جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“ยังไงขวัญ ฉันไม่เข้าใจ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเชิงสงสัย“ทำให้คุณนุชกับคุณนนท์กลับมาคืนดีกันสิคะ”“ไม่มีทาง! นายนนท์ทำให้ยัยนุชเจ็บหนักขนาดนั้นแล้วเธอยังจะให้ฉันช่วยหมอนั่นอีกเหรอ” ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงกร้าว “และหมอนั่นยังยัดเยียดข้อหาให้ทั้งที่ยัยนุชไม่มีสิทธิ์ได้แก้ต่างเลย เธอเข้าใจไหมขวัญ”“ทำไมขวัญจะไม่เข้าใจล่ะคะ เพราะขวัญก็เคยถูกกล่าวหาทั้งที่ไม่ได้ทำผิด ใครจะมากล่าวหายังไงก็คงไม่แคร์เท่าคนที่เรารักยัดเยียดข้อกล่าวหาให้”“เอ่อ... ขวัญฉัน...” อติวิชญ์ถึงกับพูดไม่ออก ในอดีตเขาเองก็เคยเข้าใจผิดไล่กรองขวัญออกจากห้องพัก ต่างจากชานนท์แม้จะเห็นตำตาว่าชมพูนุชอยู่กับซาโตชิแต่ก็ยังเหนี่ยวรั้งไม่ให้ไป“ขวัญก็ไม่อยากรื้อฟื้นมันขึ้นมาหรอก แค่อยากยกตัวอย่างให้คุณวิชญ์ดูเท่านั้น เรื่องให้อภัยหรือไม่เราไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจแทนคุณนุชได้นะคะ... ให้โอกาสคุณนนท์ได้เจอกับคุณนุชและได้ปรับความเข้าใจกันเถอะค่ะ” กรองขวัญอยากให้ชมพูนุชได้พบกับชีวิตคู่ที่มีความสุขเหมือนกับเธอในเวลานี้ ที่สำคัญ

“ไม่ครับ... คุณขวัญมีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่านุชกลับมาแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างมีความหวัง“ยังไม่กลับมาค่ะ แต่ตอนนี้คุณวิชญ์กับคุณพ่อคุณแม่กำลังเดินทางไปหาค่ะ”“เดินทางไปหา ที่ไหนครับคุณขวัญ” ชานนท์เอ่ยถามเสียงรัว“เชียงใหม่ค่ะ ที่ไร่ครองประทีป”“จริงเหรอครับ แล้วพอจะทราบไหมครับว่าไร่ครองประทีปอยู่ส่วนไหนของเชียงใหม่ ผมไม่ค่อยคุ้นหูเลย”“ขวัญก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ขวัญรู้ข้อมูลจากคุณวิชญ์มาเท่านี้”“ขอบคุณครับที่โทร.มาแจ้งข่าว ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณขวัญยังไงดี”“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ขวัญแค่อยากเห็นคุณนุชมีความสุขค่ะถึงลงทุนยอมเสี่ยงโทร.มาแจ้งข่าว” กรองขวัญกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ“ยังไงก็ต้องขอบคุณครับสำหรับข่าวดี”“ค่ะ คุณวิชญ์อยากให้คุณตามไปเหมือนสะกดรอยตาม คุณพ่อคุณแม่จะได้ไม่สงสัย”“ได้ครับ ผมจะไม่ให้ใครรู้เด็ดขาดว่าผมได้ข่าวมาจากใคร” ชานนท์กล่าวยืนยันเสียงหนักแน่น หัวใจติด

“ครับพี่โย แต่งานนี้คงหินหน่อยเพราะคุณพ่อนุชค่อนข้างโกรธมาก” ชานนท์หนักใจกับท่าทีของอติรุจน์“พี่เชื่อว่าความรักที่นนท์มีต่อชมพูนุชจะฝ่าฟันอุปสรรคในครั้งนี้ไปได้ ท่านเคยเอ็นดูเรามากไม่ใช่เหรอ พี่ว่าน่าจะคงโกรธได้ไม่นาน”“ครับ ท่านถึงผิดหวังมาก”“พี่เอาใจช่วย” โยทะกาทำได้เพียงให้กำลังใจน้องชายเท่านั้น ก่อนจะถูกลูกเลี้ยงแย่งโทรศัพท์มือถือไปเพราะอยากคุยไถ่ถามกับคุณน้าเรื่องคุณครู เอรีนน่ากับเอรินน่าแย่งกันพูดจนเธออดขำไม่ได้ แต่งานนี้คงช่วยให้ชานนท์หายเครียดได้บ้าง สองฝาแฝดชวนคุณน้าหนุ่มคุยต่อได้พักหนึ่งจากนั้นปลายสายก็ขอตัววาง ชมพูนุชนอนไม่หลับกระสับกระส่ายจนต้องลุกขึ้นจากเตียงไปนั่งรับลมที่ระเบียงห้อง เพราะกลัวการพลิกตัวของเธอนั้นจะไปรบกวนการนอนของมารดาบุญธรรมที่นอนอยู่ข้างๆ ฝ่ามือเรียวยกขึ้นแตะหน้าท้องของตนไปมา ขณะดวงตาหม่นเศร้ามองฝ่าความมืดออกไปอย่างไร้จุดหมาย พร้อมใจที่ลอยละลิ่วไปหาชานนท์ ป่านนี้เขากับมาริสาคงอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน คงไม่มีเวลามาคิดถึงผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าใจร้ายใจดำ คิดแค่

“พี่นุชเป็นอะไรคะ... แล้วคุณเป็นใคร” จอมแก้วมาถึงตัวชมพูนุชก่อนเพื่อน ตามด้วยอติรุจน์ที่ดูแปลกใจที่เห็นอดีตบุตรเขยโผล่มาที่นี่ แล้วอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไร แต่ไม่ใช่เวลาที่ต้องมาตั้งคำถามเพราะเวลานี้คนที่ต้องห่วงที่สุดคือชมพูนุช“เอ่อ...”“ยัยจอมอย่าถามอะไรตอนนี้ ไปหายาดมยาหอม มาให้หนูนุชก่อน” ครองประทีปที่เดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้ายเห็นเหตุการณ์ชุลมุนจึงหันไปสั่งหลานสาว“ค่ะคุณปู่” เด็กสาวขานรับคำสั่งแล้วรีบเดินออกไป“ถอยออกมานนท์” อติรุจน์เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความดุดัน แม้ชานนท์จะห่วงอดีตภรรยาแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง“เกิดอะไรขึ้น ทำไมยัยนุชเป็นลมได้ล่ะตานนท์” เดือนประดับคว้ายาดมจากถาดยาที่จอมแก้วนำมาวาง มาจ่อที่จมูกของบุตรบุญธรรมด้วยความเป็นห่วง“ก็คุยกันอยู่ดี จู่ๆ นุชก็เป็นลมไปเลยครับ”“คงไม่ดีเท่าไหร่มั้ง ยัยนุชถึงได้เป็นลมล้มพับไปแบบนี้” อติวิชญ์เอ่ยแทรก ถึงจะยอมบอกที่ซ่อนชมพูนุชแต่เขาก็ยังไม่ชอบใจการกระทำของหนุ่มรุ่นน้องอยู่ดี

“พี่นุชไม่ลองเปิดใจบ้างล่ะคะ บางทีอะไรๆ ก็อาจจะดีขึ้น พี่นุชต้องคิดถึงลูกให้มากๆ หากแกโตขึ้นถามถึงพ่อล่ะคะพี่นุชจะตอบยังไง”ชมพูนุชนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของจอมแก้ว เพราะความกลัวทำให้เธอลืมคิดถึงข้อนี้ไปสนิทใจ เธอเคยคิดถึงอ้อมกอดผู้ให้กำเนิด เป็นช่วงเวลาที่แสนเจ็บปวดใจแต่ไม่สามารถบอกใครได้เลย“คือพี่...”“จอมไม่รู้ว่าคุณนนท์ไปทำอะไรให้พี่นุชโกรธ แต่ดูท่าทางแล้วคุณนนท์ก็รักพี่นุชมากนะคะ” จอมแก้วเอ่ยขึ้นเท่าที่เห็นความห่วงใยของอีกฝ่ายที่มีต่อสาวรุ่นพี่“แค่การแสดงเท่านั้นแหละจอม มันแค่การแสดง” ชมพูนุชแค่นยิ้มออกมา ไม่ยอมเชื่อคำพูดของอดีตสามีอีกแล้ว“ไม่หรอกมั้งคะ”“จอมยังอ่อนต่อโลกมาก คงไม่รู้เล่ห์ของผู้ชายบางคนหรอก”“พี่นุชอาจจะ....” จอมแก้วพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ สาวรุ่นพี่ก็ยกมือขึ้นห้าม“อย่าพยายามอีกเลยจอม พี่เหนื่อยไม่อยากฟังอะไรตอนนี้ขอตัวขึ้นพักก่อนนะ” ชมพูนุชแตะมืออีกฝ่ายเบาๆ แล้วเดินขึ้นไปยังห้องพัก&ldqu