Todos os capítulos de ตราบาปนางบำเรอ: Capítulo 61 - Capítulo 70

“ฉันไปแค่ไม่กี่วันเดี๋ยวก็กลับแล้ว อย่าห่วงเลย อยู่ที่นี่ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะที่รัก ฉันเป็นห่วงเธอเหลือเกิน” หนุ่มใหญ่กดจุมพิตบนหน้าผากนูนเกลี้ยงของศรีภรรยาอย่างแสนรัก เขาตั้งใจไว้แล้วว่า ถ้าเรื่องยุ่งยากนี่ผ่านไปเมื่อไหร่จะต้องมัดมือชกพานิลอรไปจดทะเบียนสมรสกับเขาให้ได้“ห่วงอะไรล่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย ก็แค่...แค่โรคกระเพาะเท่านั้นเอง” แก้ต่างอย่างโป้ปด ไม่แน่ใจนักว่าอาการที่เป็นคือโรคกระเพาะ ด้วยว่ารอบเดือนที่สมควรจะมามันได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย“ตอนอยู่ที่สวนสนุกเธอบอกว่านอนน้อยนะแองจี้” สามีวัยเลยหนุ่มหรี่ตามมองศรีภรรยาอย่างจับผิด เจ้าหล่อนเหมือนกำลังปกปิดบางอย่าง ไม่ยอมบอกให้เขารู้“อ่า...ก็...ก็นอนน้อยนั่นแหละ มันทำให้โรคกระเพาะฉันกำเริบนี่นา” แม่แองจี้ของโจนาธานรีบกลบเกลื่อนแววพิรุธ ขยับไปสวมกอดสามีแถมยังปีนขึ้นไปนั่งบนตักกว้างเสียดื้อๆ “รีบไปรีบมานะตาแก่ อย่าไปหลีสาวๆ มะกันหัวแดงเข้าล่ะ อย่าให้มีหลักฐานมาให้เห็นเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดรากถอนโคนตระกูลคิงส์ของคุณให้เหลือแต่ตอเลย”นิลอรหรี่ตาแล้วกวาดมองทั่วร่างสามีโดยเฉพาะตำแหน่งที่นั่งทับอยู่“โอ...ไม่กล้าหรอกจ้า ฉันรักแอง

“บ้าที่สุด! ไม่จริง! เธอไม่ใช่คนอย่างนั้น ไม่ใช่!” โจนาธานพยายามบอกตัวเองว่าเป็นเช่นนั้น แต่สิ่งที่เขาได้ยินเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา กลับลอยอ้อยอิ่งในหัวใจไม่หาย นิลอรช่างทำร้ายเขาด้วยความจริงอย่างน่าละอายที่สุด หล่อนไม่รักเขาเขาไม่เคยว่า แต่ขอเถอะ อย่าบอกว่าที่ทนอยู่ด้วยกันทุกวันนี้เพราะเห็นแก่สมบัติทั้งหลาย แล้วความรักที่เขามอบให้หล่อนนั้นเล่า มันเข้าไปไม่ถึงหัวจิตหัวใจของหล่อนหรืออย่างไรนัยน์ตาสีฟ้าครามขุ่นคลั่กด้วยความโกรธที่ผลิพุ่งจากหัวอก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมรอบวงหน้าขาวผ่องของสามีผู้เจ็บช้ำเพราะน้ำคำของศรีภรรยา ร่างสูงใหญ่ทรุดลงยังโซฟาตัวเดียวกับที่รองรับกระเป๋าเอกสารของเขาเมื่อครู่นี้ ฝ่ามือชื้นเหงื่อที่กำหมัดแน่นเข้าหากันอยู่นาน เริ่มคลายออก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวทั้งสิบสอดแทรกเข้าไปในเรือนผมพร้อมกับขยี้เส้นผมจนยุ่งเหยิง ความอัดอั้นตันใจกำลังโลดแล่นอยู่ในอกราวกับว่ามีงานเฉลิมฉลอง มันพากันเริงร่าเต้นระบำจนคับอกคับใจเจ้าของช มันทั้งเจ็บจุกและเจ็บปวดเกินกว่าคำว่าทรมานนาทีเดียวกันนั้นประตูห้องทำงานก็ถูกผลักให้เปิดออก ก่อนที่ร่างอรชรที่โจนาธานแลเห็นทางหางตาจะแทรกกายเข้ามา และตอนนี

“มีเรื่องอะไรกันครับ! คุณแองจี้เป็นอะไร! เอ่อ...แล้วนายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่เห็นบอกให้ผมไปรับเลย”โจนาธานถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะวางร่างของภรรยาลง เอลิซเดินเข้ามายืนใกล้กับโจนาธาน และนั่นยิ่งทำให้นิลอรหน้าตึงบูดบึ้งเป็นสองเท่า“ฉันรีบมาน่ะ คิดถึง...ลูกๆ” โจนาธานเปลี่ยนจากคำว่าแองจี้เป็นลูกๆ ยิ่งทำให้คนที่รอฟังอย่างนิลอรแทบอยากจะร้องไห้“ครับ แล้ว...ตกลงมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า” ชาร์ลส์ถามพลางมองหน้าคนโน้นคนนี้ อรุณฉัตรเลยเป็นฝ่ายเอ่ยตอบ“คุณแองจี้ตกบันไดค่ะ”“อะไรนะ!” ผู้ช่วยหนุ่มกวาดสายตาทั่วร่างงามของภรรยาเจ้านาย เจ้าหล่อนไม่ได้มีส่วนใดบุบสลายนอกจากดวงตาที่มีหยาดน้ำตารื้นอยู่ข้างใน “คุณแองจี้เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ มาเถอะครับเราต้องไปโรงพยาบาล”โจนาธานอยากมองไม่เห็นสายตาอ่อนโยนที่ชาร์ลส์ใช้ทอดมองเมียรัก เขาอยากให้ชาร์ลส์สวมแว่นสีชาเข้มเหลือเกิน เพราะเขารับมันไม่ได้จริงๆ“ฉะ...ฉัน ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่...เคล็ดนิดหน่อยเท่านั้น” บอกปัดแล้วขยับไปยืนชิดร่างสามี เธอเกาะแขนเขาไว้ “ฉันอยากนอนพักหน่อย คุณพอจะพาฉันขึ้นไปได้ไหมคะ”“เธอควรไปให้หมอตรวจดูเสียหน่อย เผื่อว่ามีอะไรจะได

“อย่า...เอลิซ มันไม่ดี อย่าทำแบบ...นี้...”ถ้อยคำห้ามปรามของโจนาธานขาดเป็นห้วงๆ เขาจำต้องเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลงเพื่อดื่มด่ำกับการปลุกเร้าอารมณ์อย่างช่ำชองของอดีตภรรยา ฝ่ามืออ่อนนุ่มของหล่อนลูบไล้แผ่นอกที่ไม่ได้ชิดเชยภรรยาที่รักมานานหลายวันของเขา มันชวนให้เส้นขนในเรือนกายลุกพรึ่บในทันที และวินาทีต่อมาเอลิซก็สะกิดกระดุมเสื้อที่เหลือของเขาให้หลุดออก ก่อนที่...“นายครับ! มีสายด่วนจากอเมริกาครับ” ชาร์ลส์บอกเสียงดังพร้อมๆ กับเดินลงบันไดมา ใบหน้าของทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ดูเคร่งขรึมจนเกือบจะดุดันเอลิซรีบดึงฝ่ามือออกจากสิ่งที่กำลังพยายามอยู่ เธอรีบปรับท่าทีให้กลับมาเป็นปกติ แม้ว่าบางส่วนในร่างจะรบเร้าให้บังเกิดการกระแทกกระทั้นก็ตามโจนาธานหลุดออกจากอารมณ์อันหวามไหวชั่วครู่ เขารู้สึกผิดที่หลงไปกับการปลุกเร้าแรงปรารถนาจากอดีตภรรยา และละอายใจที่ชาร์ลส์มาพบเข้า แต่ก็น่าขอบคุณนักที่มาได้ทันเวลา“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” โจนาธานจัดเสื้อเชิ้ตและสูทให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินผ่านชาร์ลส์ขึ้นไปด้านบนบุรุษหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีเทาแสนเซ็กซี่ กวาดตามองสตรีที่เคยเป็นเจ้านายของตัวเองอย่างดูหมิ่นดูแคลน เขาขยับเข้าไปใกล

หนุ่มใหญ่ถอนหายใจเฮือกๆ หลังจากที่ผู้ช่วยคนสำคัญขอตัวกลับไปพักผ่อน บุรุษผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าครามผลักแฟ้มเอกสารหลายแฟ้มออกห่างกาย เขาลุกไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวในห้อง เอนกายลงพิงพนักอย่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ ปัญหาเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวรุมเร้าเสียจนเขารู้สึกเหมือนแบกรถบรรทุกเอาไว้ มันหนักเหลือเกินแต่ก็ต้องแบกมัน เพราะหากอ่อนแรงลงเมื่อใด รถบรรทุกคงได้หล่นลงมาทับให้สิ้นใจในทันทีก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูทำให้โจนาธานดีดตัวลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง เขาตั้งใจจะหลับสักงีบ แต่ใครกันที่มาเคาะประตูเอาป่านนี้ นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ“มีอะไร เอลิซ” ม่ายสาวมีท่าทางเกรงอกเกรงใจตอนผลักประตูเข้ามา เธออยากขอให้อดีตสามีไปช่วยเปลี่ยนหลอดไฟในห้องให้หน่อย เพราะมันติดๆ ดับๆ จนไม่สะดวกในการทำกิจวัตรประจำวันโจนาธานตามอดีตภรรยาไปยังห้องของหล่อน ซึ่งในนั้นมีห้องนอนเด็กถูกกั้นเป็นสัดส่วนอยู่ด้านใน เขาเดินผ่านห้องนอนของหล่อนไปยังห้องของลูกๆ ของเอลิซซึ่งมีประตูติดกัน หล่อนชี้จุดที่ควรต้องเปลี่ยนหลอดไฟแล้วเดินไปหยิบหลอดไฟอันใหม่มาให้ เขายกเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งมีในห้องไปวางในห้องน้ำแล้วปีนขึ้นไปเปลี่ยนหลอดไฟให้อดีตภรรยา ทุกอย่างเป