All Chapters of Professor Auntie, Will You Marry My Daddy?: Chapter 131 - Chapter 140

Chloe quietly stood right beside our side, holding the rest of the bags."S-Sino... Sino ang batang 'yan, Maya? Anong... anong ibig sabihin ng tinawag ka niyang Mommy?!" nauutal na tanong ni Luna.I just smiled gently at my best friend's chaotic and priceless reaction."Luna... I want you to formally meet my son, Angelo. Angelo, this is your Tita Luna," pormal kong pakilala sa kanilang dalawa.Nananatiling nanlalaki ang mga mata ni Luna sa gulat nang biglang maglahod ng kamay si Angelo sa ere upang makipagkilala."Nice to finally meet you in person... Tita Luna," kaswal na pahayag ng anak ko."T-Teka lang muna..." aniya at nanginginig na inabot ang kamay ni Angelo."Ano ba ito, Maya?! Bakit? Bakit ka may biglang... anak?! Saka..." Mabilis niyang binalingan uli si Angelo ng tingin, "...bakit kamukhang-kamukha niya si Nik—"Bago pa man niya tuluyang mabuo pangalan ng lalaking yon, mabilis na pinutol ng matigas na boses ng aking anak ang kanyang dila."Can we now please leave this place,

"You are indeed the best mother in this world, Maya. You are the best, okay? Huwag mo nang pagbintangan ang sarili mo. And both of you are not alone anymore, I am here now. Nandito na si Luna mo, we will give Angelo the wonderful life he truly deserves from now on," aniya.Hearing her comforting words once again filled my breaking heart with a profound, beautiful comfort. This was the exact embrace and warmth that my soul had been deeply craving for seven long years—her safe hug and her comforting words. I missed them all so much.I spent the next hour telling her every single thing and milestone that happened to my life inside Rome for the past seven years. Kung paano ko hinarap ang kahirapan sa ibang bansa nang mag-isa, ang bawat trauma ng pagtatago sa ilalim ng pekeng pangalan, at kung paano ko pinalaki si Angelo sa gitna ng limitasyon ng pera."Ang talino naman nitong inaanak ko. Talagang nagmana sa katalinuhan ng Mommy niya," ngiti ni Luna matapos marinig ang tungkol sa Science

Tumango siya at pinanood niya muna akong pumasok sa loob bago siya humakbang palayo.Ibang-iba talaga ang arkitektura nito kung ikukumpara sa mga simpleng pampublikong paaralan sa Rome, mapapansin mo agad kung gaano kamahal ang maintenance ng bawat sulok. Mukhang hotel ang disenyo. Ang yaman naman ng may-ari nito.Mabilis akong nag-retouch. Hindi naman ako mukhang stress, kaso sa tuwing naiisip ko na kasama ko ang dalawang nag-aaway na babaeng yon, ay nako, pakiramdam ko ay unti-unting nauubos ang natitira kong pasensya.Akala ko pagkalabas ko ng restroom ay naroon nakatayo si Angelo, ngunit laking gulat ko nang walang kahit na sino ang naroon sa pasilyo.Nagmadali akong lumakad sa kahabaan ng hallway upang tignan kung saang dako siya napadpad. Isang malawak na field ang tumambad sa aking harapan, na pinaliligiran ng mga malalaking building ng mga classrooms ng ADMU campus, kaso hindi ko siya mahanap."Angelo?" natataranta kong tawag sa kaniya.Lumiko ako patungo sa kabilang banda n

Magkasabay na nanlaki ang mga mata nina Luna at Chloe sa naging rebelasyon ko."A-Anong sabi mo, Maya?!" natatarantang tanong ni Chloe habang lumalapit sa akin."Teka lang muna, ha! May tutuli ata ako dahil kung ano-anong nakakagulat na bagay ang naririnig ko..." nilingon ni Luna ang pwesto ng aking kapatid habang hawak ang kanyang kanang tenga. "Huy, Bruhilda, tignan mo nga kung may nakabarang dumi sa loob," at pilit niyang inilapit ang kanyang tenga sa mukha ng kapatid ko.Marahas naman siyang itinulak ni Chloe palayo. "Kadiri mo talaga kahit kailan, Luna! Umayos ka nga!"Binalingan muli ako ni Chloe nang may labis na pag-aalala sa kanyang mukha. "What happened, Maya? Ayos ka lang? May nangyari ba?"Nagseryoso na rin si Luna at lumapit sa tabi ko upang makinig.Doon ko lang naramdaman ang panginginig ng aking buong kalamnan. Nilunok ko ang laway ko at marahan akong umiling. "Hindi niya ako nakita. Nagkausap sina Angelo at Tala, pero mabuti na lang at mabilis na umalis palayo ang an

"Ay, Ma'am! 'Iyong sukli po ni Sir, sandali lang!" nilingon nung kahera ang pwesto ko nang may panghihinayang nang makitang nakalayo na ang lalaki. Maingat niya namang iniabot sa akin ang bungkos ng mga rosas."Heto po 'iyong mga bulaklak ninyo, Ma'am. Ikaw na lang po ang mag-abot nitong natitirang sukli doon sa gwapo mong boyfriend, Ma'am, mabilis siyang lumakad, eh," sabi nung babae sabay tulak ng ilang barya sa tapat ko.Marahas akong umiling sa kanya.Anong boyfriend ang sinasabi mo riyan, ate?! Ni-hindi ko nga ex ang lalaking 'on! We are completely nothing but strangers! "Baka sabihin niya pang pinagnanakawan ko siya. Keep the change mo na lang 'yan, ate, o pambayad niya riyan sa mga bulaklak na sinayang niya... at hindi ko siya boyfriend."Mabilis kong binuhat ang mga bulaklak tsaka ako naglakad palabas ng tindahan.Hindi ko dapat tinatanggap 'to, 'di ba? Bukod sa mahirap paniwalaan ang biglaan naming pagkikita ngayon, mas lalo lang akong nagulantang nang makalabas ako sa shop