All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 201 - Chapter 210

สองคนนั้นก็ไม่ใช่คนดีอันใด เกิดถูกตาต้องใจภรรยาและลูกสาวของบ้านนั้น เมื่อขืนใจไม่สำเร็จก็ลงมือฆ่าล้างครัวในคืนนั้นแล้วหลบหนีไป วันรุ่งขึ้นชาวบ้านเห็นบ้านหลังนั้นเงียบผิดปกติ พังประตูเข้าไปก็พบว่าคนทั้งสิบเอ็ดคนในบ้านกลายเป็นศพไปหมดแล้ว ตอนนี้นึกขึ้นมาก็ยังรู้สึกสลดใจอยู่เลยทั้งสองนึกถึงเรื่องนี้ก็ไม่ขยับเขยื้อนอีก ขณะที่กำลังเฝ้าระวัง ทันใดนั้นในป่าก็มีเสียงสวบสาบมุ่งตรงมาทางนี้ ทั้งสองรีบคว้าอาวุธลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนว่า“ออกมา” ชายฉกรรจ์ตวาดเสียงเบา ดาบในมือชี้ตรงไปยังเงาคนในพุ่มไม้“ท่านจอมยุทธ์ทุกท่าน โปรดช่วยชีวิตพวกเราด้วยเถิด” ผู้ที่เดินออกมาก่อนยังคงเป็นชายชราผู้นั้น ยามนี้เขาสวมเสื้อคลุมหลายตัวทว่าก็ยังสั่นงันงกด้วยความหนาวชายชราเดินเข้ามา ในมือของเขาถือกระบวยตักน้ำที่ทำจากน้ำเต้า “จอมยุทธ์ พวกเราอยากจะขอน้ำสะอาดสักหน่อย ไม่ทราบว่าจะเมตตาบริจาคให้ได้หรือไม่”ทั้งสองสบตากันแล้วถามออกมาว่า “พวกเจ้าจะเอาน้ำไปทำสิ่งใด”บุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งเดินออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน สองมือสั่นเทาไม่หยุด “ข้าเอง ข้าเอง ภรรยาข้ากำลังจะคลอด ต้องการน้ำสะอาดจำนวนมาก ยามนี้พวกเรารวบรวมน้ำก

จนถึงวันนี้พวกเขายังไม่เคยเห็นหน้าตาของเมืองใหม่เลย ท่านผู้อาวุโสเหยียนปิดบังได้มิดชิดนัก ยามนี้ได้ยินว่าเมืองใหม่นั้นอยู่โพ้นทะเลหรือก็มีเพียงท่านผู้อาวุโสเหยียนเท่านั้นที่คิดถึงสถานที่แห่งนั้นได้ คนปกติผู้ใดจะกล้าเข้าใกล้สถานที่พรรค์นั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้ใดเป็นผู้คุมงานอยู่ที่นั่น หมู่บ้านเป่ยซานของพวกเขาไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของเมืองใหม่แห่งนี้เลย“จะเป็นจริงหรือเท็จ การเดินทางในครั้งนี้พวกเจ้าก็จะได้เห็นเอง” เหยียนลั่วหลีคิดว่าในเมื่อมีคนกลุ่มแรกหนีรอดออกมาได้ ย่อมต้องมีกลุ่มที่สอง แดนเหนือแห่งนี้ เกรงว่าคงจะวุ่นวายขึ้นมาแล้วและก็เป็นไปตามคาด ตลอดเส้นทางที่เดินทางกลับ ไม่แคล้วได้พบเห็นผู้อพยพหลายกลุ่มมุ่งหน้าขึ้นเหนือ ทุกคนล้วนมีสภาพมอมแมมและระแวดระวังตัว ไม่ยอมพูดคุยกับคนแปลกหน้าขบวนพาณิชย์อื่นๆ ที่เดินทางผ่านไปมาพยายามจะเข้าไปหลอกถามข้อมูลทว่าก็คว้าน้ำเหลว ชั่วขณะหนึ่งแดนเหนือก็เริ่มมีข่าวลือต่างๆ นานาแพร่สะพัดไปทั่วมองดูผู้อพยพอีกกลุ่มที่เดินผ่านไป จือจื่อก็หันหน้ากลับมาพลางถอนหายใจเสียงดัง “เฮ้อ”“ถอนหายใจเรื่องอันใดรึ” ปิงจื่อขยับเข้ามาใกล้จือจื่อไม่มีอารมณ์จะ

“พวกเจ้าดูนั่น นั่นใช่ผู้อพยพหรือไม่” ปิงจื่อลุกขึ้นยืนแล้วชะเง้อมอง มองเห็นคนหลายร้อยคนยืนอออยู่หน้าประตูเมืองไม่ยอมจากไป“เฮอะ เป็นผู้อพยพจริงๆ ด้วย นี่คิดจะมาตั้งค่ายพักแรมที่เมืองมั่วเฉิงหรือ” เซ่าจื่อก็ลุกขึ้นยืนดูเช่นกัน คนที่ป้วนเปี้ยนไม่ยอมไปไหนนั่นมิใช่ผู้อพยพหรอกหรือทุกคนหันไปมองเหยียนลั่วหลีโดยไม่พูดสิ่งใด พวกเขาย่อมรู้ดีว่าเมืองมั่วเฉิงแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของท่านผู้อาวุโสเหยียนอย่างลับๆ จะให้อยู่หรือให้ไปก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของนางเพียงคำเดียวมิใช่หรือทว่ายามนี้กลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากขอให้นางใจบุญสุนทานปล่อยให้คนเข้าไปในเมือง นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แค่ให้คนเข้าออกเมืองเท่านั้น หากเบื้องบนล่วงรู้เข้าย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่คนผู้นั้นมีคำสั่งให้เกณฑ์ทหาร ชาวบ้านที่หนีมาก็คือทหารหนีทัพ การที่เจ้ารับพวกเขาไว้ก็เท่ากับคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับเบื้องบนมิใช่หรืออย่าว่าแต่ยามนี้ท่านผู้อาวุโสเหยียนยังไม่คิดจะก่อกบฏเลย ต่อให้คิดจะก่อกบฏก็คงไม่ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างหรอก ทุกคนรู้ดีว่าเรื่องนี้รับมือยากจึงพากันหุบปากเงียบ จนกระทั่งอูฐค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ประตูเมืองถึงได้รู้ว่านี่มัน

สาวใช้คนนี้นี่ พรุ่งนี้ต้องจับมาอบรมสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว เมื่อเห็นว่าคนผู้นั้นยังไม่เข้ามา นางจึงรวบรวมสติแล้วเดินออกไปนอกห้อง คืนนี้แสงจันทร์สว่างไสว จันทร์เพ็ญดวงกลมโตลอยเด่นอยู่บนกิ่งไม้ สาดส่องแสงนวลตาอาบไล้ผู้คนในลานพักราวกับมีแสงเงาห่อหุ้มอยู่ เสิ่นเมิ่งซีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวออกไปย่อกายคารวะ “คุณชายเหยียน”เหยียนลั่วหลีกลั้นหายใจทำหน้าขรึม “อืม อยู่ที่นี่สุขสบายดีหรือไม่”เสิ่นเมิ่งซีชะงักไป “ย่อมสุขสบายดีเจ้าค่ะ มีความสุขกว่าตอนอยู่เมืองหลวงเสียอีก ” พูดจบก็เม้มริมฝีปากมองดูจันทร์เพ็ญที่กลมโตราวกับถาด “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ที่มาเยี่ยมเยียนในคืนนี้ก็เพราะอยากจะถามว่า พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางกลับหมู่บ้านแล้ว เจ้าจะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อรอเซียวเย่หยาง หรือจะเดินทางไปที่หมู่บ้านกับข้า”“หมู่บ้านหรือ ใช่สถานที่ที่ญาติผู้พี่เคยอาศัยอยู่เมื่อหลายปีก่อนหรือไม่”เหยียนลั่วหลีพยักหน้า “ย่อมใช่”เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นเมิ่งซีก็ยิ้มแย้ม “เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถิด จะได้ถือโอกาสไปดูสถานที่ที่ญาติผู้พี่เคยอาศัยอยู่ด้วย”ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้นางอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ไร้ญาติขาดมิตร ติดตามคนผู้น

“ท่านผู้อาวุโสเหยียนจะกลับมาทันการสอบของพวกเราหรือไม่” โหยวจื้อคิดว่าหากคนผู้นั้นได้เห็นพวกเขาสอบผ่าน คงจะดีใจมากแน่ๆ“พี่ใหญ่ยุ่งมาก ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านหรอก ข้าเองก็หวังว่าพี่ใหญ่จะกลับมาทัน”ทั้งสองกอดคอกันเดินลงจากเนินเขา มุ่งหน้าไปยังบ้านของบรรดาศิษย์ คนอื่นๆ ไม่ได้คุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้เหมือนพวกเขาสองคน จึงต้องไปคอยชี้แนะสักหน่อยทางด้านนี้ พวกของเหยียนลั่วหลีกำลังเร่งเดินทางอย่างไม่หยุดหย่อน ประการแรกคือรีบกลับไปจัดการธุระประการที่สองคือ แสงแดดแผดเผารุนแรง ผนวกกับลมพายุทรายที่พัดกระหน่ำ ทำให้ทั้งคนและม้าเดินทางอย่างยากลำบาก ไม่มีอารมณ์จะชื่นชมทิวทัศน์เลยแม้แต่น้อยตลอดเส้นทางมักจะพบเห็นกลุ่มชาวบ้านและขบวนพาณิชย์เดินทางออกจากถิ่นฐานบ้านเกิดเป็นระยะๆ ต่อให้ไม่มีความคิดที่จะปล้นชิง ทว่าก็ต้องคอยระแวดระวังการลอบทำร้ายจากผู้อื่นหากเป็นเมื่อหลายปีก่อน การที่ผู้อพยพจำนวนมากเช่นนี้นับว่าไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่ายามนี้ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นแล้ว เหตุใดจึงต้องหลบหนีอีกขบวนพาณิชย์เกิดความสงสัย ราวกับได้กลิ่นความผิดปกติจึงส่งคนไปซักถาม ทว่าชาวบ้านกลับระแวดระวังตัวและบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถา