บททั้งหมดของ อาญาร้ายพิศวาสหวาม: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อถึงห้องพักชมพูนุชก็โถมตัวลงนอนพร้อมปล่อยเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจ งานนี้ เจ็บปวดยิ่งกว่าที่รู้ว่าอติวิชญ์เลือกกรองขวัญเสียอีก นี่มันคือความรักใช่ไหม“ทำไมฮือๆ ทำไมนุชต้องรักคุณด้วยนนท์” ชมพูนุชกอดตัวเองร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ วันนี้จากตั้งใจที่จะเข้าไปทำงานในห้องสมุด แต่กลับไม่มีสมาธิกับงานตรงหน้า เลยตัดสินใจกลับมาที่บ้านพัก ดั่งเหมือนฟ้าฟาดลงกลางใจทั้งที่เคยมั่นใจว่าไม่เคยรักอดีตสามี และคิดมาตลอดว่าจะไม่หวั่นไหวแน่หากเห็นเขากับมาริสาอยู่ด้วยกัน แต่วันนี้ได้คำตอบของหัวใจอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังมีใจให้ชานนท์ในวันที่สายเกินไป“นุช... รักคุณค่ะนนท์” หญิงสาวเค้นออกมา แต่ละคำมันกลั่นกรองออกมาจากหัวใจพร้อมกับความเจ็บปวดเพราะเขามีคนอื่นอยู่ข้างกายเสียแล้ว คนที่ชมพูนุชพร่ำถึงขับรถตรงไปยังโครงการด้วยสีหน้าเครียดขมึง ไม่ยอมพูดยอมจาตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านของญาติผู้พี่“ทำไมคุณถึงไม่บอกริสาสักคำว่าคุณนุชเธอมาสอนลูกเลี้ยงคุณโยที่นี่”“ห้ามเอ่ยต่อหน้ารีนน่ากับรินน่าเด็ดขาดว่าแกไม่ใช่ลูกพ

“ผมลืมซื้อของหลายอย่างเลยกลับมาอีกรอบครับ” นั่นเป็นเพียงคำโกหก จริงๆ แล้วเขาแอบตามเธอมาเงียบๆ ไม่ให้รู้ตัว และกำลังสงสัยว่าผู้หญิงในร้านพูดอะไรกับชมพูนุช เธอถึงเดินหนีออกมาร้องไห้แบบนี้“อ๋อ... ค่ะ”“คุณนุชเป็นอะไรครับ ทำไมถึงมานั่งร้องไห้ตรงนี้”“เอ่อ... นุชแค่...” ชมพูนุชไม่รู้ควรอธิบายอย่างไรให้อีกฝ่ายฟังว่าสาเหตุที่เธอมานั่งร้องไห้อย่างกับคนบ้าเพราะถูกแย่งของ“ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรครับ อืม... ไปกินไอศกรีมกันไหมครับ”“นึกยังไงถึงชวนคะ” ชมพูนุชกล่าวยิ้มๆ ทั้งที่ใบหน้ายังมีรอยน้ำตา“ถ้าได้กินอะไรเย็นๆ คุณนุชอาจจะรู้สึกสบายใจขึ้นครับ”“ขอบคุณนะคะคุณต้นที่เป็นห่วงนุช... ไม่เหมือน” หญิงสาวพูดเพียงเท่านั้นก็หยุดพูด เป็นปริศนาให้ชายหนุ่มสงสัย“ไปกันเถอะครับ” นทีรู้ว่าไม่ควรถามให้หญิงสาวลำบากใจ สิ่งที่เขาควรทำในเวลานี้คือทำให้เธอมีแต่รอยยิ้ม           

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจ ปล่อยฉันไปเถอะ คุณก็ได้เอาคืนฉันสาสมไปแล้ว และตอนนี้ฉันกำลังเริ่มต้นใหม่กับคุณต้น คุณเองก็มีมาริสาอยู่แล้วทั้งคนจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม” เธอพยายามพูดหว่านล้อมหวังว่าอีกฝ่ายจะหยุดการกระทำดังกล่าว โดยไม่รู้ว่านั่นเป็นการกระตุ้นอารมณ์คุกรุ่นในใจของชานนท์อีกครั้ง“เริ่มต้นใหม่งั้นเหรอ”“ใช่เริ่มต้นใหม่” ชมพูนุชพยักหน้ายืนยันคำพูด“เสียใจ ถ้าผมยังไม่เบื่อ คุณไม่มีสิทธิ์ไปเริ่มต้นกับไอ้ผู้ชายหน้าโง่ที่ไหนทั้งนั้น” ร่างใหญ่ขยับขึ้นเตียงเข้ามาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตหญิงสาวออก ถึงแม้เจ้าตัวจะพยายามเบี่ยงตัวหลบก็ตาม“คุณมันคนเห็นแก่ตัว คุณมีมาริสาเป็นภรรยาทั้งคน”“มันก็คงไม่ต่างจากคุณ ตอนแต่งงานกับผมคุณยังบินไปหาพี่วิชญ์ถึงเมืองไทย เสนอตัวให้เขาสารพัด แต่เขากลับไม่เอาน่าสมเพชไหม” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงหยันๆ ไม่รู้ว่าหยันตัวเองหรือหยันสาวใต้ร่างกันแน่ จนอีกฝ่ายนิ่งอึ้งไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน“พูดแทงใจดำสินะถึงเถียงไม่ออก”“ใช่คุณพูดถูก ฉัน

มาริสาเดินมาเรื่อยจนเกือบถึงสระว่ายน้ำ ได้ยินสาวใช้ในบ้านพูดกันว่าซาโตชิกำลังเดินทางกลับและให้คนสนิทโทร.มาสั่งเตรียมเครื่องดื่มไว้ที่ริมสระน้ำ ความคิดสนุกก็ผุดขึ้นมาในหัวเพื่อหาอะไรแก้เซ็ง ไวเท่าความคิดมาริสากลับขึ้นห้องหาชุดว่ายน้ำที่นำติดตัวมาด้วยหวังให้ชานนท์พาไปเที่ยวทะเลสักสองสามคืนก่อนกลับเมื่อจัดการเปลี่ยนชุดเสร็จเธอก็คว้าเสื้อคลุมมาสวมทับก่อนเดินไปที่สระว่ายน้ำ แหวกว่ายในสระว่ายน้ำรอซาโตชิกลับมาอย่างสุขใจ ด้วยความมั่นใจคิดว่าตนคงทำให้อีกฝ่ายหลงติดกับได้ไม่ยาก เพราะคนเคยมีประวัติถึงทำตัวดีอย่างไรก็ดีแตกสักวัน ยิ่งภรรยาไม่อยู่ด้วยแล้วหนทางคงสะดวกขึ้น“อุ๊ย! คุณซาโตชิ” มาริสาแสร้งทำเสียงตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของบ้านหนุ่มเดินมาที่ริมสระว่ายน้ำ แอบกวาดสายตามองรูปร่างอันสูงใหญ่ยิ่งดูยิ่งน่าสัมผัสในความรู้สึกของเธอ “ขอโทษนะคะที่ถือวิสาสะมาว่ายน้ำ ริสาเห็นน้ำใสน่าเล่นน่ะค่ะ”“เชิญตามสบายครับ” ซาโตชิส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนกระโดดลงน้ำว่ายไปมาเกือบสิบรอบมาริสาขึ้นมานอนที่เตียงริมสระว่ายน้ำ มองหนุ่มหล่อแดนอาทิตย์อุทัยอย่างไม่ว

“บอกผมมาเดี๋ยวนี้มาริสา” ชานนท์ตะคอกถามอีกครั้ง มาริสาจึงเล่าถึงเหตุการณ์ที่ปั้นแต่งเรื่องขึ้นมาทั้งหมด เล่าออกมาเป็นฉากๆ เพราะเชื่อว่าชานนท์ปักใจเชื่ออย่างแน่นอน ซาโตชิเป็นคนที่มีชนักติดหลังอยู่แล้วและที่สำคัญไม่มีภรรยาสาวอยู่บ้าน คงสะดวกในการลักลอบมีอะไรกับชมพูนุช หลังจากพูดจบ ชานนท์บอกเพียงว่าจะรีบเข้ามาก่อนตัดสายทิ้งไป หญิงสาวรอเวลาดูความหายนะของชมพูนุช คิดแล้วก็สาแก่ใจยิ่งนัก             ชานนท์ขับรถด้วยความเร็วสูง ด้วยใจที่ร้อนรุ่มดั่งไฟ หวังว่าสิ่งที่มาริสาคาดเดาจะไม่เป็นความจริง เป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น“ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังเป็นครั้งที่สองนะนุช” ชายหนุ่มพึมพำมาตลอดทาง สองสามวันที่ผ่านมาเขาคิดทบทวนกับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น และคิดจะกลับไปเริ่มต้นกับชมพูนุชอีกครั้ง เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายก็เริ่มมีใจให้ตนด้วยเช่นกันกว่าชานนท์จะขับรถมาถึงบ้านซาโตชิใช้เวลาเกือบร่วมชั่วโมง เมื่อมาถึงก็รีบลงจากรถโดยมาริสายืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าไม่สู