All Chapters of Out of Sync รักคนละตอน: Chapter 41 - Chapter 50

เวลาผ่านไปจนเข้าสู่กลางดึกบรรยากาศในห้องผู้ป่วยเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และแสงไฟหัวเตียงที่เปิดทิ้งไว้เพียงดวงเดียวให้พอมองเห็นทางเดินปภาวียังคงนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียงคนไข้ เธอไม่ได้หลับตาแม้แต่นิดเดียว แขนทั้งสองเท้าอยู่บนขอบเตียง ขณะที่ศีรษะเอนพิงลงบนท่อนแขนอย่างเงียบ ๆ ดวงตาเปิดค้างจ้องมองข้อมือของคนป่วยที่มีเข็มน้ำเกลือเสียบคาไว้ หยดน้ำใส ๆ ยังคงไหลผ่านสายหยดลงเป็นจังหวะบรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเองกระทั่ง...ปลายนิ้วของชนากานต์ข้างที่ไม่มีเข็มน้ำเกลือไหวขึ้นน้อย ๆ เธอรู้สึกได้ในทันทีจึงผงกหัวขึ้นพลัน หันไปมองคนป่วยด้วยความตกใจ“พรีน...”ริมฝีปากซีดของชนากานต์ขยับน้อย ๆ ก่อนเปลือกตาจะกระพริบช้า ๆ แล้วลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาเหม่อลอยพร่าเลือนและยังดูเบลอจากไข้สูง แต่เมื่อโฟกัสภาพตรงหน้าได้ เธอก็เห็นใครบางคนนั่งอยู่ข้างเตียง“คุณหนู...”เสียงที่เปล่งออกมาเบาราวกระซิบ และแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก แต่ปภาวีก็ยังได้ยิน“ใช่...ฉันเอง”เธอรีบขานรับทันที ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อว

ราวสองชั่วโมงนับจากที่ปภาวีออกไป เสียงเคาะประตูสีขาวดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงของใครบางคนสนทนากับพยาบาล ทำให้เปลือกตาของคนป่วยที่ปิดอยู่ค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ “ห้องนี้ค่ะ” “ขอบคุณครับ” เสียงตอบรับอย่างสุภาพดังขึ้นจากชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามา เสียงนั้นคุ้นหูจนชนากานต์ขยับตัวเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองไปยังต้นเสียง “ณัฐ” ณัฐ หรือ ณัฐนนท์ หนุ่มเหนือวัยยี่สิบปี รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวอมชมพูแบบคนที่เติบโตบนพื้นที่สูง ใบหน้าคมแต่ดูสุภาพ ดวงตาเรียบนิ่งแฝงความใจดี เส้นผมดำขลับตัดสั้นสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มอ่อนโยนทำให้เขาดูน่าไว้ใจตั้งแต่แรกเห็น ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาหันมาทางเตียงทันที รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าทันใดเมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว “ณัฐเอง พรีนเป็นยังไงบ้าง” เขากล่าวเบา ๆ ขณะเดินเข้ามาใกล้ พยาบาลสาวที่พาเขาเข้ามายิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะขอตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ในห้องกันตามลำพัง “เป็นไง ดีขึ้นบ้างหรือยัง” ลูกนัทเอ่ยถาม พลางหย่อนตัวนั่งลงข้างเตียง “อืม ดีขึ้นบ้างแล้ว แล้วนััทรู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่” “ป้าน้อยบอก” “ป้าน้อย?”เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย “ใช่ พอดีน

ห้องประชุมใหญ่บนชั้นสิบหาของบริษัท แอคซิส ไพรม์ สว่างด้วยแสงธรรมชาติที่ลอดผ่านกระจกบานสูงรอบด้าน บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเปี่ยมด้วยพลังของการตัดสินใจครั้งสำคัญ ภาพสไลด์สุดท้ายของพรีเซนเทชันจบลงพร้อมเสียงคลิกเบา ๆ จากแท็บเล็ตในมือหญิงสาวเจ้าของบริษัท ปภาวี เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสงบ แววตายังนิ่งและเฉียบขาดตามแบบฉบับของผู้บริหารหญิงที่หลายคนยกให้เป็น ‘นักเจรจาหัวเหล็ก’ แห่งวงการอสังหาฯ “...และนั่นคือโครงสร้างต้นทุนทั้งหมด รวมถึงประมาณการผลตอบแทนในไตรมาสแรกหลังเปิดโครงการค่ะ”เธอกล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงมั่นคง ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม ‘แอคซิส ไพรม์’ ถึงเติบโตเร็วขนาดนี้ในเวลาไม่กี่ปี” ธนัช CEO จากบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อันดับต้น ๆ อีกแห่งกล่าวพลางมองเธออย่างพินิจ ปภาวีเพียงยิ้มนิด ๆ ไม่อธิบายใดให้เกินความจำเป็น “ข้อเสนอของคุณน่าสนใจครับ โดยเฉพาะการดึงระบบ Eco Smart Living เข้ามาเป็นจุดขายในโครงการใหม่ ผมจะนำกลับไปเสนอบอร์ดของเราอีกครั้ง” “ตามที่แจ้งในตอนแรกค่ะ หากคุณตกลงร่วมลงทุน ฉันต้องได้สิทธิ์ในการควบคุมฝ่ายปฏิ

ภาสกรถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบลุกตามออกไปแทบจะทันที ใจเต้นโครมครามอย่างไม่รู้ว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างปภาวีเดินฉับ ๆ เข้าไปโดยไม่สนใจสายตาของใครในร้าน เสียงส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังกังวานตัดกับบรรยากาศเงียบสงบของร้านอาหารแค่ไม่กี่ก้าว เธอก็ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของโต๊ะที่มีชายหนุ่มและหญิงสาวอีกคนกำลังนั่งอยู่ ดวงตาคมเฉียบของเธอจ้องไปที่ณัฐนนท์ราวกับพร้อมจะเฉือนคำถามออกจากใจตรงนั้น“บังเอิญจังเลยนะ ไม่คิดว่าจะได้เจอนายที่นี่อีก”เสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยแรงกดดันทำให้ชายหนุ่มชะงัก เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียง พร้อมรอยยิ้มฝืด ๆ ที่แวบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหายวับไปหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตากวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะขยับตัวนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อยและยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรออกมา ภาสกรก็โผล่พรวดเข้ามาทันที ก่อนจะยกมือแตะหลังเพื่อนสาวเบา ๆ พลางกระซิบเสียงเบา“ใจเย็นก่อนไอ้ภัค มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันดิวะ”“เช้าไปเยี่ยมผู้หญิงอีกคน กลางวันอยู่กับผู้หญิงอีกคน นายทำแบบนี้กับพรีนได้ยังไงห๊ะ!”คำพูดที่เปล่งออกมาชัดถ้อยชัดคำของปภาวีดัง

ในวินาทีนั้นเอง ปภาวีเริ่มมีสติกลับคืนมา แต่ร่างกายที่อ่อนล้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้เธอเซถอยหลัง แต่โชคดีที่ชนากานต์สังเกตอาการผิดปกติไว้ตั้งแต่แรก จึงสามารถคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน แต่ด้วยแรงที่กระชากค่อนข้างแรง ทำให้ร่างสูงเสียหลักล้มลงทับร่างของคนบนเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัวใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงแค่แผ่นกระดาษบาง ๆ คั่นเอาไว้ ทำให้ต่างฝ่ายต่างได้รับอุ่นไอจากลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายปลายจมูกซุกซนคนอายุมากกว่า ไล้สัมผัสสูดดมกลิ่มหอมจาง ๆ จากเส้นผมของคนน้องอย่างเอาแต่ใจ จากนั้นจึงเคลื่อนใบหน้าลงมาสบตาช้า ๆ ชนากานต์เห็นความอ่อนแอในดวงตาของคนด้านบนที่ฉายชัดออกมาจนใจดวงน้อยรู้สึกวูบไหวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ขณะที่ปภาวีก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ในสายตาคู่นั้นของคนใต้ล่างเวลาหยุดนิ่งอยู่กับที่นานหลายนาที ทุกอย่างเดินช้าลงทว่าหัวใจของทั้งคู่กลับเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แผ่ซ่านทั่วทั้งร่างกาย จนกระทั่ง...“คุณไหวไหมคะ”ชนากานต์เอ่ยถามเสียงแผ่ว พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยปภาวีไม่ได้ตอ