All Chapters of Out of Sync รักคนละตอน: Chapter 31 - Chapter 40

เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องทำงาน จนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาเคลื่อนมาจรดที่เลขสิบสองพอดิบพอดี แสงแดดตอนเที่ยงสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง กระทบกับขอบโต๊ะกระจกจนสะท้อนเป็นประกายแผ่วจางที่สะท้อนอยู่ในดวงตาเรียบนิ่งของหญิงสาวปภาวีละสายตาจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า เหลือบมองนาฬิกาเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเที่ยงนี้เธอมีนัดสำคัญกับภาสกรเพื่อนชายคนสนิทเพียงนึกได้ดังนั้นเธอจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจอีกครั้งอย่างเนือยล้า มือเรียวพับปิดแฟ้มเอกสารทั้งหมดให้เข้าที่ มือเรียวยกขึ้นเสยผมลวก ๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องทำงานแห่งนี้ไป@ร้านอาหารชื่อดังร้านอาหารอิตาเลียนกึ่งร่วมสมัยใจกลางเมือง รายล้อมด้วยกระจกใสเปิดรับแสงธรรมชาติ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ เติมเต็มบรรยากาศช่วงเที่ยงวันให้ไม่เงียบเหงาจนเกินไปปภาวีมาถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อย เธอเลือกนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง โต๊ะมุมประจำที่ภาสกรมักจองไว้เสมอ และในขณะที่พนักงานสาวเดินเข้ามาเสิร์ฟน้ำเปล่าแก้วแรก เสียงรองเท้าหนังคู่คุ้นก็ดังขึ้นเป็นจังหวะใกล้เข้ามาไม่นาน...ภาสกรในชุดสูทเรียบหรูชุดเดิมเมื

ใช้เวลากว่าครึ่งวันกับการดับไฟในบริษัท ปภาวีกลับถึงบ้านในช่วงหัวค่ำ ร่างกายอ่อนล้าจากความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดบ่าย แต่ก็ยังดีที่ทุกอย่างจบลงได้ด้วยดีปัญหาทั้งหมดเกิดจากความเข้าใจผิดของคุณธนัช ประธานบริษัทสิงห์ศิลา ที่ไม่พอใจอย่างหนักกับการถูกยกเลิกการประชุมแบบกะทันหัน เขามองว่าเป็นการเสียมารยาทและไม่ให้เกียรติในฐานะผู้ร่วมทุนหลักในโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังดำเนินร่วมกันอยู่การเจรจาเป็นไปอย่างตึงเครียดอยู่พักใหญ่ จนท้ายที่สุดเธอก็สามารถโน้มน้าวอีกฝ่ายให้เข้าใจถึงเหตุผลและสถานการณ์เฉพาะหน้า พร้อมแนบแผนงานที่ละเอียดกว่าเดิมไปแทนการประชุมในวันนี้ และยืนยันวันนัดใหม่อย่างเป็นทางการการเจรจาแม้จะตึงเครียด แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยดี เมื่อธนัชยอมรับเหตุผลและตอบตกลงอย่างไม่ติดใจและเมื่อล้อรถจอดสนิทอยู่หน้าบ้าน ความรู้สึกหนักอึ้งในอกของปภาวีก็ค่อย ๆ เบาบางลง เธอก้าวผ่านประตูเข้าสู่ตัวบ้าน บรรยากาศเงียบสงบในยามค่ำมีเพียงแสงไฟสีวอร์มจากโคมเหนือหัวที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ร่างบางเดินผ่านโถงกลางอย่างเหนื่อยล้า เตรียมจะขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นสองทว่าเสียงเรียบนุ่มจากมุมโซฟาก็หยุดยั้งฝีเท้าข

ด้านปภาวีที่จับตามองอีกฝ่ายเงียบ ๆ อยู่ก่อนแล้ว ก็รีบก้าวเข้าไปคว้าตัวเอาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงสู่พื้น แขนเรียวรวบร่างบางเอาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แม้จะยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำแบบนั้นไปทำไม“เธอไหวไหมเนี่ย...”เสียงเรียบที่หลุดออกมานั้นเจือแววตกใจอยู่จาง ๆ แต่คนฟังก็ไม่อาจได้ยินแล้ว เพราะชนากานต์หมดสติไปเสียก่อนปภาวียืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง มองใบหน้าซีดเซียวของคนในอ้อมแขนอย่างชั่งใจ แววตาแม้จะไม่แสดงความรู้สึกใด แต่ในใจกลับพลุกพล่านไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอก็ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เหมือนกัน“ตัวร้อนจี๋เลย ทำไงดีวะเนี่ยไอ้ภัค!”ปภาวีพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ขณะประคองร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ไอร้อนจากร่างของหญิงสาวแผ่ซ่านจนรู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้า และนั่นก็ทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่เธอไม่เคยดูแลใครมาก่อน...ไม่ว่าจะเป็นแม่ หรือจะเป็นอดีตคนรัก และที่สำคัญคือไม่เคยต้องจับต้องร่างกายของคนที่กำลังป่วยแบบนี้และที่หนักไปกว่านั้นก็คือเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องจัดการกับปัญหาตรงนี้ยังไง มันจึงทำให้เธอจำต้องยืน ประคองร่างคนป่วยไว้กลางห้องอย่างเก้ ๆ กัง ๆท้ายที่สุด เธอก็สูดหายใจ

คำพูดเพียงไม่กี่คำกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงฉับพลัน ชนากานต์เบิกตากว้างอย่างตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง เพราะไม่คิดมาก่อนเลยว่าปภาวีจะกล้าพูดอะไรแบบนั้นออกมาและยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดโต้ตอบหรือแม้แต่ตั้งสติ คนร่างสูงก็ออกแรงกระชากข้อมือของเธออีกครั้ง แล้วลากตรงไปยังโรงจอดรถของบ้าน ฝีเท้าของปภาวีเต็มไปด้วยความเร่งรีบและเด็ดขาด จนร่างบางแทบตั้งตัวไม่ทัน เมื่อถึงตัวรถ คนโตกว่ารีบเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ แล้วออกแรงดันให้ชนากานต์ขึ้นไปนั่งบนเบาะโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใด ๆ “คุณจะพาฉันไปไหนคะ ปล่อยนะ!” “หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้! ถ้าเธอยังขัดคำสั่งฉันอีก ฉันไม่ทำแค่ขู่แน่” บ้าอำนาจที่สุด นี่คือคำที่พูดออกจากหัวของเธอ ประโยคสุดท้ายหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มอย่างเย็นชา ก่อนที่ประตูรถจะถูกปิดใส่หน้าเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ปัง ราวกับเป็นการตัดบทสนทนาไปโดยปริยาย ปภาวีเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะฟังคำคัดค้านจากคนด้านข้างเลยสักนิด ด้านชนากานต์ที่นั่งตัวแข็งอยู่บนเบาะข้างก็ทำได้เพียงพิงพนักอย่างจำนน หัวใจเต้นแรงเพราะความตื่น

ห้องพักผู้ป่วยพิเศษชั้นห้าถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย พื้นที่ภายในกว้างขวางแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน โซนเตียงผู้ป่วยติดตั้งอุปกรณ์ทางการแพทย์ครบครัน แยกจากพื้นที่พักของญาติซึ่งมีโซฟา เตียงเสริม และห้องน้ำส่วนตัว แสงไฟสีขาวนวลให้ความรู้สึกอบอุ่น ม่านสีครีมถูกรูดเปิดครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นกระจกใสบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน มองออกไปเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน ปภาวีก้าวเข้ามาช้า ๆ พร้อมเสียงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา สายตาเหลือบไปเห็นร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจก็พลันกระตุกเบา ๆ อย่างห้ามไม่ได้ ชนากานต์นอนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดฝาด สายน้ำเกลือไหลหยดเป็นจังหวะอยู่ข้างแขนข้างหนึ่งที่วางแนบลำตัว ผ้าห่มผืนบางคลุมร่างไว้เพียงครึ่งหน้าอก ขณะที่เปลือกตาปิดสนิทและลมหายใจสม่ำเสมออย่างคนหมดเรี่ยวแรง ปภาวียืนนิ่งอยู่ปลายเตียงอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองคนป่วยอย่างไม่อาจละสายตา ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างในกลับคล้ายจะทะลักออกมาเสียให้ได้ ทั้งห่วง ทั้งโกรธ ทั้งหวั่นไหว สารพัดอารมณ์ตีกันยุ่งไปหมด ในหัวของเธอตอนนี้บอกตามตรงเลยว่าไม่ได้คิดเรื่องค่ารักษา ไม่ใช่เรื่องของแทนคุณและไม่ใช่แม้แต่เรื่องที่ผู