Todos os capítulos de ตราบาปนางบำเรอ: Capítulo 71 - Capítulo 80

อรุณฉัตรครางอยู่ใต้ร่างหนา ลิ้นร้อนๆ ยังแทรกเข้ามาเกาะเกี่ยวเรียวลิ้นของเธอด้วยความช่ำชองของผู้เชี่ยวชาญ ไม่สามารถขัดขืนจุมพิตเรียกร้องจากเขาได้เลย ความกระสันรัญจวนไหลบ่ามาทิศใดเธอไม่อาจล่วงรู้ รู้แต่ว่าในนาทีนี้ หากเขาปรารถนาสิ่งใดเธอคงยอมสิ้นทุกสิ่งอย่างนาทีต่อมาครูสาวก็ได้สูบเอาอากาศเข้าปอดแรงๆ ชาร์ลส์ยุติการตะโบมจูบแล้วหันมาจัดการกับชุดนอนของหล่อนแทน“ฉันอยากเห็นเธอ” เขากระซิบเสียงพร่าก่อนจะเลื่อนมือไปเปิดโคมไฟ แสงสีนวลอ่อนจางเคลื่อนมากระทบร่างหล่อนในทันที เนื้อนุ่มเนียนมือที่อยู่ใต้ร่างเขาเวลานี้ช่างงดงามราวกับเทพธิดา ทรวงอกกลมกลึงเต่งตึงมีเม็ดยอดสีชมพูระเรื่อช่างงดงาม ยิ่งยามที่เจ้าตัวหอบหายใจก็ยิ่งพาให้อกอวบกระเพื่อมไหวน้อยๆ ยั่วยวนสายตาและฝ่ามือคนมอง“เธอสวยเหลือเกินเอลลี่ สวยเหลือเกิน...” หญิงสาวหลับตาลงเมื่อทำใจได้แล้วว่านาทีต่อจากนี้ต้องพบเจอกับสิ่งใด แต่ว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อชาร์ลส์ทำเพียงแค่ขยับร่างเขาให้ตรงตำแหน่งแห่งความชุ่มช่ำของเธอ ก่อนจะกดร่างลงไปตรงนั้นเน้นๆ แล้วเคลื่อนความภาคภูมิใจถูไถกลีบสาวแต่เพียงภายนอก“ฉันชื่นชมเธอเกินกว่าจะทำร้ายเธอได้นะเอลลี่ ฉั

นิลอรหันหลังกลับออกไปจากห้อง ไม่ฟังเสียงของสามีที่ร้องทักท้วง แต่ทว่าก่อนที่ฝ่าเท้าจะก้าวพ้นประตู ยัยปีศาจเอลิซก็ปรี่เข้ามาประคองเธอด้วยความเห็นอกเห็นใจที่ปรุงแต่งขึ้นมาให้ตัวเองดูดี“โธ่! แองจี้จ๊ะ มันไม่มีอะไรจริงๆ คุณคิงส์เขาเมามากกลับห้องไม่ไหว ฉันก็เลยให้เขานอนที่นี่ เพราะไม่อยากให้เขาไปทุบประตูปังๆ เรียกเธอเท่านั้นเอง จริงๆ นะแองจี้” เอลิซตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ จนเจ้าหล่อนกลายเป็นนางเอกในสายตาของโจนาธาน เพราะในขณะที่นิลอรไม่ฟังเหตุผล เอลิซกลับพยายามทำให้โจนาธานและตัวหล่อน พ้นข้อกล่าวหาหนุ่มใหญ่ลุกมาเคลียร์กับศรีภรรยาที่หน้าประตู“ใช่ๆ ฉันเข้ามาเปลี่ยนหลอดไฟให้เอลิซ แล้วเราก็นั่งดื่มกันนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย ฉันมั่นใจว่าฉันกับเอลิซไม่มีอะไรเกินเลยกันแน่ๆ ดูสิแองจี้ ฉันยังไม่ได้ถอดกางเกงด้วยซ้ำที่รัก”โจนาธานแก้ตัวตามความเป็นจริง เขายังคงสวมกางเกงที่สวมไปทำงานเมื่อวาน และเอลิซก็สำนึกได้ว่าเธอทำพลาดไปในข้อนี้ ถ้าเมื่อคืนเธอจับเขาเปลือยกายล่อนจ้อนก็คงดีนิลอรเบะปากใส่คำแก้ตัวของสามีแล้วปาดน้ำตาที่ไหลริน พยายามใช้สติมากกว่าอารมณ์ เหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นๆ

...........บทที่ 12แผนร้ายของเอลิซ...........ลำแสงแห่งอรุณรุ่งทอดผ่านมวลเมฆน้อยใหญ่ในวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัวไม่สดใส ดังเช่นจิตใจของนิลอรในเวลานี้ แม้จะเอ่ยวาจาว่าไม่ถือโทษโกรธเคืองสามี แต่จริงๆ แล้วมันไม่ง่ายเลยกับคำว่าให้อภัย เธอกลับมาถึงห้องเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนและยังไม่ยอมพูดกับเขา ไม่เข้าใกล้ ไม่มองหน้า แม้แต่สามีจะโอบกอดดั่งเช่นที่เขากระทำต่อหน้าเอลิซ เธอก็ไม่ยอมหยาดน้ำตาของคุณแม่ลูกแฝดกลับมาชุ่มฉ่ำบนใบหน้าอีกครั้ง ส่วนโจนาธานผู้เป็นสามีได้แต่นั่งสำนึกผิดอยู่ข้างๆ ไม่กล้าเอ่ยปากใดๆ ให้ศรีภรรยารำคาญ เขาปล่อยให้นิลอรร้องไห้จนพอใจและหันกลับมาหาเขาอีกครั้ง“สบายใจหรือยังคนดี ฉันขอโทษเธออีกครั้งนะที่รัก ฉันไม่น่าเข้าไปในห้องนั้นเลย” หนุ่มใหญ่แก้ต่าง แม้ว่าจะยอมรับไปแล้วว่าตนเองผิดเต็มประตูก็ตาม น้ำตาของนิลอรยังร่วงรินเป็นสาย อาบไล้ใบหน้าซีดเซียว“คุณเชื่อหรือเปล่าว่าเอลิซไม่ได้ตั้งใจ” “เชื่อสิ เอลิซไม่โกหกหรอกแองจี้” โจนาธานกล่าวอย่างไม่ต้องคิด เอลิซไม่มีวันโป้ปดเขาเด็ดขาด เขารู้จักหล่อนดีนิลอรน้ำตาร่วงเผาะเมื่อได้ฟังชัดๆ สามีวัยเลยหนุ่มจึงต้องใช้ปลายนิ้วกรีดหยาดน้ำตาบนแก้มบางให

หนุ่มใหญ่บอกเป็นนัย ประหนึ่งกำลังสั่งสอนผู้ช่วยหนุ่มอยู่ในที“ผมไม่มีใครหรอกครับ ผมจะรับใช้นายกับคุณหนูตัวเล็กๆ จนวันตายครับนาย”ศีรษะของผู้ช่วยหนุ่มก้มลงอย่างรวดเร็วเพื่อทำการโค้งให้เจ้านายที่รัก โจนาธานเอื้อมมือมาแตะบ่าเขาแล้วตบเบาๆ อย่างปลื้มอกปลื้มใจในความภักดีที่ชาร์ลส์มีให้“ขอบใจชาร์ลส์ ขอบใจนายจริงๆ” โจนาธานขอบคุณในน้ำใจผู้ช่วยหนุ่ม กลับหันหลังแล้วเดินตรงไปที่ประตูอีกครั้ง และก่อนที่เขาจะก้าวออกไป หนุ่มใหญ่ก็เอ่ยอีกเล็กน้อย “นายไม่ควรเรียกลูกๆ ฉันว่าคุณหนูนะชาร์ลส์ เพราะฉันให้เจคกับเจสซี่เรียกนายว่าอา เพราะฉะนั้นเด็กๆ ก็เป็นหลานนาย เข้าใจแล้วนะ”ชาร์ลส์ยิ้มรับ ซาบซึ้งในความเมตตาของหนุ่มใหญ่ที่ชุบเลี้ยงเขามา เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธสิ่งที่เจ้านายร้องขอ ได้แต่เดินตามหลังเจ้านายออกจากห้องไป...........บ่ายคล้อยจวนค่ำ ณ สนามหญ้าหน้าบ้านหลังใหญ่ ขนาดของบ้านน่าจะเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะคู่ควร สนามหญ้าขนาดกว้างยาวหลายสิบเมตร ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามฟุตบอลชั่วคราว และในขณะที่เอลิซกับครูสาวเอลลี่ พาเด็กๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักฟุตบอลตัวน้อย หนุ่มใหญ่เจ้าบ้านที่เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยก็

“ถ้าอย่างนั้นคงถึงเวลาที่ฉันต้องกำจัดเธอออกจากหนทางของฉันแล้ว ไม่เกินวันนี้พรุ่งนี้ เราได้เห็นดีกันแน่ๆ” ม่ายสาวพึมพำขณะก้าวผ่านห้องรับแขกที่มีแจกันโบราณลายสวยตั้งประดับอยู่ที่มุมหนึ่งใกล้กับประตู ได้แต่เหลือบสายตาไปมองมันเล็กน้อย ก่อนจะชะลอฝีเท้าแล้วหยุดยืนที่โถงกว้างเอลิซ เกรย์ กวาดตามองความหรูหราที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบกาย ทั้งตู้โชว์หลังใหญ่ที่มีถ้วยโถโบราณวางเด่นอยู่ด้านใน ทั้งแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ห้อยย้อยลงมาเหนือศีรษะอย่างสวยสดงดงาม ทุกอย่างมันเคยเป็นของเธอมาก่อน และมันจะต้องกลับมาเป็นของเธออีกครั้งในเร็ววันนี้ แม้ว่าจะต้องเสี่ยงเพื่อกระทำสิ่งชั่วร้ายที่สุด อีกครั้งก็ตาม...........คุณแม่ลูกแฝดเดินมาถึงส่วนที่เป็นห้องครัว มาเรียผู้เป็นทั้งแม่บ้านและแม่ครัวกำลังคุมสาวใช้สองนางทำมื้อค่ำอยู่ บนโต๊ะเตรียมอาหารตรงกลางห้องมีบรรดาของสดวางอยู่จำนวนหนึ่ง นิลอรเดินไปดูใกล้ๆ กะถามว่าพวกนางจะทำอะไรขึ้นโต๊ะ แต่กลายเป็นว่ากลิ่นหมูสดๆ และอาหารทะเลจำพวกหอยและกุ้งทำเอาเธอพะอืดพะอมจนต้องวิ่งไปโก่งคออาเจียนลงอ่างล้างจานป้ามาเรียและสาวใช้ทั้งสองตื่นตกใจจนต้องวางมือจากสิ่งที่ตนกระทำอยู่ เพื่อมาให