جميع فصول : الفصل -الفصل 56

“แล้วคุณล่ะ”“ฉันไม่เลอะอะไรมาก ล้างนิดหน่อยก็ได้”“เกิดอะไรขึ้นคะคุณนุช” แม่บ้านได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งออกมาดู“นุชอาเจียนน่ะป้า”“ตายจริง! ไปนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวป้าหาผ้ามาเช็ดให้”“ไม่ต้องจ้าป้า นุชทำเลอะ เดี๋ยวนุชจัดการเอง” ชมพูนุชรีบร้องห้าม มันคงดูไม่ดีแน่ หากจะให้แม่บ้านมาเช็ดสิ่งที่เธออาเจียนออกมา“ผมเช็ดให้เองครับป้า ผ้าอยู่ตรงไหนครับ” ชานนท์กล่าวอาสาทันทีเพราะเป็นหน้าที่เขาต้องดูแลชมพูนุชกับลูก“เอ่อ... เดี๋ยวป้าไปเอามาให้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”“คุณไม่ต้องทำก็ได้นนท์ ฉันจัดการเอง”“ไม่เป็นไร คุณขึ้นไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความจริงจังในน้ำเสียง จนทำให้ชมพูนุชยอมออกไปแต่เดินขึ้นบันไดไปเพียงไม่กี่ขั้น ก็ได้ยินเสียงของแม่บ้านพูดคุยกับชานนท์อยู่ด้านล่าง เธออดไม่ได้จึงชะโงกมองลงไปเห็นชานนท์กำลังก้มหน้าเช็ดพื้น แม้ป้าประไพจะอาสาทำแทนแต่เขากลับไม่ยอม“อย่าเ

เมื่อชมพูนุชเดินทางกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ก็ได้สั่งห้ามให้ชานนท์มาที่บ้าน เพราะเวลาอยู่ใกล้มักจะมีอาการอาเจียนออกมา รู้สึกเหม็นไปหมดทุกอย่างทั้งกลิ่นตัวทั้งเหม็นหน้า ซึ่งอีกฝ่ายได้เพียงตัดพ้อน้อยใจทางโทรศัพท์ว่าเธอนั้นรังเกียจอย่างนั้นอย่างนี้จนต้องทะเลาะกันเสียทุกครั้ง เธอเองก็ตอบไม่ได้ว่าทำไม“นุชไม่รู้เป็นอะไรค่ะคุณขวัญ อยู่ใกล้กับนนท์ทีไรมักจะอาเจียนขึ้นมาเสียทุกครั้ง”“เหม็นกลิ่นน้ำหอมหรือเปล่าคะ ขวัญก็เคยอ้วกใส่คุณวิชญ์”“ไม่ค่ะ ไม่ใส่ก็เหม็นไม่อยากอยู่ใกล้ หน้าก็ยิ่งเหม็นเห็นแล้วหมั่นไส้ขึ้นมาตงิด”“เป็นอาการแพ้ท้องน่ะยัยนุช” เดือนประดับเข้ามาได้ยินพอดีจึงเฉลยข้อสงสัยของบุตรบุญธรรมพร้อมอมยิ้ม“ถ้าจะจริงค่ะคุณแม่ นุชถึงสั่งห้ามเขาไม่ให้มาที่บ้าน” ชมพูนุชเพิ่งเริ่มเข้าใจกระจ่างก็วันนี้“งั้นก็บอกให้ตานนท์สบายใจซะ เขาจะได้ไม่งอนเอา”“ไม่ค่ะ ปล่อยให้เขาคิดไปแบบนั้นแหละดีแล้ว เวลาถูกเมินถูกรังเกียจจะได้รู้สึกเสียบ้าง เหมือนที่เขาเคยทำกับนุช”&ldqu

                “ค่ะ” ชมพูนุชเดินไปนั่งอย่างเชื่องช้าด้วยอายุครรภ์เกือบเก้าเดือน จึงเดินเหินค่อนข้างลำบาก ซึ่งนั่งอยู่ได้ไม่นานโยทะกาก็ชวนกันไปรอที่หน้าห้างสรรพสินค้า“ร้อนไหมนุช” โยทะกายื่นทิชชูให้อีกฝ่ายเช็ดเหงื่อ“ค่ะ เดี๋ยวฉันขอเดินไปซื้อน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ” ชมพูนุชชี้ไปตรงรถน้ำที่จอดขายตามทางเท้า ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่ระหว่างรอรถมารับ“พี่ไปให้เองดีกว่า นุชนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ”“ไม่เป็นไรค่ะคุณโย ตรงข้ามนี่เองค่ะ” ชมพูนุชส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะมองทางซ้ายขวาจนแน่ใจว่าไม่มีรถแล่นออกมา จะมีก็เพียงรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมฟุตพาทซึ่งอยู่ในระยะไกล จึงก้าวเท้าเดินไปอย่างช้า โดยไม่รู้ว่ารถที่เข้าใจว่าจอดสนิทกำลังเร่งเครื่องตรงมาโยทะกาเห็นดังนั้นจึงทิ้งของที่ถือลงกับพื้น วิ่งไปคว้าตัวชมพูนุชได้ทันท่วงทีเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนอีกฝ่ายล้มทับร่างเธอไว้พร้อมเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจ ขณะนั้นโยทะกาหันไปมองตามรถคันนั