LOGIN“ขอบใจมากเอลิซ ขอบใจเธอจริงๆ เธออย่าร้องไห้เลยนะ แองจี้เข้าใจผิดไปแล้ว เราเอาความเสียใจออกจากหัวใจแองจี้ไม่ได้หรอก เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลยในข้อนี้ ฉันจะรับความผิดนั้นไว้คนเดียว ฉันผิดเอง” โจนาธานเอ่ยเสียงเศร้า เขายอมรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เอง เพื่อปลอบใจอดีตภรรยาที่ร้องไห้น้ำตาพรั่งพรู ถ้าเป็นเวลาอื่น เขาคงดึงร่างหล่อนมากอดปลอบดุจมิตรแท้ที่คอยพึ่งพาอาศัยกัน แต่นาทีนี้คงไม่เหมาะ แค่เรื่องที่เกิดขึ้น นิลอรก็เข้าใจผิดมากพออยู่แล้วนิลอรอยากจะฝากรอยฝ่ามือบนใบหน้าของยัยปีศาจเสียจริง พูดออกมาได้นะว่าจะรีบปลุกสามีเธอกลับห้องก่อนที่เธอจะมาเห็น แล้วใครกันยะที่โทรไปเรียกเธอมาชมผลงานของตัวเองตั้งแต่ไก่โห่ ตอแหล! มันน่าตบให้ฟันร่วงหมดปาก คุณแม่ลูกแฝดอยากจะทำอย่างที่ใจคิด แต่พอทำไม่ได้ จึงได้เอ่ยออกมาอีกอย่าง อย่างที่ต่างกับความคิดอย่างสิ้นเชิง“จริงหรือคะ ที่คุณบอกว่าไม่มีอะไรกันจริงๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” นิลอรเอ่ยถามเอลิซอีกครั้ง เอลิซดูตกใจเล็กน้อย ก่อนจะยืนยันอีกหน“ชะ...ใช่ ใช่สิจ๊ะ ไม่มีอะไรจริงๆ เธอมั่นใจได้เลย” เอลิซพร่ำบอก หันไปมองอดีตสามีก็เห็นเขาส่งสายตาและรอยยิ้มน้อยๆ มาให้แทนคำขอ
นิลอรหันหลังกลับออกไปจากห้อง ไม่ฟังเสียงของสามีที่ร้องทักท้วง แต่ทว่าก่อนที่ฝ่าเท้าจะก้าวพ้นประตู ยัยปีศาจเอลิซก็ปรี่เข้ามาประคองเธอด้วยความเห็นอกเห็นใจที่ปรุงแต่งขึ้นมาให้ตัวเองดูดี“โธ่! แองจี้จ๊ะ มันไม่มีอะไรจริงๆ คุณคิงส์เขาเมามากกลับห้องไม่ไหว ฉันก็เลยให้เขานอนที่นี่ เพราะไม่อยากให้เขาไปทุบประตูปังๆ เรียกเธอเท่านั้นเอง จริงๆ นะแองจี้” เอลิซตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ จนเจ้าหล่อนกลายเป็นนางเอกในสายตาของโจนาธาน เพราะในขณะที่นิลอรไม่ฟังเหตุผล เอลิซกลับพยายามทำให้โจนาธานและตัวหล่อน พ้นข้อกล่าวหาหนุ่มใหญ่ลุกมาเคลียร์กับศรีภรรยาที่หน้าประตู“ใช่ๆ ฉันเข้ามาเปลี่ยนหลอดไฟให้เอลิซ แล้วเราก็นั่งดื่มกันนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย ฉันมั่นใจว่าฉันกับเอลิซไม่มีอะไรเกินเลยกันแน่ๆ ดูสิแองจี้ ฉันยังไม่ได้ถอดกางเกงด้วยซ้ำที่รัก”โจนาธานแก้ตัวตามความเป็นจริง เขายังคงสวมกางเกงที่สวมไปทำงานเมื่อวาน และเอลิซก็สำนึกได้ว่าเธอทำพลาดไปในข้อนี้ ถ้าเมื่อคืนเธอจับเขาเปลือยกายล่อนจ้อนก็คงดีนิลอรเบะปากใส่คำแก้ตัวของสามีแล้วปาดน้ำตาที่ไหลริน พยายามใช้สติมากกว่าอารมณ์ เหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นๆ
...........ก๊อกๆๆร่างสวยสะคราญของแม่ม่ายยังสาว จัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยอยู่แต่เดิมให้เข้าขั้นเกือบเปลือย เธอไม่ใส่เสื้อคลุม มิหนำซ้ำยังดึงสายเสื้อนอนลงจากบ่า ให้ไปห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นแขนขาวๆ แล้วค่อยเดินออกไปเปิดประตูให้คนที่เคาะมันอยู่ก๊อกๆๆในที่สุดประตูก็เปิดออก นิลอรรู้สึกราวกับว่ารออยู่นานแสนนานเหลือเกิน“มัวแต่แก้ผ้ายั่วผัวชาวบ้านอยู่หรือไง ถึงได้มาเปิดเอาป่านนี้ ฉันเคาะจนมือจะหักอยู่แล้ว!” เธอสาดซัดวาจาใส่ม่ายสาวทันทีที่เจ้าหล่อนเปิดประตู เอลิซก็ไม่รอช้าที่จะสวนวาจาเจ็บๆ คันๆ คืนไปให้“โอ๊ะโอ...ขอโทษทีนะจ๊ะ เพราะฉันข้ามขั้นตอนยุ่งยากนั่นไปแล้ว หึๆๆ”นิลอรอยากตะกุยหน้ายัยปีศาจตนนี้นัก เพราะคำพูดและเสียงหัวเราะของมันทิ่มแทงหัวใจเธอจนพรุนไปหมด“หลีกสิ ฉันจะได้เข้าไปดูว่าเขาอยู่ข้างในจริงๆ”เอลิซหลีกทางให้ภรรยาของอดีตสามีแต่โดยดี เธอหวังว่าการจัดฉากคราวนี้จะประสบผลสำเร็จดังเช่นที่เคยทำสำเร็จมาแล้วเมื่อครั้งก่อน นิลอรตรงรี่เข้าไปในห้องนอนของเอลิซ ห้องของยัยปีศาจตกแต่งด้วยโทนสีแดงร้อนแรงเหมือนความร่านของเจ้าของไม่มีผิด โจนาธานนอนอยู่บนเตียง เธอกวาดมองไปทั่วร่างกึ่งเปลือยของสาม
อรุณฉัตรครางอยู่ใต้ร่างหนา ลิ้นร้อนๆ ยังแทรกเข้ามาเกาะเกี่ยวเรียวลิ้นของเธอด้วยความช่ำชองของผู้เชี่ยวชาญ ไม่สามารถขัดขืนจุมพิตเรียกร้องจากเขาได้เลย ความกระสันรัญจวนไหลบ่ามาทิศใดเธอไม่อาจล่วงรู้ รู้แต่ว่าในนาทีนี้ หากเขาปรารถนาสิ่งใดเธอคงยอมสิ้นทุกสิ่งอย่างนาทีต่อมาครูสาวก็ได้สูบเอาอากาศเข้าปอดแรงๆ ชาร์ลส์ยุติการตะโบมจูบแล้วหันมาจัดการกับชุดนอนของหล่อนแทน“ฉันอยากเห็นเธอ” เขากระซิบเสียงพร่าก่อนจะเลื่อนมือไปเปิดโคมไฟ แสงสีนวลอ่อนจางเคลื่อนมากระทบร่างหล่อนในทันที เนื้อนุ่มเนียนมือที่อยู่ใต้ร่างเขาเวลานี้ช่างงดงามราวกับเทพธิดา ทรวงอกกลมกลึงเต่งตึงมีเม็ดยอดสีชมพูระเรื่อช่างงดงาม ยิ่งยามที่เจ้าตัวหอบหายใจก็ยิ่งพาให้อกอวบกระเพื่อมไหวน้อยๆ ยั่วยวนสายตาและฝ่ามือคนมอง“เธอสวยเหลือเกินเอลลี่ สวยเหลือเกิน...” หญิงสาวหลับตาลงเมื่อทำใจได้แล้วว่านาทีต่อจากนี้ต้องพบเจอกับสิ่งใด แต่ว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อชาร์ลส์ทำเพียงแค่ขยับร่างเขาให้ตรงตำแหน่งแห่งความชุ่มช่ำของเธอ ก่อนจะกดร่างลงไปตรงนั้นเน้นๆ แล้วเคลื่อนความภาคภูมิใจถูไถกลีบสาวแต่เพียงภายนอก“ฉันชื่นชมเธอเกินกว่าจะทำร้ายเธอได้นะเอลลี่ ฉ
“ไม่รู้สิ ฉันอธิบายไม่ถูก แล้วทำไมคุณต้องมาถามถึงความรู้สึกของฉันด้วยนะชาร์ลส์ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันเลยน่า ขอฉันอยู่เงียบๆ บ้างเถอะ”อรุณฉัตรประชดอย่างน้อยใจ เขานึกจะมาหาก็ปีนต้นไม้ขึ้นมา ไม่ได้สำนึกเลยว่าถ้ามีใครพบเห็นเข้าเธอจะเสียหายแค่ไหน ช่างเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวจริงๆ“ก็ได้ งั้นเรานอนกันดีกว่า” เขาบอก“ดี ราตรีสวัสดิ์นะชาร์ลส์ ปิดระเบียงดีๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวยุงตัวผู้มันจะแอบเข้ามาดูดเลือดฉัน” น้ำเสียงของครูสาวกระแทกกระทั้นเล็กน้อย ไม่พอใจที่เขามาแล้วก็ไป หัวใจข้างในแบ่งเป็นสองฝักสองฝ่าย ทั้งอยากให้เขาไปและอยากให้เขาอยู่ เธอเดินไปปิดไฟดวงใหญ่ก่อนจะเดินมาขึ้นเตียงพ่อเทพบุตรของอรุณฉัตรเดินไปปิดประตูกระจกบานเลื่อนให้เรียบร้อย ยุงตัวผู้ตัวไหนมันจะกล้ามาดูดเลือดครูสาว ในเมื่อมีเขาเฝ้าอยู่ทั้งคนอรุณฉัตรเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่ข้างเตียงเมื่อได้ยินเสียงเลื่อนปิดประตูพรึ่บ!“เอ้า? ทำไมรีบปิดไฟละเอลลี่ ฉันยังไปไม่ถึงเตียงเลย” ชาร์ลส์บ่นเล็กน้อย แต่นั่นเหมือนเป็นการทักท้วงให้อรุณฉัตรเปิดไฟขึ้นอีกรอบ“นี่!? ทำไมคุณยังไม่ไป! ฉันจะนอนแล้วนะ” เธอแหวลั่นเมื่อเห็นร่างของพ่อเทพบุตรสุดหล่อยืนเด่นอ
หนุ่มใหญ่ถอนหายใจเฮือกๆ หลังจากที่ผู้ช่วยคนสำคัญขอตัวกลับไปพักผ่อน บุรุษผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าครามผลักแฟ้มเอกสารหลายแฟ้มออกห่างกาย เขาลุกไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวในห้อง เอนกายลงพิงพนักอย่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ ปัญหาเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวรุมเร้าเสียจนเขารู้สึกเหมือนแบกรถบรรทุกเอาไว้ มันหนักเหลือเกินแต่ก็ต้องแบกมัน เพราะหากอ่อนแรงลงเมื่อใด รถบรรทุกคงได้หล่นลงมาทับให้สิ้นใจในทันทีก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูทำให้โจนาธานดีดตัวลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง เขาตั้งใจจะหลับสักงีบ แต่ใครกันที่มาเคาะประตูเอาป่านนี้ นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ“มีอะไร เอลิซ” ม่ายสาวมีท่าทางเกรงอกเกรงใจตอนผลักประตูเข้ามา เธออยากขอให้อดีตสามีไปช่วยเปลี่ยนหลอดไฟในห้องให้หน่อย เพราะมันติดๆ ดับๆ จนไม่สะดวกในการทำกิจวัตรประจำวันโจนาธานตามอดีตภรรยาไปยังห้องของหล่อน ซึ่งในนั้นมีห้องนอนเด็กถูกกั้นเป็นสัดส่วนอยู่ด้านใน เขาเดินผ่านห้องนอนของหล่อนไปยังห้องของลูกๆ ของเอลิซซึ่งมีประตูติดกัน หล่อนชี้จุดที่ควรต้องเปลี่ยนหลอดไฟแล้วเดินไปหยิบหลอดไฟอันใหม่มาให้ เขายกเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งมีในห้องไปวางในห้องน้ำแล้วปีนขึ้นไปเปลี่ยนหลอดไฟให้อดีตภรรยา ทุกอย่างเป







