All Chapters of Out of Sync รักคนละตอน: Chapter 51 - Chapter 60

สามวันต่อมาครบกำหนดที่ชนากานต์จะได้ออกจากโรงพยาบาล หลังจากเข้ารับการรักษาตัวนานกว่าห้าวัน ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษในช่วงสายของวัน ร่างบางกำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเรียบร้อย กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกจัดวางไว้ข้างตัวอย่างดี จะเหลือก็แค่เพียงรอใครบางคนรับกลับบ้านตามที่ได้สัญญาเอาไว้ตากลมก้มมองนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังไร้ซึ่งเงาของเขาคนนั้น ตอนนี้เธอก็ทำได้เพียงแค่รอ รอ แล้วก็รอ แต่จนแล้วจนเล่าเขาก็ยังไม่มาสักทีก่อนจะคิดอะไรไปไกล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้ง และไม่กี่วินาทีถัดมาบานประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงในชุดกราวด์สีขาวที่คุ้นตาก้าวเข้ามารอยยิ้มอบอุ่นของชายหนุ่มเรียกให้เธอยิ้มตอบอย่างอัตโนมัติ“สวัสดีค่ะพี่แทน”“สวัสดีครับ น้องพรีนรอพี่ภัคอยู่ใช่ไหมครับ”ชนากานต์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ“ใช่ค่ะ พี่แทนรู้ได้ยังไงคะ?”“พี่ภัคโทรมาบอกพี่น่ะ ว่าติดประชุมด่วนอาจมารับช้า เลยขอให้พี่ช่วยไปส่งน้องพรีนที่บ้านก่อน”“...ติดประชุมเหรอคะ?”ชนากานต์เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เธอยังจำได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อวานเขาพูดเองว่าเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จหมดแล้ว แล

'คราวซวยมาเยือนแล้วจริง ๆ...' เขานึกในใจอย่างปลงตก อุตส่าห์ตั้งใจจะรีบกลับให้เร็วที่สุดตามที่ปภาวีกำชับไว้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างนั้นจะสายเกินไป“ถ้าส่งพรีนถึงบ้านแล้ว นายก็รีบกลับได้เลยเลยนะ อย่าให้แม่ของฉันเห็นนายเด็ดขาด เข้าใจไหม!”เสียงกำชับของเจ้าตัวต้นเหตุยังดังอยู่ในหัว...และนั่นคือสิ่งที่เขาทำไม่สำเร็จและเมื่อหนีไม่พ้น เขาจึงยอมจำนนตอบรับด้วยท่าทีประหม่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ดะ...ได้ครับได้”คุณหญิงรุจิราไม่เอ่ยอะไรอีก เพียงแค่มองนิ่ง ๆ ก่อนหมุนตัวเดินนำเข้าไปยังโถงกลางบ้าน แผ่นหลังตั้งตรงและท่าทางที่สงบนิ่งนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่เพียงแค่ ‘ขอคุย’ ธรรมดาอย่างที่เอ่ยไว้ในตอนแรกอย่างแน่นอนแทนคุณสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินตามหลังไปอย่างเรียบร้อยโดยไม่กล้าขัด หัวใจเต้นช้าลงอย่างระแวดระวัง ขณะสองเท้าก้าวตามรอยพรมหนานุ่มเข้าสู่ด้านในไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ได้ว่า บทสนทนาที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้...ไม่น่าจะราบรื่นเท่าที่ควรนักคุณหญิงรุจิราเดินนำมาหยุดที่มุมรับแขกเล็ก ๆ ริมหน้าต่าง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยท่าทีสุขุม“มานั่งก่อนสิ แทน”เสียงเรียบของเจ้าของบ้าน ดังขึ้นหลังความเงียบปกคลุมอยู่ชั่

เสียงของชนากานต์แผ่วเบาราวกับสายลมลอพัดผ่านไปในลมยามค่ำคืน เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตากลมทอดมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่เพียงแค่สบตากันก็คล้ายจะปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ปภาวียืนนิ่งอยู่หน้าประตู สีหน้าเรียบนิ่งจนยากจะคาดเดาความรู้สึก ทว่าตรงกันข้ามแววตาคู่นั้นกลับซ่อนบางอย่างไว้ลึกเกินกว่าจะคาดเดา “ฉันเข้าไปได้ไหม” ขออนุญาตเชิง ชนากานต์มองนิ่งไม่ตอบรับคำขอนั้น เธอเพียงก้าวถอยหลัง ทั้งที่สายตายังคงมองผู้หญิงใจหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ ก่อนจะรีบยกมือเตรียมจะปิดประตูเพื่อหลีกหนีจากความรู้สึกทั้งหมดที่มีที่กำลังไหลทะลักเข้ามา แต่ทว่า... “เดี๋ยวสิพรีน” เรียกพร้อมกับเอื้อมมือมากั้นประตูไว้ในจังหวะสุดท้าย ชนากานต์ชะงักทันที แรงต้านที่สัมผัสได้จากฝ่ามืออีกฝ่ายทำให้ร่างของเธอแข็งค้างอยู่อย่างนั้น ลมหายใจพลันติดขัดเมื่อดวงตาทั้งสองคู่สบกันตรง ๆ ไม่มีคำพูดหลุดออกมาในตอนแรก แต่ความรู้สึกกลับถาโถมเข้ามาแทนที่ เต็มแน่นจนเหมือนจะระเบิดออกเสียให้ได้ ท้ายที่สุดคนที่อายุน้อยกว่าก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นก่อน เธอสูดลมหายใจลึกพยายามควบค

เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านโปร่งแสงสีครีมเข้ามาแตะแผ่วเบาบนปลายเท้า ก่อนจะไล่ลามขึ้นสู่แผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ถูกโอบกอดไว้แน่นจากทางด้านหลัง สองร่างนอนแนบชิด กอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่คลุมเรือนร่างอยู่พอประมาณ ความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่ยังไม่ยอมคลายทำให้ชนากานต์ไม่กล้าขยับตัวไปไหน แม้จะรู้สึกตัวแล้วตั้งแต่แสงแรกสัมผัสเปลือกตา เธอขยับเล็กน้อยในอ้อมแขนของคนที่หลับอยู่ข้างหลัง ก่อนจะยกมือดันแนบกับต้นแขนเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อให้ตัวเองได้พลิกตัวกลับไปมองหน้า ใบหน้าของปภาวียามหลับดูอ่อนโยนกว่าทุกช่วงเวลาที่เธอเคยเห็น ริมฝีปากได้รูปขยับเล็กน้อยคล้ายพูดละเมอ ผมเส้นตรงยุ่งพันกันเล็กน้อยพาดลงมาบนหน้าผาก และจมูกโด่งค่อย ๆ ขยับเข้ามาแนบซอกคอเธอโดยอัตโนมัติราวกับจำตำแหน่งนี้ได้ ชนากานต์หลุดยิ้มออกมาแผ่ว ๆ เธอยังจำได้ดีว่าเมื่อคืนนี้พวกเธอไม่ได้พูดคำว่ารักต่อกันเลยสักคำ จะทำก็แค่เพียงตอบรับสัมผัสที่อ่อนโยน อ้อมกอดที่อบอุ่นและรอยจูบที่นุ่มนวล ซึ่งทุกอย่างนั้นล้วนได้พูดแทนคำว่ารักไปหมดแล้ว เธอก้มลงจูบหน้าผากอีกฝ่ายแผ่วเบา ก่อนจะพึมพำข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เกือบไม่เป็นเสียง “พี่

หลายเดือนต่อมาหลังจากเรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี ความสัมพันธ์ของปภาวีและชนากานต์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้นทุกวัน จนในที่สุดทั้งสองก็ตัดสินใจแต่งงานใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน งานแต่งเล็ก ๆ ถูดจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในคฤหาสน์ธาดาวรโชติแห่งนี้ ซึ่งภายในงานก็มีเพียงเพื่อนสนิทของชนากานต์ อย่างณัฐนนท์และน้องสาวของเจ้าตัว พร้อมด้วยเพื่อนสนิทของปภาวีอย่างภาสกรมาร่วมงาน ทั้งนี้ยังมีแทนคุณและญาติคนสนิทบางส่วนที่เดินทางมาร่วมแสดงความยินดีอย่างอบอุ่น แม้งานแต่งงานระหว่างคนทั้งสองจะไม่ได้จัดขึ้นอย่างใหญ่โต ทว่าเท่านี้ก็เพียงพอสำหรับความรักที่ผู้หญิงทั้งสองคนมีให้แก่กันและเนื่องจากพ่อแม่ของชนากานต์ ไม่สามารถเดินทางมาร่วมงานได้ เพราะพ่อของชนากานต์ติดปัญหาด้านสุขภาพและการเดินทางมาค่อยข้างที่จะลำบากมาก ชนากานต์จึงได้เพียงรอรับคำอวยพรทางโทรศัพท์จากพ่อและแม่เพียงเท่านั้นดังนั้น ในงานนี้ป้าน้อยจึงได้รับเกียรติเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว ขึ้นกล่าวให้พรและเป็นประธานในพิธีอย่างอบอุ่นและจริงใจ โดยที่ผู้ใหญ่ทางครอบครัวของปภาวีก็คือคุณหญิงรุจิรา ประมุขใหญ่แห่งคฤหาสน์ธาดาวรโชติภายใต้บรรยากาศอบอุ่น ทั้งสองย