All Chapters of พิศวาสรักเมียทาส: Chapter 11 - Chapter 20

ปองรักรีบซอยเท้าเล็กเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ปลายเท้ายังไม่ทันเอื้อมแตะบันไดขั้นแรกก็ถูกแสงแขมายืนกอดอกขวางทางไว้ ทำให้เธอเลี่ยงไปอีกด้าน แต่อีกฝ่ายขยับตัวมาขวางไว้ จนเธอถึงกับขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ“ขอทางด้วยค่ะคุณแม่บ้าน”“เสียมารยาท ที่บ้านไม่เคยสอนหรือไงไม่ให้วิ่งในบ้าน” แสงแขแกล้งหาเรื่องตำหนิเพื่อถ่วงเวลา เพราะรู้ว่าพฤกษ์กำลังเรียกหาและโกรธที่ปองรักทิ้งให้ธวัชชัยอยู่ในห้องเพียงลำพัง เธออยากให้เจ้านายหนุ่มอารมณ์เดือดปะทุจนถึงจุดสูงสุด“นี่คุณคิดจะทำอะไร” เสียงป้ามาลีดังขึ้นแทรก“เปล่านี่” แสงแขตอบพลางยักไหล่“รีบขึ้นไปเถอะค่ะคุณรัก” “ค่ะป้ามาลี” ปองรักขานรับแล้วรีบเดินขึ้นไปยังห้องนอนของธวัชชัย ทันทีที่หมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปก็ปะทะสายตาดุกร้าวของพฤกษ์“ไปไหนมา!” เขาถามด้วยน้ำเสียงดุดันแข็งกร้าวจนคนฟังผวา

“ตาพฤกษ์คงโกรธฉันอยู่” นี่เป็นครั้งแรกที่ชายสูงวัยหลุดปากเอ่ยความอัดอั้นในใจออกมา“คุณพฤกษ์รักเสี่ยมาก ไม่มีทางโกรธเสี่ยหรอกค่ะ” ขนาดสุพรรณียังบ่นน้อยใจอยู่บ่อยๆ พฤกษ์น่ะเขารักพ่อเขามากกว่าฉัน“ข้อนั้นฉันรู้ แต่ฉันกลับทำให้เขาเสียใจ”“เรื่องอะไร พอจะเล่าให้ฉันฟังได้ไหมคะ ฉันสัญญาว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆ”“เอ่อ...” ธวัชชัยรู้สึกละอายใจไม่น้อย“แค่ได้ระบายออกมา ก็จะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างนะคะ”“เธอนี่เก่งเกลี้ยกล่อมจริงๆ พฤกษ์ขอร้องให้ฉันปิดบ่อนพนัน ที่จริงเรื่องนี้เราคุยกันมานานแล้ว ตั้งแต่ที่เขารู้ว่าฉันเปิดบ่อนพนันผิดกฎหมาย ทำให้เราต้องทะเลาะกันบ่อยครั้งและฉันก็สั่งไม่ให้เขามายุ่งกับเรื่องนี้อีก นี่แหละทำให้พฤกษ์เลือกที่จะตามแม่เขาไปอยู่บ้านไร่ที่เชียงใหม่ เขากลับมาเอ่ยปากเรื่องนี้อีกครั้ง เพราะมันทำให้ฉันต้องเจ็บปางตาย แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม จนกระทั่งเขาเอ่ยคำนั้นออกมา...” ชายสูงวัยสะอึกจนพูดไม่ออก “หากคนที่ถูกยิงเป็นรายต่อไปนั้นเป็นเขาล่ะ แต่ฉันกลับบอกว่าจะให้ครรชิตตามไปคุ้มครอง วินาทีนั้นฉันลำบากใจที่จะเลือก ระหว่างชีวิตลูกกับเม็ดเงินมหาศาล เธอเข้าใจไหม”“เรื่องนี้หรือเปล่าคะ ท

“งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วนะคะ” เมื่อเป็นไปตามแผนแสงแขก็รีบขอตัววางสาย ดีใจจนนั่งไม่ติดยามนึกถึงเวลาที่ปองรักออกไปพ้นจากบ้านหลังนี้ฟากคนที่แสงแขรอกำจัดร้องไห้ทันทีที่เห็นหน้าบิดา จนอมรเทพต้องบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แต่คนเป็นลูกเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด“อายพยาบาลบ้างสิยายรัก” เพียงเท่านั้นก็ดึงสติปองรักกลับมาบ้าง“ก็รักห่วงพ่อนี่จ๊ะ”“พ่อไม่ได้เป็นอะไรแล้ว” อมรเทพฝืนยิ้มบอกบุตรสาว แม้ร่างกายจะเริ่มไม่ไหวแล้วก็ตาม“รักอยากมาดูแลพ่อ” นาทีนี้เลยไม่สนใจอะไรแล้ว อยากมีเวลาดูแลบิดาให้มากที่สุด“พ่อดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องห่วงพ่อ”“หากวันนั้นไม่มีใครไปเจอพ่อจะทำยังไงจ๊ะ น้าพิรุณก็ใจดำนักทิ้งพ่อ ทิ้งหนี้สินให้เราต้องรับผิดชอบ” ปองรักนึกโกรธอดีตแม่เลี้ยงยิ่งนัก“เพราะพ่อเอง เพราะความโง่ของพ่อเองที่ทำให้เราต้องลำบาก พ่อขอโทษนะรัก”“พ่อไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว อีกไม่นานเราก็จะเป็นอิสระ เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว ตอนนี้เสี่ยให้ความร่วมมือรักทำกายภาพบำบัดแล้วนะ” ปองรักเล่าด้วยความภาคภูมิใจ และมีความหวังว่าอีกฝ่ายจะอาการดีขึ้น แม้ตอนนี้จะไม่เห็นผล แต่เชื่อว่าทำบ่อยๆ ทุกอย่างจะดีขึ้น“เก่งมา

“เธอคงไม่อยากได้บ้านคืนแล้วสินะ” พฤกษ์กระตุกยิ้มเยือกเย็นแล้วหันหน้ามาทางปองรัก ซึ่งหญิงสาวได้เพียงแต่ส่ายหน้าน้ำตาคลอ“อยากสิคะ”“แต่เธอทำผิดข้อตกลง และคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”“ไม่นะ!”“เธอทำผิดสัญญา บอกให้พ่อเธอกับแม่เลี้ยงเตรียมขนของออกจากบ้านหลังนั้นได้เลย” พฤกษ์ไม่รู้ว่าพิรุณได้ทิ้งอมรเทพและทิ้งหนี้สินต่างๆ ไว้ ทันทีที่รู้ว่าสามีป่วย จากไปโดยไม่คิดที่จะเหลียวหลังหันกลับมา“ไม่นะคะ” ปองรักแทบทรุดลงกับพื้น บิดากำลังป่วยหนัก เธอเองก็ไม่มีเงินเก็บงานก็ไม่มีทำ รู้สึกเหมือนฟ้ากำลังถล่มลงต่อหน้า“ไปเก็บเสื้อผ้าออกไปซะ ไปเยี่ยมพ่อเธอให้สมใจ”“ขอฉันได้แก้ตัวได้ไหมคะ”“เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง ทุกอย่างมันจบตั้งแต่เธอทิ้งหน้าที่ดูแลคุณพ่อฉันแล้วปองรัก”“คุณไม่มีสิทธิ์ยึดบ้านหลังนั้น หนี้สินทั้งหมดแม่เลี้ยงฉันทำสัญญาไว้กับเสี่ยไม่ใช่กับคุณ” หญิงสาวพยายามหาเหตุมาหักล้าง กำลังคิดหาทางออกในเรื่องนี้“คุณพ่อป่วย อำนาจอยู่ที่ฉันทั้งหมด”“หากฉันแต่งงานกับคุณ ก็เท่ากับมีสิทธิ์เรื่องบ้าน”“นี่เธอ!” พฤกษ์ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ“ใช่ หากฉันเอ่ยคำเดียว คุณป้าคงรีบจัดการเรื่องแต่งงานทันที คุณน่าจะรู้ดี”

พฤกษ์ถึงกับเครียดเมื่อมารดาเอ่ยถามถึงเรื่องงานแต่งงานระหว่างเขากับปองรัก ทั้งที่พูดกันมาหลายครั้งแล้วว่าเขาไม่สามารถทำใจยอมรับปองรักเป็นภรรยาได้“ปองรักสินะ” เขายิ้มเหยียดคิดว่าปองรักคงโทรศัพท์มาหามารดาด้วยเรื่องนี้ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจกว่าที่เขาคิดไว้มาก “เป็นลูกผู้ชายก็ควรรับผิดชอบนะพฤกษ์”“ผมไม่ได้รักเธอคุณแม่ก็ทราบ”“รักหรือไม่รัก แต่เราล่วงเกินน้องไปแล้วนะพฤกษ์”“เอาไว้ผมค่อยคุยกับปองรักเองดีกว่าครับ มันเป็นเรื่องของเราสองคน ขอเราตกลงกันเอง”“ขืนให้ไปพูดเอง เราก็จะขู่บังคับน้อง คิดว่าแม่รู้ไม่ทันหรือไงพฤกษ์ สงสารน้องบ้างได้ไหม” สุพรรณีเอ่ยอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ชีวิตปองรักน่าสงสารเหลือเกิน หากมีบุตรชายช่วยดูแลนางก็จะเบาใจ“สงสารปองรัก แต่ไม่สงสารผมที่เป็นลูก ต้องทุกข์ทรมานใจแค่ไหนที่ต้องแต่งงานกับคนที่เกือบเป็นแม่เลี้ยงตัวเอง เขาเป็นคนที่เข้ามาทำลายครอบครัวของเรานะครับ” เขาเอื้อมมือมากุมมือมารดาด้วยสายตาเว้าวอน จนสุพรรณีพูดไม่ออก“แต่เราทำ เราต้องรับผิดชอบนะพฤกษ์ พ่อเขาฝากฝังให้แม่ดูแลปองรักให้ดี แล้วเรากลับมารังแกลูกเขา”“หมายความว่ายังไงครับ”“วันที่อมรเทพมาส่งตัวปองรั