Lahat ng Kabanata ng ตราบาปนางบำเรอ: Kabanata 41 - Kabanata 50

...........บทที่ 7รักสาม (สี่) เส้า...........“เธอกลัวฉันเหรอ?” เขาถามอย่างนึกสนุก ขณะที่อรุณฉัตรต้องคลำทางเพื่อไปยังห้องครัว เธอเริ่มเกลียดต้นไม้พวกนี้ที่แผ่กิ่งก้านลงมาบดบังแสงจันทร์ เริ่มเคืองเจ้าของบ้านด้วยที่ไม่ยอมติดไฟในสวนอันรกครึ้มนี่“ก็เปล่านี่ ว้าย!” อรุณฉัตรสะดุดเท้าตัวเองและล้มลงจนเกือบเอาใบหน้าจูบผืนดิน หากแต่พ่อเทพบุตรสุดสวาทก็เข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที“เธอไม่ได้เอาตามาหรือไงนะ” เขาประชดอย่างเคืองๆ สองแขนรัดร่างสาวสวยแน่นหนึบ ถ้าเจ้าหล่อนล้มลงไปคงได้เจ็บเนื้อเจ็บตัว บางทีจมูกโด่งรั้นอาจจะได้ศัลยกรรมปั้นดั้งใหม่“เอามา! แต่มันมองไม่เห็นนี่ แล้วคุณ? คุณจะกอดฉันอีกนานไหม!”อรุณฉัตรอยากแทรกแผ่นดินหนีบรรยากาศอันโรแมนติกนี่เหลือเกิน ทำไมสวรรค์ต้องบันดาลให้เขาและเธอมีช่วงเวลาแบบนี้ด้วยนะ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าเธอต้องพยายามหักห้ามใจแค่ไหน เมื่อกี้นี้ในห้องนอนของเขาเธอก็แทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว“ก็...ความจริงกอดเธอก็อุ่นดี” เขาตอบเรียบๆ ใบหน้าใต้แสงสลัวไร้ซึ่งรอยยิ้ม แม้ว่าคำพูดนั้นจะเป็นไปในเชิงหยอกล้อก็ตาม“จะบ้าเหรอ คุณจะมากอดฉันทำไม ปล่อยนะ! ไม่งั้นฉันร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้ว

“เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย นั่งลงแล้วกินต่อเถอะ ฉันสัญญาว่าจะนั่งเงียบๆ เหมือนว่าฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้เลยก็ได้” เขาเอ่ยด้วยเสียงเป็นงานเป็นการไม่ได้มีแววล้อเล่นใดๆ อรุณฉัตรเลยใจอ่อนและยอมนั่งลงข้างเขาเพื่อจัดการสลัดผักของเธอต่อ “ไม่ลองไส้กรอกแน่เหรอ” เขาถามขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าไร้แววล้อเล่นแต่อรุณฉัตรมั่นใจว่าในข้อนี้เขาต้องการยั่วเธอแน่ๆ“ชาร์ลส์! ถ้าฉันมีมีดอยู่ในมือตอนนี้ คุณได้พรุนไปทั้งตัวแน่!”“โอ...น่ากลัวจังเลย หึๆๆ”ชาร์ลส์พูดพลางหัวเราะน้อยๆ ใบหน้าเขาสว่างสดใสในหน่วยตาคู่สวยของอรุณฉัตร ทั้งๆ ที่ด่าทอเขา แต่สายตากลับชื่นชมรอยยิ้มของพ่อเทพบุตรซาตาน มันคงชัดเจนมากกระมังเพราะแม้แต่เจ้าของรอยยิ้มยังรับรู้ได้เลย“เธอชอบรอยยิ้มของฉัน...” พ่อเทพบุตรซาตานของครูสาวกล่าวอย่างขมขื่น มิได้ดีใจสักนิด ชายหนุ่มรู้ดีว่าตัวเองหล่อเหลาน่าหลงใหล ยามที่เขาเผยรอยยิ้มทีไร ต้องมีเสียงเอ่ยชมตามมาเสมอ แต่ทว่าคนที่เขาอยากให้มองเห็นและชื่นชมกลับไม่เคยเลยสักนิดที่จะหันมามองและใส่ใจ นิลอรก็คือคนคนนั้น คนที่เขาปรารถนาแต่ไม่สามารถครอบครอง หล่อนไม่ได้อยู่สูงจนเกินคว้า แต่มันไม่คุ้มค่าหากว่าได้หล่อนมาแต่เจ้าชีวิต

“ฉันไม่ผิด! คุณว่าฉันก่อนนะชาร์ลส์ คนอุตส่าห์เป็นห่วงแต่กลับตีความหมายผิดๆ ฉันเกลียดผู้ชายอย่างคุณที่สุดเลย ปากจัด แล้วก็ใจแคบที่สุด เชิญกินไปคนเดียวเถอะ ฉันคงร่วมโต๊ะกับคุณไม่ไหวจริงๆ” อรุณฉัตรเอ่ยออกมาหัวใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เธอกลัวว่าเขาจะลุกมาบีบคอจริงๆ แต่พอพูดจนจบก็โล่งใจที่เขาเพียงแค่ส่งสายตาขุ่นเขียวมาให้เท่านั้น และเธอคิดว่าควรจะหายตัวไปโดยเร็วที่สุดจะดีกว่าเมื่อคิดได้ดังนั้นอรุณฉันก็ลุกจากเก้าอี้แล้วก้าวเร็วๆ ออกจากห้อง มันเร็วจนแทบจะกลายเป็นวิ่งเลยก็ว่าได้ชาร์ลส์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงถอนหายใจถูกระบายออกมาอย่างหนักหน่วง เขาคงกลืนอะไรไม่ลงเช่นกัน ฝ่ามือทั้งสองสอดสางเข้าไปในกลุ่มเส้นผม สลัดไปมาเพื่อไล่หยดน้ำที่อรุณฉัตรเทใส่เมื่อครู่ ตอนนี้สภาพเขาดูไม่จืดจริงๆชายหนุ่มเดินออกจากห้องครัว เขาเดินกลับมาบ้านและตรงเข้าห้องนอนก่อนจะคว้าผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้ามาซับผม ร่างสูงใหญ่ออกไปยืนรับลมที่ระเบียงเพื่อที่ผมจะได้แห้งไวๆ มื้อแรกในรอบอาทิตย์ที่เขาได้กลับมาบ้าน ช่างน่าจดจำเสียนี่กระไร เอลิซยังคงยั่วยวนเขาด้วยเครื่องแต่งกายสุดวาบหวามทุกครั้งที่มีโอกาส ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหล่อนต้องกา

“นี่คุณ! คุณชาร์ลส์!” ร้องเรียกเสียงดังเพื่อให้ชายหนุ่มลืมตาตื่น แต่เขาก็ยังนอนเฉย แสดงว่าเขาหลับแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเธอจะได้ออกไปเอาผ้าเช็ดตัวได้ถนัดหน่อย เธอย่องออกมาหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนราวไม่ไกลนัก ก่อนจะเผ่นเข้าห้องน้ำอีกรอบเพื่อสวมชุดนอนที่ถอดออกก่อนอาบน้ำ หารู้ไม่ว่าคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง มองเห็นการกระทำของหญิงสาวแทบทุกฝีก้าว และแน่นอนว่าเขาจดจำร่างขาวโพลนของเจ้าหล่อนได้ทุกกระเบียดนิ้วทีเดียว“เฮ้ย! นี่คุณไม่ได้หลับเหรอ!?” ครูสาวโวยวายยกใหญ่ขณะเดินเร็วๆ ออกจากห้องน้ำ ไม่สนแล้วว่าชุดของตัวเองจะล่อแหลมแค่ไหน ขอแค่ให้ได้ทาน้ำผึ้งบนผื่นลมพิษนี่ก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้ไม่ได้นอนแน่ๆชาร์ลส์เผลอสูดกลิ่นครีมอาบน้ำของอรุณฉัตรเข้าเต็มปอด ตอนนี้หล่อนนั่งอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่มือคว้าเท่านั้น ผิวหล่อนขาวเนียนแต่มีรอยผื่นแดงเห่อไปทั่วตัวจนน่ากลัว เขาลุกขึ้นนั่งหลังจากเอนร่างแผ่หลาเพื่อสงบอารมณ์อันพลุ่งพล่าน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ลดลงเลย ไอ้เจ้าความพลุ่งพล่านนี่เขารู้สึกว่ามันจะพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ยิ่งเจ้าหล่อนมานั่งไกลๆ ได้เห็นด้วยตา ได้ดมกลิ่นหอมๆ จะเหลือก็เพียงแค่

...........อีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ถัดจากห้องของครูสาว มีห้องเด็กกั้นอยู่ตรงกลาง อดีตภรรยาของโจนาธานกำลังยืนข่มอารมณ์โกรธอยู่หน้ากระจกเงา เอลิซยังเจ็บแค้นเรื่องที่ชาร์ลส์ดูถูกจนไม่สามารถหลับตานอนได้ เมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ความโกรธกรุ่นที่มีก็ถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องค่อยๆ สลายมันไป เหลือทิ้งไว้เพียงความน้อยเนื้อต่ำใจเท่านั้นก๊อกๆ ๆเสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้เอลิซถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินไปเปิด และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องรีบปรับอารมณ์ให้สดใสร่าเริงด้วยความรวดเร็ว“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ถามพร้อมยิ้มเยือนส่งให้ นึกดีใจที่ยังไม่ได้ดึงเสื้อคลุมให้ปกปิดทรวงอวบ เพราะตอนนี้โจนาธานกำลังยืนมองเธอตาปรอยทีเดียว“อ่า...คือ...ผมแวะมาดูว่าเด็กๆ หลับหรือน่ะ อะแฮ่ม!”โจนาธานกระแอมเมื่อความอวบอัดของอดีตภรรยากำลังปั่นป่วนร่างกายเขา แต่มันก็แค่ปั่นป่วน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เพราะเขาสำนึกอยู่เสมอว่าเวลานี้ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำเจ้าชู้ยักษ์ใส่ใครได้อีกแล้ว“หลับกันหมดแล้วค่ะ เด็กๆ บ่นคิดถึงคุณกันใหญ่เลย ตั้งแต่ลูกๆ ของคุณมาอยู่ด้วย คุณไม่มีเวลาให้พวกแกเลยนะคะ”เอลิซไม่ได้พูดเกินจ