جميع فصول : الفصل -الفصل 200

สิ้นคำของจางเหลียง ชาวบ้านที่หวาดผวามาทั้งคืนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้โฮ “สวรรค์มีตา”“ไม่ต้องไปจากหมู่บ้านแล้ว ท่านแม่ พวกเราไม่ต้องไปจากหมู่บ้านแล้ว”“ลูกรัก เจ้าต้องตั้งใจนะ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านดีต่อพวกเรามาก”“โฮๆๆ ท่านแม่ ตาเฒ่า”ณ ลานกว้าง กลุ่มคนคุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญ ผู้ที่ยืนดูอยู่รอบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตาและทอดถอนใจ หมดทุกข์หมดโศกเสียทีทว่าในใจก็แอบเตือนตนเองว่า พอกลับถึงบ้านจะต้องคอยสั่งสอนพวกที่ไม่รู้จักพอให้ดี หากจะรนหาที่ตายก็อย่ามาลากพวกตนไปเกี่ยวด้วย เจ้าคิดว่าครั้งหน้าจะมีหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่มาขอร้องให้อีกหรือทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอุ่นใจกับหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่ง เมื่อมองดูคนที่ยืนอยู่ข้างหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่า นั่นมิใช่เหยียนหยาจื่อหรอกหรือเหยียนหยาจื่อนั้นดีเยี่ยม เหยียนหยาจื่อเป็นน้องชายของท่านผู้อาวุโสเหยียน ย่อมสามารถเป็นที่พึ่งและสร้างประโยชน์ให้แก่พวกเขาได้จางเหลียงมองดูชาวบ้านที่ยอมสยบก็รู้สึกพอใจ จึงปล่อยข่าวใหญ่ตู้มต่อไป “วันหน้าสะใภ้บ้านเหล่านี้สามารถขอหย่าและแต่งงานใหม่ได้ตามความสมัครใจ ไม่จำเป็นต้องครองตัวเป็น

เหอฟิงและเหลียงต้าซานสบตากันแล้วส่ายหน้า พวกเขาเป็นพวกหัวทึบ ทว่าอยู่ในตำแหน่งนี้มานาน ยามนี้ก็มองเห็นสิ่งใดบางอย่างชัดเจนขึ้นจิตใจคนยากแท้หยั่งถึง“พวกเราแก่แล้ว ยามนี้ทำได้เพียงปกป้องหมู่บ้านเพื่อใช้ชีวิตต่อไป และคอยดูแลบรรพบุรุษไปด้วย รอจนถึงวันที่หลับตาลง จะไปจัดเตรียมทางหนีทีไล่ให้พวกเขาได้อย่างไร ทุกอย่างล้วนต้องพึ่งพาตนเองแล้ว”เหอฟิงถอนหายใจ ไร้ความสามารถแล้วยังคิดจะกระโดดโลดเต้น ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่“บางทีพวกเจ้าอาจจะคิดถูก” เหลียงต้าซานเป็นคนพูดน้อยมาโดยตลอด ทว่ากลับเป็นคนที่มีจิตใจละเอียดอ่อน คนกลุ่มนี้มีท่าทีเช่นไร เขาจะมองไม่ออกเชียวหรือยามนี้ที่ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าผูกมัดเหยียนหยาจื่อไว้ได้ก็เป็นเพราะยอมลดตัวไปอ้อนวอน พูดไปแล้วก็เป็นหมู่บ้านเป่ยซานของพวกเขาต่างหากที่ติดหนี้สองพี่น้องนี้ด้วยความสามารถของพวกเขามากมายถึงเพียงนี้ จะไปตั้งรกรากที่ใดก็ย่อมทำได้ ไยต้องมาทำเพื่อที่นี่มากมายถึงเพียงนี้ ทว่ากลับยังถูกผู้คนหวาดระแวงอีกเมื่อได้ยินคำพูดของทั้งสองคน ในหัวของเหยียนหยาจื่อก็มีภาพดวงตาของจางอวี่ผุดขึ้นมา จำได้ว่าตอนที่เขามาที่นี่ใหม่ๆ พี่อวี่ก็เคยพาเขาไปเล่นสนุกด้วยเหมือนก

ตอนนี้หากไม่รีบไป รอจนคนเขาโกรธขึ้นมาจะรับมือยาก เมื่อมองดูแผ่นหลังของคนทั้งสองที่วิ่งไกลออกไป เสิ่นเมิ่งซีก็รู้สึกใจหาย ตงชิงก้าวเข้าไปรินชาให้นางแล้วบอกให้นางพักผ่อน “เฮ้อ คุณหนูพักผ่อนก่อนเถิด”คอยติดตามอยู่ข้างกายคุณหนูตลอดทั้งวัน จะไม่รู้ความในใจของนางได้อย่างไร เพียงแต่คนผู้นั้น ตงชิงไม่อยากพูดสิ่งใดให้มากความ คุณหนูของนางย่อมดีพร้อม ทว่าคนผู้นั้นโดดเด่นเกินไปจริงๆเสิ่นเมิ่งซีราวกับไม่ได้ยิน นั่งเหม่อมองต้นไผ่เขียวชอุ่มนอกหน้าต่าง ความคิดล่องลอยไปไกลทางด้านเหยียนลั่วหลี หลังจากเดินทางเร่งรีบมานานกว่าครึ่งเดือน ในที่สุดพวกของเหยียนลั่วหลีก็เข้าใกล้เมืองชายแดนแห่งสุดท้าย เมืองโยวเฉิงบนหลังอูฐเต็มไปด้วยหีบห่อขนาดเล็กใหญ่ ภายในมีของแปลกใหม่สารพัดชนิด ขอเพียงขายออกไป กระเป๋าเงินคงได้พองจนปริแตกเป็นแน่ตลอดการเดินทาง พวกเขาเดินทางจากแคว้นฉีไปยังแคว้นเว่ย เดินทางผ่านแคว้นจ้าว แคว้นฉู่ และสุดท้ายก็มาถึงแคว้นเหมิงเนื่องจากไม่ได้บุกเข้าไปในใจกลางแคว้นเพื่อนบ้าน เพียงแค่ทำการค้าขายและเดินทางอ้อมเมืองเล็กๆ ตามชายแดน ความเร็วในการเดินทางจึงนับว่ารวดเร็ว ตอนนี้เป็นวันที่สี่แล้วหลังจากออก

เชิงอรรถ: ธงมนต์1 (Prayer Flags) หรือ "ลุงตา" (Lungta) คือผืนผ้าสี่เหลี่ยม 5 สีที่มีการพิมพ์บทสวดมนต์และสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสัญลักษณ์ความเชื่อของชาวพุทธทิเบตและชาวหิมาลัย เชื่อว่าเมื่อลมพัดผ่านธง มนต์ภาวนาจะกระจายพลังบวก ความสุข และคำอธิษฐานไปทั่วบริเวณเพื่อความเป็นสิริมงคลความหมายของ 5 สี (ตัวแทนธาตุ): เรียงลำดับจากซ้ายไปขวา (หรือบนลงล่าง) มักเป็นสี น้ำเงิน (ท้องฟ้า/อวกาศ), ขาว (ลม/อากาศ), แดง (ไฟ), เขียว (น้ำ), และเหลือง (ดิน)ทันทีที่เหยียนลั่วหลีตะโกนทักทายอีกคน ทำเอาพวกปิงจื่ออดตกใจไม่ได้ แม่ทัพใหญ่ฟู่หรือ หรือว่าจะเป็นแม่ทัพใหญ่ฟู่อู่ผู้เลื่องชื่อที่นำทัพนับแสนนายประจำการอยู่ทางเหนือ ท่านผู้อาวุโสเหยียนไปรู้จักมักจี่กับบุคคลระดับนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน เสียงคำรามของประตูเมืองกับเสียงทักทายอันเรียบเฉยดังขึ้นพร้อมกัน ช่างดูสอดคล้องกันอย่างประหลาดเมื่อเซ่าจื่อและคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบลงจากอูฐและเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายเปลี่ยนไปในทันที กลั้นหายใจมองตรงไปเบื้องหน้าโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดขณะที่ประตูเมืองอันหนาหนักและสูงกว่าสามจั้งค่อยๆ เปิดออก กองทหารที่ดูแข็งแรงบึกบึนก็ว

เดินผ่านลานฝึกยุทธเข้าไปจึงจะเป็นตัวจวนแม่ทัพ สถานที่แห่งนี้ไม่มีแหล่งบันเทิงอื่นใด ทำได้เพียงอยู่ฝึกทหารไปวันๆ ช่างน่าเบื่อหน่ายและไร้รสชาติเมืองโยวโจวกลางวันมีแสงแดดแผดเผา กลางคืนมีอากาศหนาวเย็นยะเยือก บางครั้งยังมีลมผีพัดผ่าน เป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่าที่ผู้คนต่างพากันหลีกหนีอย่าว่าแต่สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงจะทนไม่ไหวเลย กระทั่งทหารอย่างพวกเขาที่ประจำการอยู่ที่นี่มานานก็ยังยากจะทนทานต่อความยากลำบากนี้ได้ แล้วสตรีนางใดกันจะยอมแต่งงานและติดตามพวกเขามาลำบากเล่าการตกแต่งภายในห้องดูดีขึ้นมาหน่อย ทุกซอกทุกมุมล้วนแฝงไปด้วยความโอ่อ่า ทว่าก็ยังคงความเรียบง่ายอยู่บ้าง กระทั่งจอกสุราก็ยังใช้ชามใบใหญ่เหยียนลั่วหลีมองดูชามชาบนโต๊ะที่เพิ่งจะรินจนเต็มได้ไม่นาน ภายในก็เต็มไปด้วยฝุ่นทรายที่ถูกลมพัดมาจนขุ่นคลั่กแล้วก็อดทอดถอนใจไม่ได้เมื่อหันไปมองบรรดาขุนพลที่ดูเหมือนจะชินชากับเรื่องเหล่านี้ไปแล้ว ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา บ้านเมืองที่สงบสุขเช่นนี้มิได้ได้มาโดยง่ายเลย ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายและการหลังเลือดของทหารกล้ามามากมายเพียงใดกันมักจะมีคนคอยปกป้องดินแดนแห่งนี้อย่างเงียบๆ ในที่ที่พวกเรามองไ