพี่พฤกษ์มีปัญหากัน”“นี่นายบอกตาพฤกษ์เหรอ ทำไม? แค้นฉันมากก็มาลงที่ฉันสิ บอกตาพฤกษ์ทำไมเอกสิทธิ์” ธวัชชัยมองหลานชายภรรยาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ความลับที่เขากับภรรยาพยายามปกปิดซ่อนอยู่ สุดท้ายมันก็ถูกเปิดออกมา“ผมอิจฉาพี่พฤกษ์ที่มีแต่คนรักคนปกป้อง แม้กระทั่งคุณตาที่บอกว่าเกลียดหลานที่มีเลือด...คุณลุงผสมอยู่ ท่านมักพูดเปรียบเปรยพี่พฤกษ์กับผมบ่อยครั้ง ทุกครั้งที่ทำอะไรพลาดคุณตาก็จะกล่าวชมพี่พฤกษ์ให้ฟัง จนผมรู้สึกอิจฉา”“แต่มันไม่ใช่ความผิดของตา