All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 181 - Chapter 190

ต่อยตีไม่ชนะ ด่าทอก็ไม่ได้ จะไม่ให้ยอมจำนนได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นี้ยังเป็นผู้มีความรู้ความสามารถอย่างแท้จริง กระทั่งอาจารย์ก็ยังเชิญคนผู้นี้มาร่วมสอน การตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาก็เท่ากับเป็นศัตรูกับอาจารย์น่ะสิชั่วขณะหนึ่งทุกคนก็เงียบไป มีบางคนที่ไม่ยอมแพ้ก็แกล้งเข้าไปซักถามความรู้กะจะให้คนผู้นี้ตอบไม่ได้แล้วจะได้นำไปฟ้องอาจารย์ใครจะรู้ว่าคนผู้นี้ราวกับลืมเรื่องขัดแย้งก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น คอยอธิบายให้ฟังอย่างตั้งใจ ความรู้ที่แต่ก่อนเคยฟังไม่เข้าใจ เขากลับสามารถอธิบายให้เข้าใจได้อย่างถ่องแท้และยังรู้สึกน่าสนใจอีกด้วยบางคนที่ไม่เชื่อเรื่องงมงายก็พยายามใช้ความรู้มาตั้งคำถามท้าทาย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนและวิ่งหนีหางจุกตูด เจ้าว่าสมองของคนผู้นี้ทำด้วยสิ่งใดกัน เหยียนหยาจื่อก็แค่ฉลาดกว่าพวกเขาก็เท่านั้นเอง คนที่มีความสามารถจริงๆ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ใดย่อมเป็นที่ต้องการเมื่อเห็นว่าเหยียนเหยาจื่อไม่ใช่คนใจแคบที่คอยจับผิด ก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะต้องผูกใจเจ็บอีก ทันใดนั้นก็เริ่มเรียกพี่เรียกน้อง มีของแปลกใหม่อันใดก็นำไปไว้ในห้องของเขาทั้งหมด โดยอ้างว่าเพื่อตอบแทนที่เหยียนหยาจื่อช่วยไข

ชายฉกรรจ์ได้ยินก็หัวเราะร่า แหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วร้องตะโกนลั่น “ท่านป้าจาง ท่านได้ยินหรือไม่ เตรียมหมูสามชั้นน้ำแดง ขาหมูตุ๋น และเนื้อทุกชนิดไว้ให้พร้อมเลย”ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ เสียงทรงพลังของสตรีก็ดังมาจากในเมือง “ข้ารู้แล้ว”เสียงร้องรับส่งกันไปมาระหว่างคนด้านในกับคนด้านนอกเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครง หมู่บ้านเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาเหยียนหยาจื่อมองดูก็รู้สึกยินดีจากใจจริง ที่พี่สาวคอยปกป้องหมู่บ้านนี้มาตลอด คงเป็นเพราะหลงใหลในภาพบรรยากาศเช่นนี้กระมังเช่นนั้นพวกที่ไม่รู้จักพอเหล่านั้นก็ยิ่งสมควรตาย เด็กหนุ่มสิบกว่าคนเพิ่งจะลงจากรถม้าก็ถูกกลุ่มเด็กเล็กๆ ที่วิ่งกรูกันเข้ามารายล้อม เสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ปกติดูหนวกหู ยามนี้กลับฟังดูไพเราะขึ้นมาหลายส่วน“พี่ชายใหญ่ ข้าอยากได้ถังหูลู่ คราวก่อนน้ำตาลปั้นของข้ากินไปไม่กี่คำก็หมดแล้ว”เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มมัดแกละสองข้างอมนิ้วมือพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ อายุเพียงสี่ห้าขวบกำลังน่ารักน่าเอ็นดู แหงนใบหน้าอวบอิ่มขึ้นมอง ทั้งใบหน้าและเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ไม่มีคราบสกปรกมอมแมมเหมือนเด็กในหมู่บ้านอื่นเลยแม้แต่น้อยนี่ก็เป็นผลงานของเหยียนลั่

ท่ามกลางความมืดมิด มีคนสองคนนอนสลบไสลอยู่บนพื้น ด้านข้างมีชายชุดดำอีกหลายคนยืนเฝ้าอยู่ กลุ่มคนเห็นดังนั้นก็ดีใจ“แผนการล้มเหลวแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”เสียงแหบพร่าของชายชุดดำอีกคนดังขึ้น ดาบในมือชี้ไปที่พื้นแล้วพูดว่า “สองคนนี้จะให้จัดการอย่างไร”ชายหน้าบากไม่แม้แต่จะปรายตามอง ก้าวเท้าไปข้างหน้าหมายจะเดินออกไปทางประตูหลัง “ฆ่าทิ้งเสีย”“ไม่ได้ ต้องไว้ชีวิตพวกมัน” ชายผู้หนึ่งร้องห้ามด้วยความร้อนรนชายหน้าบากหันกลับมาแสยะยิ้มเย้ยหยัน “อันใดๆกัน เจ้ายังคิดจะเก็บพวกมันไว้อีกหรือ อย่าลืมสิว่าพวกมันรู้ตัวตนของเจ้าแล้วนะ”ก่อนที่พวกเขาจะลงมือได้ทำให้สองคนนี้สลบไป ขณะที่ต่อสู้ขัดขืนกันคนผู้หนึ่งได้กระชากผ้าปิดหน้าของเขาออกจนเห็นหน้าตากันแล้ว พอพูดถึงเรื่องนี้ ชายหน้าบากก็เกิดความสนใจขึ้นมา ไม่รีบร้อนหนีอีกต่อไป แหงนหน้าสั่งชายคนหนึ่ง “ส่งดาบให้มัน”“เคร้ง” เสียงดาบหล่นกระทบพื้น ดาบสะท้อนแสงวาววับชวนขนลุกชายหน้าบากออกคำสั่ง“ฆ่าพวกมันเสีย”“อันใดนะ ไม่ได้ ข้าทำไม่ได้” ชายผู้นั้นเดินถอยหลังโซเซพลางโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เขาจะฆ่าคนได้อย่างไรหันเมื่อเห็นท่าทีของชายผู้นั้น ชายหน้าบากก็แสยะยิ้มเห

จางอวี่ได้ยินคำพูดของผู้เป็นพ่อ ภายในใจของเขารู้สึกไม่ยอมรับ นอกจากเขาจะไม่ยอมรับแล้วเขายังคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นถูกต้องและไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำ ทุกคนต่างมุ่งเน้นจะให้โทษตายแก่เขา จางอวี่ก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที เขาตะโกนขึ้นสุดเสียงและตัดพ้อจางเหลียงว่า“ท่านพ่อ ข้าคือลูกชายของท่านนะ ลูกชายที่ท่านเลี้ยงมาจนเติบใหญ่ ลูกชายที่ท่านให้ความรักมาตลอด เหตุใด เหตุใดท่าน ถึงได้หันข้อศอกออกไปด้านนอก เหตุใดท่านถึงได้เข้าข้างคนนอก หมู่บ้านเป่ยซานแห่งนี้สมควรเป็นของข้า เป็นของตระกูลจางของพวกเรา เหตุใดท่านไม่สนับสนุนข้า ท่านยังกล้าพูดอีกหรือว่าข้าเป็นลูกชายของท่าน”เสียงร้องไห้โหยหวนดังก้องศาลบรรพชน แสงเทียนที่ปกติให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่เวลานี้กลับไร้ซึ่งไออุ่นใดๆ ภายในห้องโถงอันสลัว ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษหลายสิบป้ายที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าดูน่าเกรงขามและชวนขนลุก คล้ายกับกำลังจ้องมองดูเรื่องตลกฉากนี้อยู่จางอวี่ดิ้นรนอย่างสุดกำลัง มือเท้าที่ถูกมัดไว้ทำให้ขยับเขยื้อนไม่ได้ ทำได้เพียงล้มกลิ้งและกระเสือกกระสนไปข้างหน้าราวกับสุนัขจนตรอก คล้ายกับไม่ยินย

“ลูกเอ๊ย เจ้าเดินผิดทางแล้ว ชาติหน้าเกิดมาก็จงเป็นคนดีประพฤติตัวให้อยู่ในร่องในรอยนะ”กลางลานกว้างมีเสียงร้องไห้ระงม ชายเหล่านั้นก้มหน้าไม่กล้าขยับเขยื้อน ปล่อยให้คนในครอบครัวทุบตี ภาพเหตุการณ์เหล่านี้คอยเตือนสติชาวบ้าน คล้ายกับความโชคดีและคล้ายกับคำเตือน“ประหาร”ชายชุดดำกว่าสี่สิบคนถูกกดศีรษะให้ต่ำลง ด้านหลังมีทหารยามยืนถือดาบเล่มโตเตรียมพร้อม ดาบที่สะท้อนแสงแวววาวดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังจะเดินจากไปและเอามือปิดตาเด็กๆ ไม่ให้ดู ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นแหวกอากาศ“ช้าก่อน”ชายหน้าบากยิ้มเหี้ยมมองเหยียนหยาจื่อและคนอื่นๆ ที่อยู่หน้าศาลบรรพชน “พวกเจ้าไม่อยากรู้หรือว่าผู้ใดเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง”คนหลายคนสบตากัน จางเหลียงมองเหยียนหยาจื่อโดยไม่ส่งเสียง ยามนี้เขาแก่แล้ว คงต้องพึ่งพาคนหนุ่มสาวแล้วเหยียนหยาจื่อหัวเราะเบาๆ “อะไรกัน จะสวามิภักดิ์หรือ”“สวามิภักดิ์รึ พูดไม่ได้หรอก ผู้รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดคน ขาดคนของข้าไปกลุ่มหนึ่ง เจ้าคิดว่าหมู่บ้านเป่ยซานแห่งนี้จะสงบสุขหรือ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทั้งในและนอกหมู่บ้านแห่งนี้ พวกเราได้ให้คนเหล่านี้ช่วยสอดแนมจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว”