جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ขับรถหากันทั้งคืนก็ไม่เจอ ผมว่ากลับไปปรึกษากับนายและนายหญิงกันดีกว่าครับ” ชุนพูดเกลี้ยกล่อมจนอีกฝ่ายพยักหน้ารับคำอย่างเนือยๆ จากนั้นเขาก็ขับเคลื่อนรถมุ่งตรงไปคฤหาสน์หรูของเจ้านายหนุ่มทันทีที่รถเข้ามาจอด โยทะการีบเดินตรงมาที่รถด้วยสีหน้าร้อนใจไม่น้อย มองเข้าไปภายในรถหวังว่าชมพูนุชจะกลับมาด้วย “ไม่เจอหรือนนท์”“ครับไม่เจอ” ชานนท์ตอบเสียงแผ่วราวคนหมดแรง“พรุ่งนี้ค่อยเริ่มต้นหากันใหม่ ชุนนายกลับไปพักเถอะ” ซาโตชิหันไปบอกคนสนิท“ครับนาย” ชุนพยักหน้าก่อนเดินไปยังห้องพักของตน“พี่ขอโทษนะนนท์ ที่เป็นคนไล่ชมพูนุชไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่เขายังตั้งท้อง” ยอมรับว่าตอนนั้นเธอใจดำมาก ไล่ชมพูนุชออกไปจากบ้าน เพราะความโกรธปนความหึงหวงที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นเมียน้อยของสามี“อย่าโทษตัวเองเลยครับ ถ้างานนี้จะผิดก็ผมเพียงคนเดียวเท่านั้นครับ”“เราต่างทำผิดร่วมกันรวมถึงผมด้วย ยังไงผมก็จะช่วยคุณตามหาคุณครูให้พบให้ได้ครับ”“น่าเจ็บใจจริงๆ ที่หลงกลเชื่อมาริสากัน

“คุณต้น” ชมพูนุชเอ่ยเสียงเข้มให้อีกฝ่ายเลิกห่วงใยตนเกินเหตุ“ก็ผมเป็นห่วงนี่ครับ กลัวคุณนุชเป็นอะไรระหว่างนั่งเครื่องกลับ”“ขอบคุณนะคะสำหรับความห่วงใยและความช่วยเหลือ นุชไม่เป็นอะไรจริงๆ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเท่านั้นเอง พอขึ้นเครื่องไปก็คงนอนหลับตลอดทาง”“งั้นกินน้ำซุปนี้ก่อนนะครับจะได้มีแรง ผมตื่นมาเคี่ยวให้ตั้งแต่เช้า”“คุณต้นช่างมีน้ำใจกับนุชเหลือเกิน ถ้าใครได้แต่งงานกับคุณต้นคงโชคดีมากเลยนะคะ” หญิงสาวชมเปาะ“คงไม่มีโอกาสแล้วครับ คนโชคดีคนนั้นเขามีเจ้าของหัวใจแล้ว”“โธ่! คุณต้นอย่าสนใจแม่หม้ายลูกติดอย่างนุชเลยนะคะ นุชไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณเลย”“ผมไม่เคยสนใจ ผมแคร์แต่คนที่ผมรัก เรื่องฐานะ ชาติกำเนิดไม่มีในความคิด”“คุณต้นไม่สน คุณปู่ของคุณต้น ญาติอีกล่ะ เรายังมีสังคมนะคะ”“เรื่องคุณปู่หมดกังวลครับ ขนาดยัยตัวแสบที่คุณปู่อุปการะไว้ท่านยังหมายตาจะให้ผมแต่งงานด้วย”“ยัยตัวแสบ” ชมพูนุชเล

“ปลุกให้ขึ้นไปนอนดีไหมคะ”“ไม่ต้องหรอกป้านวล เอ่อ... โยขอน้ำอุ่นกับผ้าด้วยนะคะ อยากเช็ดตัวให้ตานนท์หน่อย”“ได้ค่ะ” นวลปรางเดินหายไปเพียงไม่ถึงสิบนาทีก็เดินออกมาพร้อมโถแก้วบรรจุน้ำกับผ้าขนหนูนำมาวางข้างโซฟาโยทะกานั่งลงกับพื้นจัดการเช็ดตามใบหน้าของชานนท์อย่างเบาๆ มือ แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เมื่อได้ยินชายหนุ่มเพ้อหาแต่ชื่อของชมพูนุชและคำขอโทษต่างๆ นานา“มาค่ะ ป้าทำให้เอง” นวลปรางสะกิดแขนนายสาวที่เช็ดหน้าให้ชานนท์ไปยกมือปิดเสียงร้องไห้ตัวเองไปด้วย“ไม่เป็นไรค่ะป้า โยทำได้ โยอยากทำอะไรเพื่อน้องบ้าง โยสัญญาว่าจะตามดวงใจของนายนนท์ให้เจอ เพื่อไถ่บาป”“มันไม่ใช่ความผิดของคุณโยเลยนะคะ”“โยผิด ที่โทร.ตามมาริสามาที่ญี่ปุ่น ไม่น่าเลยจริงๆ เหมือนกับพาข้าศึกเข้าบ้าน”“ปัญหาทุกอย่างต้องมีทางออก เชื่อป้านะคะ” นวลปรางมีหน้าที่พูดปลุกปลอบใจสองพี่น้อง ไม่ให้ต้องท้อแท้สิ้นหวังกับปัญหาที่เกิดขึ้น หากพบชมพูนุชเมื่อไหร่ปัญหาต่างๆ คงได้คลี่ค

“สองอาทิตย์ที่แล้ว ผมขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกคุณไปตั้งแต่แรกเพราะคุณนุชขอไว้”“ถือซะว่าเป็นบททดสอบของตานนท์แล้วกันค่ะ” โยทะกาไม่ถือโทษโกรธอีกฝ่ายสักนิด “และขอโทษอีกครั้งที่ตานนท์แสดงกิริยาที่ไม่ดีกับคุณไป”“ครับผมเข้าใจ” นทีเพียงแต่ยิ้มให้ ก่อนโยทะกาจะขอตัวกลับโดยเจ้าของบ้านหนุ่มเดินออกมาส่งที่หน้าประตู“ขอบคุณนะคะสำหรับข้อมูล”“ครับ” นทีส่งยิ้มให้แขกก่อนที่ทั้งคู่จะเดินขึ้นรถไป โยทะกาหันมาตำหนิชานนท์ทันทีที่เคลื่อนรถออกมา ที่แสดงกิริยาที่ไม่เหมาะต่อเจ้าของบ้าน โชคดีเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายไม่โกรธพาลจนไม่ยอมบอกเรื่องชมพูนุช“ก็มันขอนุชกับผม” ชานนท์สวนกลับอย่างเคืองๆ“ก็เราไปทำให้ชมพูนุชเจ็บสาหัสขนาดนั้น เขาก็คิดว่าไม่รักน่ะสิ”“พี่โยเข้าข้างมัน”“พี่ไม่เข้าข้างคนผิด... ดีนะที่คุณต้นไม่พาลโกรธจนไม่ยอมบอกเรื่องชมพูนุช”“หมายความว่าไงครับ นายนั่นรู้หรือครับว่านุชอยู่ไหนพี่โย” ชานนท์

“บอกพ่อซินนท์ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมยัยนุชถึงต้องหนีกลับไทย”“ผมขอโทษครับคุณพ่อคุณแม่ ผมทำให้นุชต้องเสียใจ”“รีบบอกแม่มาเถอะนนท์” เดือนประดับเอื้อมมืออันเย็นเฉียบมาจับมือผู้เป็นสามี คอยฟังคำบอกเล่าของอดีตบุตรเขย มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นที่ญี่ปุ่นแต่ชมพูนุชไม่เคยปริปากบอก ทุกครั้งที่โทร.มานางมักจะพูดถึงแต่เรื่องหลานชายไม่ก็เรื่องกรองขวัญให้ฟัง แต่นางกลับไม่เคยไถ่ถามชมพูนุชว่าเป็นอย่างไร สบายดีไหมกินอยู่อย่างไร“กลับไปเถอะนนท์แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก” อติรุจน์กล่าวเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดในคำพูด ทั้งที่ในใจรู้สึกโกรธอดีตบุตรเขยไม่น้อย ถึงแม้ต้นเหตุที่เกิดขึ้นเป็นเพราะบุตรบุญธรรมของตนก็ตาม แต่ก็ไม่สมควรเอาคืนชมพูนุชเช่นนี้“คุณพ่อผมขอโทษครับ ผม...”“อย่าบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ เพราะนนท์คิดจะเอาคืนยัยนุชตั้งแต่ต้น พ่อคงมองนนท์ผิดไปจริงๆ ครอบครัวเราเคยรู้สึกผิดมาตลอดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่มาวันนี้พ่อบอกเลยว่าพ่อผิดหวังในตัวนนท์มาก”เสียงที่ดังออกมาจากห้องรับแขกทำให้อติวิชญ์กับกร