All Chapters of ตราบาปนางบำเรอ: Chapter 51 - Chapter 60

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่...รู้สึกว่าตัวเองมาเป็นส่วนเกินของพวกคุณเท่านั้นเอง” ตอบพลางกัดริมฝีปากเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะทนไม่ไหวกรีดร้องออกมาให้สมกับความคับแค้นใจ“ฉันขอโทษเธอจากใจจริงแองจี้ แต่ฉันสาบานว่าไม่ได้คิดกับเอลิซเป็นอื่นนอกจากความหวังดีอย่างเพื่อนและคนในครอบครัว ฉันคิดกับเอลิซแค่นั้นจริงๆ”โจนาธานพยายามอธิบาย เขารั้งร่างอรชรของภรรยาที่รักมากอดรัดจนรับรู้ได้ถึงเรือนกายอบอุ่นของหล่อน ปลายจมูกโด่งคมสูดดมกลิ่นกระหม่อมหอมกรุ่นเข้าปอดแรงๆ ประหนึ่งว่าการกระทำเช่นนั้นจะช่วยทำให้วาจาของเขาดูมีมนต์ขลังพอที่จะทำให้นิลอรเชื่อใจได้“นอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้อุตส่าห์ได้พักทั้งที จะได้มีเวลาอยู่กับลูกๆ บ้าง คุณรู้หรือเปล่าว่าเอาเวลาให้กับงานมากเกินไปแล้ว”นิลอรเสเปลี่ยนเรื่องด้วยว่าไม่อยากให้สามีเซ้าซี้มากไปกว่านี้ เพราะต่อให้เขากราบกรานให้เลิกโกรธ เธอก็เลิกไม่ได้อยู่ดี นาทีนี้มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน จึงจะสามารถล้มคู่แข่งได้ ในเมื่อเอลิซอยากตั้งตัวเป็นนางเอกผู้น่าสงสารมากนัก ก็ลองมาแข่งกันดูว่าใครจะแน่กว่ากัน“ก็งานมันยุ่งนี่นา” สามีหนุ่มใหญ่อมยิ้มน้อยๆ กับอารมณ์ของเมียรักที่เปลี่ยนอย่างปัจจุบันทันด่

อรุณฉัตรถามสาวใช้ที่ชื่อโซเฟียที่ยืนอยู่หน้าบ้าน สองตาแลหาไม่เจอใครก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองคงถูกทิ้งละ เธอถือตะกร้าปิกนิกด้วยมือซ้าย ส่วนมืออีกข้างถือตะกร้าเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเด็กๆ นี่ถ้าป้ามาเรียไม่ขนทุกอย่างใส่ตะกร้าของกินให้เธอ เธอก็คงไม่ถูกทิ้งแน่ๆ แล้วเธอจะไปทันเจ้านายได้อย่างไรล่ะนี่“นายให้คุณครูไปพร้อมกับคุณชาร์ลส์ค่ะ”โซเฟียตอบแล้วกลับเข้าบ้านไป อรุณฉัตรยืนเคว้งอยู่หน้าบ้านอยู่ราวนาทีกว่าๆ ชาร์ลส์ก็ขับรถยุโรปสีเดียวกับดวงตาของเขาเข้ามาเทียบถึงปลายเท้าเธอ“ขึ้นรถสิ หรือต้องให้ไปอุ้มขึ้นมา” ชายหนุ่มเลื่อนกระจกรถลงเพื่อแขวะครูพี่เลี้ยงเล็กน้อย เขาเหล่มองทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสายเดี่ยวที่ปกปิดเนินอกพอดิบพอดี คลุมทับอีกชั้นด้วยเสื้อเชิ้ตที่ไม่ได้ติดกระดุม ชายเสื้อเชิ้ตถูกเจ้าของรวบขึ้นมาผูกไว้ที่เอว ส่วนกางกางเกงนั้นเป็นยีนห้าส่วนและมีรองเท้าผ้าใบสีแดงแจ๋ลายสตรอว์เบอรี่...ก็ดูน่ารักสดใสไปอีกแบบ“ปากดีจริงๆ เห็นหน้าทีแรกนึกว่าจะเงียบๆ ขรึมๆ” อรุณฉัตรบ่นพึมพำขณะอ้อมไปขึ้นรถแล้วปิดประตูแรงๆ เป็นการประชดคืนถ้อยคำของเขา“ฉันไม่ว่าหรอกนะที่เธอจะปิดประตูรถฉันจนมันพัง แต่ฉัน

“คุณแองจี้!”นิลอรนิ่วหน้า เสียงของครูเอลลี่กระมังที่กำลังร้องเรียกกันอยู่ แล้วสักพักฝ่ามืออบอุ่นของใครบางคนก็มาลูบหลังเธอพร้อมกับส่งขวดน้ำให้บ้วนปาก“เป็นยังไงบ้าง คุณยังไหวอยู่รึเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มทอดถามอย่างห่วงใยนิลอรเงยหน้าขึ้นมาเมื่อบ้วนปากจนเสร็จเรียบร้อย ที่แท้คนที่ลูบหลังให้คือชาร์ลส์หรอกหรือ“หวะ...ไหว...ไหวสิ ฉันแค่นอนน้อยน่ะ” บอกพลางส่งขวดน้ำคืนให้ครูสาวที่ยืนถือตะกร้าสองใบอยู่ เดาว่าคงจะเป็นสัมภาระของพวกเด็กๆ“ไปนั่งตรงนั้นเถอะค่ะ” อรุณฉัตรแนะ ชาร์ลส์ช่วยประคองเจ้าหล่อนไปนั่ง ดูสีหน้าภรรยาเจ้านายไม่ค่อยดีเท่าไหร่“ขอบใจทั้งสองคนมากนะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว แต่ไม่อยากเป็นตัวถ่วงให้เด็กๆ อดเที่ยว” คุณแม่ลูกสองบอกแล้วเอามือปิดปากเพราะรู้สึกพะอืดพะอม อรุณฉัตรรีบหาอะไรในตะกร้าที่พอจะช่วยเจ้าหล่อนได้ พอเจอก็รีบเอามาส่งให้นายสาว“มะขามคลุกบ๊วยค่ะ เอลลี่หอบมาจากเมืองไทยเลยนะคะ”นิลอรยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนจะรับมะขามคลุกบ๊วยที่รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ มารับประทานแก้อาการที่เป็นชาร์ลส์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าสตรีทั้งสอง สายตาเขาทอดผ่านมวลอากาศไปยังใบหน้าซีดเซียวของนิลอรด้วยค

เอลิซขบเม้มริมฝีปากจนซีดจาง เขาจงใจประชดเธออีกแล้วนะ นึกว่าหล่อแล้วฉันจะง้อหรือพ่อคุณ!“หึๆ นั่นสินะ ถ้าหล่อนตายจริงๆ ฉันคงดีใจจนเนื้อเต้น แต่นายสิ...คงเสียใจที่สุดเลยใช่ไหมล่ะ”“ผมต้องเสียใจอยู่แล้ว เพราะคุณแองจี้เป็นเจ้านายอีกคนของผม”ชาร์ลส์เดือดปุดๆ ขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ว่าเอลิซกำลังถือไพ่เหนือกว่าตน น้ำเสียงที่ใช้ก็แข็งกร้าวและรัวเร็วมีพิรุธ นี่เขาไปแสดงออกให้เจ้าหล่อนล่วงรู้ความลับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“แน่ใจหรือชาร์ลส์ ท่าทางนายมันไม่เหมือนห่วงเจ้านายเลยนะ มันเกินไปหน่อยตอนที่นายกล้าทำเสียงแข็งใส่ฉันเพื่อโต้ตอบในเรื่องความรู้สึกที่นายเองนั่นแหละรู้ดีที่สุด อย่างนี้เขาเรียกว่าร้อนตัวนะชาร์ลส์ แต่เอาเถอะ ยังไงซะฉันก็ยังรู้สึกดีๆ กับนายนะ ถ้านายต้องการนางฟ้าของโจนาธานเมื่อไหร่บอกฉันก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง หึๆ”เอลิซลองเชิงอย่างไม่หวั่นกลัว นาทีนี้ม่ายสาวกล้าได้กล้าเสียและไม่กลัวว่าชาร์ลส์จะเอาเรื่องนี้ไปบอกโจนาธาน ชาร์ลส์ต้องชอบพอนิลอรอยู่อย่างแน่นอน และนี่ก็คือจุดอ่อนที่เธอจะใช้เอาคืนชายหนุ่มผู้จองหองอวดดีคนนี้“นี่คุณ!” สายตาดุดันของชาร์ลส์ยังถูกซ่อนไว้ใต้กรอบแว่นสีชาเ

อรุณฉัตรจึงผลักอกเขาออก ด้วยกลัวว่าปลายจมูกคมๆ จะประทับลงบนพวงแก้มของเธอ “ออกไปเลยนะตาบ้า!”“โธ่...นี่เมื่อกี้หลอกเด็กหรือเอลลี่” เขาประชดน้อยๆ แล้วกระดกขวดน้ำขึ้นดื่มโดยไม่ใช้หลอด“ใช่ ทำไมล่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย ก็แค่ไม่อยากให้ชาวบ้านต้องมาเป็นเดือดเป็นร้อนกับอารมณ์ของฉันเท่านั้นเอง” ชาร์ลส์เบะปากพลางพยักหน้า อรุณฉัตรเป็นคนดีขนาดห่วงความรู้สึกคนอื่นด้วยหรือ น่าทึ่งเหมือนกันแฮะ ชายหนุ่มคิดแล้วเริ่มอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัว เขารู้สึกภูมิใจเล็กๆ ด้วยซ้ำ...แล้วทำไมเขาถึงภูมิใจด้วยล่ะ? หัวคิ้วเข้มของชาร์ลส์ขมวดเข้าหากัน เขาไม่สามารถหาคำตอบที่เกิดขึ้นให้กับตัวเองได้เลย “ขอโทษนะเอลลี่ ฉัน...โมโหเอลิซมากไปหน่อย”หญิงสาวที่ถอดใจไปแล้วว่าคงไม่ได้รับคำขออภัยจากเขา ถึงกับตาโตเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขากำลังง้อเธออยู่ใช่ไหม“อ่า...ฉัน...ฉันก็ไม่ได้โกรธซะหน่อย” พูดออกไปแล้วอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเลย จะมีฟอร์มให้มากกว่านี้สักนิดก็ไม่ได้นะยัยเอลลี่!“แน่ใจนะ” ชาร์ลส์ถามแล้วดึงมือของอรุณฉัตรมาบีบเบาๆ เพื่อความมั่นใจ แต่สำหรับอรุณฉัตรนั้น มันเหมือนมีกระแสไฟอย่างอ่อนแล่นจากฝ่ามือเขาเข้าไปจุดเ