All Chapters of อาญาร้ายพิศวาสหวาม: Chapter 51 - Chapter 60

“แล้วคุณล่ะ”“ฉันไม่เลอะอะไรมาก ล้างนิดหน่อยก็ได้”“เกิดอะไรขึ้นคะคุณนุช” แม่บ้านได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งออกมาดู“นุชอาเจียนน่ะป้า”“ตายจริง! ไปนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวป้าหาผ้ามาเช็ดให้”“ไม่ต้องจ้าป้า นุชทำเลอะ เดี๋ยวนุชจัดการเอง” ชมพูนุชรีบร้องห้าม มันคงดูไม่ดีแน่ หากจะให้แม่บ้านมาเช็ดสิ่งที่เธออาเจียนออกมา“ผมเช็ดให้เองครับป้า ผ้าอยู่ตรงไหนครับ” ชานนท์กล่าวอาสาทันทีเพราะเป็นหน้าที่เขาต้องดูแลชมพูนุชกับลูก“เอ่อ... เดี๋ยวป้าไปเอามาให้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”“คุณไม่ต้องทำก็ได้นนท์ ฉันจัดการเอง”“ไม่เป็นไร คุณขึ้นไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความจริงจังในน้ำเสียง จนทำให้ชมพูนุชยอมออกไปแต่เดินขึ้นบันไดไปเพียงไม่กี่ขั้น ก็ได้ยินเสียงของแม่บ้านพูดคุยกับชานนท์อยู่ด้านล่าง เธออดไม่ได้จึงชะโงกมองลงไปเห็นชานนท์กำลังก้มหน้าเช็ดพื้น แม้ป้าประไพจะอาสาทำแทนแต่เขากลับไม่ยอม“อย่าเ

เมื่อชมพูนุชเดินทางกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ก็ได้สั่งห้ามให้ชานนท์มาที่บ้าน เพราะเวลาอยู่ใกล้มักจะมีอาการอาเจียนออกมา รู้สึกเหม็นไปหมดทุกอย่างทั้งกลิ่นตัวทั้งเหม็นหน้า ซึ่งอีกฝ่ายได้เพียงตัดพ้อน้อยใจทางโทรศัพท์ว่าเธอนั้นรังเกียจอย่างนั้นอย่างนี้จนต้องทะเลาะกันเสียทุกครั้ง เธอเองก็ตอบไม่ได้ว่าทำไม“นุชไม่รู้เป็นอะไรค่ะคุณขวัญ อยู่ใกล้กับนนท์ทีไรมักจะอาเจียนขึ้นมาเสียทุกครั้ง”“เหม็นกลิ่นน้ำหอมหรือเปล่าคะ ขวัญก็เคยอ้วกใส่คุณวิชญ์”“ไม่ค่ะ ไม่ใส่ก็เหม็นไม่อยากอยู่ใกล้ หน้าก็ยิ่งเหม็นเห็นแล้วหมั่นไส้ขึ้นมาตงิด”“เป็นอาการแพ้ท้องน่ะยัยนุช” เดือนประดับเข้ามาได้ยินพอดีจึงเฉลยข้อสงสัยของบุตรบุญธรรมพร้อมอมยิ้ม“ถ้าจะจริงค่ะคุณแม่ นุชถึงสั่งห้ามเขาไม่ให้มาที่บ้าน” ชมพูนุชเพิ่งเริ่มเข้าใจกระจ่างก็วันนี้“งั้นก็บอกให้ตานนท์สบายใจซะ เขาจะได้ไม่งอนเอา”“ไม่ค่ะ ปล่อยให้เขาคิดไปแบบนั้นแหละดีแล้ว เวลาถูกเมินถูกรังเกียจจะได้รู้สึกเสียบ้าง เหมือนที่เขาเคยทำกับนุช”&ldqu

                “ค่ะ” ชมพูนุชเดินไปนั่งอย่างเชื่องช้าด้วยอายุครรภ์เกือบเก้าเดือน จึงเดินเหินค่อนข้างลำบาก ซึ่งนั่งอยู่ได้ไม่นานโยทะกาก็ชวนกันไปรอที่หน้าห้างสรรพสินค้า“ร้อนไหมนุช” โยทะกายื่นทิชชูให้อีกฝ่ายเช็ดเหงื่อ“ค่ะ เดี๋ยวฉันขอเดินไปซื้อน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ” ชมพูนุชชี้ไปตรงรถน้ำที่จอดขายตามทางเท้า ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่ระหว่างรอรถมารับ“พี่ไปให้เองดีกว่า นุชนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ”“ไม่เป็นไรค่ะคุณโย ตรงข้ามนี่เองค่ะ” ชมพูนุชส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะมองทางซ้ายขวาจนแน่ใจว่าไม่มีรถแล่นออกมา จะมีก็เพียงรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมฟุตพาทซึ่งอยู่ในระยะไกล จึงก้าวเท้าเดินไปอย่างช้า โดยไม่รู้ว่ารถที่เข้าใจว่าจอดสนิทกำลังเร่งเครื่องตรงมาโยทะกาเห็นดังนั้นจึงทิ้งของที่ถือลงกับพื้น วิ่งไปคว้าตัวชมพูนุชได้ทันท่วงทีเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนอีกฝ่ายล้มทับร่างเธอไว้พร้อมเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจ ขณะนั้นโยทะกาหันไปมองตามรถคันนั

“ไม่เอา ผมอยากได้ยินจากปากของคุณเอง”“ค่ะ ฉันจะลองให้โอกาสคุณอีกครั้งหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันต้องเจ็บปวดซ้ำสองนะ”“ไม่มีวันนั้นแน่นอน ผมให้สัญญา” ชานนท์กระซิบข้างใบหูของหญิงสาวเบาๆ ก่อนเปลือกตาอีกฝ่ายจะค่อยๆ ปิดลงด้วยความอ่อนเพลียชมพูนุชรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาช่วงสองทุ่มเพราะได้ยินเสียงพูดคุยกันระหว่างพยาบาลกับชานนท์ ในอ้อมแขนของเขานั้นกำลังอุ้มบุตรสาวตัวน้อยอย่างระมัดระวัง ภาพที่เห็นทำให้เธออดตื้นตันใจจนน้ำตาคลอไม่ได้ตลอดสามวันที่ชมพูนุชพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล ชานนท์คอยดูแลอยู่ไม่ห่างเป็นภาพที่น่าประทับใจสำหรับทุกคนที่แวะเวียนมาเยี่ยมชมพูนุชกับลูกน้อย โดยเฉพาะอติรุจน์ก็รู้สึกเบาใจคลายความเป็นห่วงลง“เห็นไหมคุณพี่ ตานนท์ยอมทำทุกอย่างให้ยัยนุชของเรา”“ต้องคอยดูกันต่อไป” อติรุจน์ยังคงกันท่าจนภรรยาสะบัดค้อนให้ด้วยความหมั่นไส้“คุณพ่อคุณแม่ครับ ถ้าผมจะขอไปดูแลนุชกับลูกที่บ้านจะได้ไหมครับ” ชานนท์หันมาเอ่ยหลังจัดของเสร็จเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน“ได้จ้ะ” เด

 นทีใช้เวลาเดินทางมาถึงบ้านชมพูนุชเกือบชั่วโมงครึ่งเพราะการจราจรที่ติดขัดแม้ว่าจะเป็นช่วงบ่ายของวันทำงานก็ตามที แถมคนขับรถแท็กซี่ยังขับวนไปมา“หายากไหมคะ”“ตามแผนที่ ที่ให้มาไม่ยากหรอกครับแต่แท็กซี่สิครับเล่นขับวน” ชายหนุ่มอดบ่นไม่ได้ทั้งที่เป็นคนใจเย็น“นุชให้คนขับรถไปรับก็ไม่เอา มาเหนื่อยๆ เข้าไปนั่งที่ห้องรับแขกก่อนดีกว่าค่ะ คุณพ่อคุณแม่ก็อยู่”“ครับ ผมขอหาของฝากก่อนครับ” นทีค้นหาของที่ตนตั้งใจซื้อมาฝากชมพูนุชกับหลานสาว และไม่ลืมซื้อมาฝากบิดามารดาบุญธรรมของหญิงสาวด้วย“ไม่น่าลำบากเลยนะคะ แค่แวะมาเยี่ยมนุชก็ดีใจแล้วค่ะ”“ไม่ลำบากสักนิด นี่ครับของคุณนุชถุงนี้สำหรับหนูบัว”“มีของหนูบัวด้วยหรือคะ”“ครับ เป็นสร้อยข้อมือเล็กๆ รับขวัญหลาน”“ขอบคุณมากค่ะ นุชก็ชวนคุยเสียเพลินเราเข้าไปในบ้านกันเถอะค่ะ” ชมพูนุชเดินนำแขกเข้าไปยังห้องรับแขก ขณะนั้นบิดามารดาบุญธรรมกำลังช่วยกันเลี้ยงหลานคนละคน “คุณพ่อคุณแม่ข