All Chapters of โฉมงามกับสามสามี: Chapter 81 - Chapter 90

“ฟังดู ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ในใต้หล้านี้... ยังมีคนที่สามารถสร้างแรงกดดันให้กับท่านพี่ได้ด้วยหรือ?”จินฝ่านหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ สายตาที่จ้องมองภรรยาตัวน้อยฉายแววเอ็นดู เขาเอื้อมมือไปกุมมือบางของนางไว้หลวมๆ“ไม่มีใครเกิดมาแล้วรู้ความหรือปีกกล้าขาแข็งในทันทีหรอกโม่เอ๋อร์... แม้แต่กระบี่ชั้นเลิศที่แหลมคมที่สุดในใต้หล้า แรกเริ่มมันก็เป็นเพียงแค่เหล็กหยาบก้อนหนึ่งที่ต้องผ่านการแผดเผาและหล่อหลอมด้วยเปลวไฟ แล้วก็ถูกทุบตีนับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน”คำตอบอันลึกซึ้งนั้นทำเอาหลินโม่อุ่นวาบในอก นางกำลังจะเอ่ยคำปลอบประโลม ทว่าในจังหวะนั้นเอง!ซ่าาาาา!ผิวน้ำสีไพลินพลันระเบิดออกเป็นสาย กระเบนยักษ์สีดำมะเมื่อมที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ก้นบึ้งธารา โผล่พรวดขึ้นมาพร้อมพ่นน้ำใส่ทั้งคู่อย่างจัง ละอองน้ำกระจายฟุ้งสว่างจ้า สาดกระเซ็นรดร่างของจินฝ่านและหลินโม่จนเปียกโชกไปทั้งกายจินฝ่านอ้าปากเตรียมจะส่งเสียงก่นด่า สั่งสอนเจ้าสัตว์อสูรตัวร้ายที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลินโม่กลับเปล่งเสียงหัวเราะกระจ่างใสดุจกระดิ่งเงิน กังวานไปทั่วโถงถ้ำนางหาได้โกรธเคืองเดรัจฉานไม่รู้ความตัวนั้นไม่ ใบหน้างามยิ้มแย้ม

หลินโม่ไม่ตอบ และนางไม่อาจจะโกหกเมื่อเขารู้คำตอบอยู่แล้ว จินฝานกำลังทำให้นางคลั่งไคล้ด้วยแรงปรารถนา เขาถอดถอนท่อนเอ็นเนื้อหนาออกจากตัวนางอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือใหญ่กระชับรอบเอวบางไว้มั่น แล้วกระแทกความยาวทั้งหมดกลับเข้าไปอย่างหนักหน่วงนางกรีดร้องจนร่างกายสั่นเทิ้ม ขณะที่โดนเขาโหมกระหน่ำท่อนลำตะบันรูร่อง แก่นกายยาวใหญ่เสือกสวนเข้าออกในช่องทางสวาทที่เปียกโชก สองเต้าตูมเต่งดีดเด้งกระเพื่อมไหวไปตามแรงปะทะจากชายหนุ่มที่ตอกเด้าอยู่ด้านหลังทิวทัศน์เบื้องหน้างดงามราวกับสวนสวรรค์ เสียงสกุณาขับขานเหมือนบทเพลงขับกล่อม ทว่าดวงตาของหลินโม่กลับมองเห็นทุกอย่างพร่ามัวไปหมด หูของนางได้ยินแต่เสียงหอบครางและเสียงปะทะร่างกายที่ร้อนจัดจินฝานเร่งจังหวะแรงและเร็วขึ้น ขณะที่เสียงครางก็รุนแรงขึ้น เหงื่อเขาหยดลงบนผิวเนื้อเปลือยเปล่าของนาง ทว่าพละกำลังไม่มีลดน้อยลงเลย กลีบดอกไม้ของนางถูกกระแทกกระทั้นจนแดงก่ำช้ำบวม“โม่เอ๋อร์...” เขาเรียกชื่อนางด้วยลมหายใจที่ติดขัด“อ๊า... ท่านพี่... ช้าลงหน่อย... ข้า... ไม่ไหวแล้ว”หลินโม่ร่ำร้องอ้อนวอน“ซี๊ดดด... อดทนอีกนิด...” จินฝานเปล่งเสียงลอดไรฟันการเคลื่อนไหวของเขาไม่ไ

"น้อยชายบริสุทธิ์ผุดผ่องถึงเพียงนี้... เหตุใดจึงหลุดเข้ามาอยู่ในหอคณิกาได้เล่า?"หลิวหรูเยียนคลายนิ้วเรียวยาวออกจากสันบ่าแกร่ง เลื่อนลงมาลูบไล้ตรงกลางอกที่คอเสื้อหละหลวม ชายหนุ่มตรงหน้าหลุบสายตาต่ำลงทันที ร่างกายกำยำสั่นไหวเบาๆ นัยน์ตาคู่คมฉายแววใสซื่อบริสุทธิ์อย่างไร้เดียงสาทว่าภายใต้ท่าทีเสแสร้งสุภาพนอบน้อมนั้น มุมปากของเสี่ยวอวี้กลับกระตุกนิดๆ ยามสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนจากฝ่ามือของหญิงงาม"ศิษย์พี่หญิง... บ้านเกิดประสบภัยแล้ง ครอบครัวยากจนแร้นแค้น น้อยชายจึงต้องขายกายเข้ามาเป็นบ่าวปรนนิบัติ..." เสี่ยวอวี้ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยประหนึ่งไม่เคยผ่านมือสตรีมาก่อน"หากศิษย์พี่หญิงเมตตา... โปรดเอ็นดูน้อยชายด้วยเถิดขอรับ""เอ็นดูหรือ?"หลิวหรูเยียนแค่นเสียงหึในลำคอ เสียงหัวเราะเย้ยหยันโชคชะตาดังก้องไปทั่วห้องรับรอง "ข้าไม่ใช่สตรีมีเมตตาหรอกนะเสี่ยวอวี้... ข้าคือนางมารร้ายผู้หิวกระหาย"ไม่รอให้ชายหนุ่มแสร้งทำทีตกใจ หลิวหรูเยียนกระชากสายรัดเอวของตนหลุดออกพรวดเดียว เสื้อคลุมผ้าไหมร่วงร่นลงกองกับพื้น เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวเล็กที่บีบรัดทรวงอกอวบอัดขาวผ่อง และยอดปทุมถันคัดตึงที่ซ่อนเร้นอยู

แท้จริง... เสี่ยวอวี้ ชายบำเรอผู้นี้ หาใช่บุรุษต่ำต้อยไร้ที่มา ทว่าเขาคือร่างจำแลงของราชันปีศาจเฟิ่งอวี้ ผู้เป็นใหญ่แห่งมรรคามารเนื่องจากยอดเขาไท่ซานเป็นดินแดนชายขอบของสรวงสวรรค์และเป็นที่ตั้งของสำนักเซียนกระบี่ฯ ถูกคุ้มครองด้วยค่ายกลแห่งเทพบรรพกาลที่แข็งแกร่งและศักดิ์สิทธิ์ แม้กระทั่งจอมมารเฟิ่งอวี้ก็ไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปภายในเขตอาคมนี้ได้โดยไม่ได้รับการอนุญาตจากผู้คุมกฎหรือมีศิษย์ฝ่ายในเป็นผู้ชี้นำเส้นทางเฟิ่งอวี้สืบรู้มาว่าหลิวหรูเยียน คือผู้คุมกฎสำนักเซียนกระบี่ไท่ซาน และนางมักจะแอบหลีกเร้นกายมาเที่ยวหาความสำราญที่หออวี้หวนแห่งนี้อยู่เป็นนิตย์ เขาจึงวางแผนปลอมตัวเป็นชายบำเรอ ล่อลวงนางด้วยใบหน้าที่ถอดแบบมาจากบุรุษในดวงใจของนางราวกับเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดหลิวหรูเยียนกระดกสุราเข้าปากจอกแล้วจอกเล่า ความเมามายบวกกับความเจ็บปวดในอก ทำให้นางเริ่มร่ำไห้และรำพึงรำพัน ระบายความอัดอั้นออกมาจนหมดเปลือก"ข้าทุ่มเทเพื่อเขามานานนับสิบปี... แต่เขากลับมองข้าไร้ค่ายิ่งกว่าเศษธุลีดิน นังหญิงชั่วนั่นมีดีอันใด ศิษย์พี่จินฝานถึงได้หลงใหลมันจนไม่ไว้หน้าข้าถึงเพียงนี้!"เสี่ยวอวี้ หรือจอมมารเฟิ่งอวี้ ร

"ข้าได้ยินกับหู ! เจ้าตั้งใจชื่นชมนังแพศยาหลินโม่ เพื่อกระทบกระเทียบข้าชัดๆ!"สิ้นคำหยาบคายต่ำช้าที่หลุดออกจากปากผู้คุมกฎหญิง บรรยากาศภายในงานเลี้ยงพลันเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกจินฝานซึ่งเป็นประมุขของเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนและสามีของหลินโม่ ไอสังหารเย็นเยียบแผ่พุ่งออกจากร่างปานน้ำแข็งพันปี นัยน์ตาคมกริบของสือถงและเซี่ยเว่ยฉายประกายเหี้ยมเกรียมพร้อมจะเอาชีวิตผู้อื่นได้ทุกเมื่อ ขณะที่เหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักไท่ซานต่างก็หน้าดำคร่ำเครียดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ระเบิดขึ้นเบาๆ จากเหล่าศิษย์ในงานราวกับผึ้งแตกรัง"ไร้ยางอายยิ่งนัก”“นั่นหรือกิริยาของผู้คุมกฎฯ?""ใช้วาจาต่ำช้าเอ่ยถึงฮูหยินท่านเจ้าสำนักฯต่อหน้าแขกสำคัญ... นางคลุ้มคลั่งจนขาดสติไปแล้วหรือ""น่าสมเพชสิ้นดี... ผู้ชายไม่เล่นด้วย ก็พาลระรานผู้อื่นเหมือนสุนัขบ้า"เมื่อได้ยินเสียงนินทาของฝูงชนที่ดังมาจากรอบทิศทาง หลิวหรูเยียนที่เริ่มตั้งสติได้ก็หน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน นางเพิ่งรู้สึกว่าตนเองได้ก่อเรื่องร้ายแรงยากเกินจะให้อภัย ต่อหน้าเหล่าผู้อาวุโส และทายาทซานซิงเสียแล้วในจังหวะที่สถานการณ์กำลังเข้าขั้นวิกฤต เสี่ย