All Chapters of โฉมงามกับสามสามี: Chapter 91 - Chapter 100

“โม่เอ๋อร์... ตรงนี้ของเจ้าเปียกเยิ้มเป็นบ่อน้ำผึ้งแล้ว”เซี่ยเว่ยจ่อหัวมังกรแดงถูไถรอยแยกอ่อนนุ่มของหญิงสาวด้วยความกระสัน ชายหนุ่มคำรามฮึ่มในลำคอด้วยความขัดใจที่ถูกสามีอีกสองคนของนางขัดจังหวะการสอดประสานหยินหยาง เขาลุกพรวดขึ้น จับร่างของหลินโม่นอนเกยขอบสระ ถ่างเรียวขาขาวออกกว้าง แล้วเสือกกายเข้าสู่ช่องทางรักจากทางด้านหลังพรวดเดียว"อร๊าา...!"หลินโม่อ้าปากค้าง ดวงตาพร่ามัวไปหมดเมื่อช่องทางสวาทถูกเซี่ยเว่ยกระแทกกระทั้นตอกเสยเข้ามาจนมิดรากฐาน ขณะเดียวกัน สือถงและจินฝานก็ก้าวมาด้านหน้า ฝ่ามือหนาบีบเค้นสองเต้าเต่งตั้งแล้วจ่อท่อนเอ็นเนื้อหนา อีกสองบ้องแนบชิดเรียวปากอวบอิ่มของนาง เพื่อให้หลินโม่ดูดเลียปลอบประโลมอาการปูดบวมจนแทบระเบิดของพวกเขาสลับกันไปมาเสียงเนื้อหวดเนื้อสอดประสานกับเสียงน้ำในสระไหลกระฉอกดัง ซ่า... ซ่า...เซี่ยเว่ยขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นซอยเสยรัวถี่จากเบื้องหลัง สือถงและจินฝานผลัดกันดันแก่นกายเข้าออกในโพรงปากของนางอย่างป่าเถื่อนหลินโม่ดวงตาพร่ามัวเริ่มมีน้ำตาคลอ ปทุมถันขาวอวบและเนินเนื้อสามเหลี่ยมถูกฝ่ามือหนาสามคู่บีบขยำบดขยี้ บั้นท้ายกลมกลึงถูกปะทะอย่างต่อเนื่อง เสียงด

"นังแพศยา! นังหญิงสารเลว! เหตุใดทุกคนต้องไปยกยอมันถึงเพียงนั้น!" นางกรีดร้องพลางหอบหายใจถี่กระชั้น น้ำตาแห่งความเจ็บแค้นรินไหลเปรอะเปื้อนพวงแก้มเสี่ยวอวี้รีบก้าวเข้ามาในห้อง มองสภาพข้าวของที่พังยับเยินด้วยสายตาเรียบเฉยชั่วครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นความห่วงใย ชายหนุ่มก้าวเข้าไปชิดร่างที่กำลังสั่นเทา รวบฝ่ามือบางของหลิวหรูเยียนไว้อย่างนุ่มมนวลแล้วเอ่ยปลอบประโลม"ศิษย์พี่หญิง... ใจเย็นลงหน่อยเถิด ทำลายข้าวของเช่นนี้มีแต่จะทำให้ท่านเจ็บตัวเสียเปล่าๆ""จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร!"หลิวหรูเยียนสะบัดมือออกอย่างแรง ก่อนจะตะคอกด่าใส่หน้าเขาด้วยความเกรี้ยวกราด นัยน์ตาแดงฉานดุจสุนัขบ้า"นังแพศยาหลินโม่มันแทบจะขึ้นมาเหยียบหัวข้าอยู่แล้ว! คนทั้งสำนักมองมันเป็นเทพธิดา ส่วนข้ากลายเป็นเพียงเศษขยะที่ไม่มีใครเห็นคุณค่า!"เสี่ยวอวี้ยืนนิ่ง มองดูสตรีตรงหน้าที่กำลังตกอยู่ในกับดักแห่งความแค้นจนขาดสติ รอยยิ้มลึกล้ำซ่อนรอยเหี้ยมเกรียมจุดประกายขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะขยับเข้าไปใกล้ แนบใบหน้าลงข้างหูนาง แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหยามหยันที่กระตุ้นจิตใจฝ่ายมารของนาง"ต่อให้เป็นเช่นนั้น... ท่านก็ไม่จำเ

เสี่ยวอวี้นำทางหลินโม่ก้าวขึ้นสู่ลานหินร้างอย่างนิ่มนวล ชายเสื้อยาวสีฟ้าอ่อนลอยพลิ้วสะบัดเบา ๆ รอยยิ้มซ่อนเร้นใต้ม่านหมอก ยามที่ชายหนุ่มก้าวถอยหลังออกห่างจากนางทีละก้าว นัยน์ตาของจอมมารจำแลงทอประกายเหี้ยมเกรียมแวบหนึ่ง ก่อนจะกลมกลืนไปกับเงามืดของป่าไผ่มรกตเมื่อหลินโม่หยุดก้าวเท้า ณ ใจกลางลานฝึกกระบี่ รอยแผลเก่าในอกของนางพลันกระตุกวูบ สายลมเย็นเฉียบปะทะผิวกายจนขนลุกซู่นางกวาดสายตามองรอบด้านที่อบอวลไปด้วยความวังเวงประหนึ่งลานประหาร ความเงียบสงบที่ไร้ผู้คนรบกวนเช่นนี้ ช่างไม่เหมาะสำหรับการพูดคุยปรับความเข้าใจ แต่เหมาะเจาะยิ่งนักสำหรับการชำระความแค้น...ใครเลยจะคาดคิดว่าความใจอ่อนมีเมตตาของตนจะถูกใช้เป็นเครื่องมือของพวกเดรัจฉานจิตใจต่ำช้าที่สวมหน้ากากมนุษย์“หลิวหรูเยียน เจ้าจะมาไม้ไหนอีก”หลินโม่กระตุกยิ้มที่มุมปาก ถึงจะโดนหลอกมาฆ่าแล้วอย่างไร นางเป็นทายาทคนเดียวของสกุลหลิน นางหัดถือกระบี่ก่อนที่จะหัดถือตะเกียบกินข้าวด้วยซ้ำ หาใช่ไก่อ่อนที่จะยอมให้ผู้อื่นเชือดคอได้ง่าย ๆเมื่อนางเรียกกระบี่คู่กายออกมา ร่างของหลิวหรูเยียนก

คำพูดลอย ๆ นั้น ทำให้เฟิ่งอวี้หรี่ตาลงมองนางอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าหลินโม่กลับไม่สะทกสะท้าน นางมั่นใจว่าสตรีส่วนใหญ่ในที่นี้ กำลังถูกราชันปีศาจต้มตุ๋นจนเปื่อย ซึ่งหมายความว่า เฟิ่งอวี้ต้องการใช้ประโยชน์จากความเสน่หาของพวกนาง เขาจึงเนรมิตแดนมารให้กลายเป็นแดนสวรรค์ และอุปโลกน์ตนเองเป็นว่าที่เง็กเซียนฮ่องเต้ในอนาคตเมื่อหวนคืนสู่วิมานลวงตาที่ตนเองรังสรรค์ขึ้น เฟิ่งอวี้ย่อมไม่อาจละทิ้งศักดิ์ศรีอันยิ่งใหญ่ลงได้ ต่อให้เบื้องลึกของจิตวิญญาณจะปรารถนาในเรือนร่างของหลินโม่เพียงใดทว่าสำหรับผู้กุมอำนาจแห่งมรรคามารแล้ว เหนือสิ่งอื่นใดในโลกหล้า อำนาจย่อมต้องมาก่อนความรักเสมอ การจะให้เขาก้มหัวเอ่ยคำวิวอนสตรี หรือใช้กำลังหักหาญน้ำใจเพื่อแลกมาซึ่งความหวัง ย่อมไม่ต่างจากการเหยียดหยามเกียรติภูมิของราชันปีศาจลงสู่โคลนตมทว่าสิ่งหนึ่งที่เฟิ่งอวี้หลงลืมไปอย่างสิ้นเชิง คือหลินโม่หาใช่ดรุณีแรกรุ่นผู้ไร้เดียงสาไม่ นางคือสตรีที่รอบรู้ไส้รู้พุงและเห็นธาตุแท้ของเขามาตั้งแต่หนหลัง ภาพวิมานสวรรค์จอมปลอมและคราบไท่จื่อทายาทเง็กเซียนฮ่องเต้ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงสาวงามนับร้อย จึงไม่อาจสั่นคลอ

ชายหนุ่มมองดูจุดเชื่อมต่อพวงเพศ เห็นว่าลึงค์ลำใหญ่ของเขาฝังแน่นในรวงรังของหญิงสาว ทุกครั้งที่ถอนออก็พากลีบเนื้ออ่อนนุ่มลู่ปลิ้นติดออกมาจากรอยแยกนั้นเนื้อสีแดงสดเคลือบน้ำหล่อเลี้ยงเปล่งประกายชุ่มฉ่ำ ดูเย้ายวนใจยิ่งนัก“อยากกินหรือเพคะ?”เสี่ยวลู่รับรู้ถึงสายตาเร่าร้อนของเขา เอ่ยยั่วยุอย่างถือดี เลือดในกายเฟิ่งอวี้เดือดพล่านทันควัน“ช่างร่านนัก !”เฟิ่งอวี้กดใบหน้าขาวสวยของเสี่ยวลู่แนบลงกับพื้น มือหนาเอื้อมไปบีบขยำสองเต้าที่เหวี่ยงกระเพื่อมของนาง กระแทกกระทั้นก้นขาวอวบจนสั่นไหวเปลี่ยนรูปไปมาไม่หยุด“ข้าจะเอาพวกเจ้าให้ตายเลย !”น้ำเสียงสบถนั้นเต็มไปด้วยความโหดหื่นอำมหิต จอมมารเฟิ่งอวี้ผู้หมกมุ่นกามราคะไร้ขีดจำกัด พลันใช้พลังปราณปีศาจ แยกร่างจำแลงออกเป็นสิบเหล่าสตรีบำเรอกามต่างส่งเสียงครวญครางเหมือนร้องไห้ บัดนี้รูร่องที่เคยว่างเปล่าของพวกนางล้วนได้รับการเติมเต็มด้วยกระบองเนื้อหนังของร่างแยกของจอมมารกิเลสตัณหาพุ่งพล่าน เพลิงราคะลุกท่วมตำหนักหยกเฟิ่งอวี้ที่หิวกระหายจนหน