All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 11 - Chapter 20

คนชราและเด็กที่หายไปนั้น นอกจากระหว่างทางที่บ้างก็ตกตาย บ้างก็ถูกทอดทิ้งแล้ว ก็ยังมีความเป็นไปได้ว่า... สีหน้าของเซียวเย่หยางกับเหยียนหยาจื่อไม่สู้ดีนักเมื่อนึกถึงความเป็นจริงอันโหดร้ายขึ้นมา ทว่าเหยียนลั่วหลีกลับมีใบหน้าเรียบเฉย เพราะทุกอย่างล้วนอยู่ในความคาดหมายของนางมาแต่แรกแล้วโชคดีที่บริเวณนี้นับว่าเข้าสู่เขตแดนเหนือแล้ว คงจะไม่มีไฟสงครามลุกลามใหญ่โตนัก เมื่อไปถึงหลิ่งเป่ย เมืองที่เต็มไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อนแห่งนั้น อาศัยเงินทองที่พกติดตัวมาก็คงจะพอตั้งรกรากได้ เหยียนลั่วหลีมั่นใจว่านางสามารถหาเลี้ยงทุกคนได้ ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเย่หยางก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียวทั้งสามคนดื่มกินจนอิ่มหนำ และเติมน้ำจนเต็มกระบอกเรียบร้อยตั้งแต่บนเขาแล้ว ข้าวของกองโตก็แบ่งกันพกพา ตัวนางเก็บรักษาสมบัติเงินทอง และแบกดาบใหญ่ที่ใช้ผ้าพันอำพรางเอาไว้ เหยียนหยาจื่อสะพายกระบอกน้ำกระบอกเล็กของตนเอง บนหลังยังสะพายตะกร้าที่ห่อด้วยผ้า ภายในล้วนเต็มไปด้วยผลไม้ป่า ส่วนเซียวเย่หยางหิ้วกระทะเหล็ก และของจิปาถะ ห่อสัมภาระใบใหญ่ที่บรรจุเนื้อสัตว์ป่าย่างจนแห้งถูกห่อหุ้มไว้ถึงสามสี่ชั้น ต่อให้จม

“เป็นทาสรับใช้หรือ เช่นนั้นพวกเจ้าลองบอกมาสิว่าทำสิ่งใดเป็นบ้าง”ต้องหน้าหนาเพียงใดกัน ยามนี้ถึงคิดจะมาตามตื๊อพวกนางอีก สีหน้าของเหยียนลั่วหลีดูไม่สู้ดีนัก แท้จริงแล้วนางจับตามองสองแม่ลูกคู่นี้มาหลายวันแล้ว หากคนทั้งสองนี้ไม่มีเจตนาร้ายก็แล้วไปเถิดนางดึงดาบใหญ่ออกมาแล้วเดินเข้าไปหา ใช้ปลายดาบเชยคางเด็กสาวขึ้น หรี่ตาลงพินิจพิเคราะห์“ใบหน้าหมดจดไม่เลวเลยนี่”เมื่อเห็นสองแม่ลูกหน้าถอดสีรีบโผเข้ากอดกันกลม เหยียนลั่วหลีก็หลุดหัวเราะเสียงต่ำ ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ สตรีผู้หนึ่งกับลูกสาวเอาชีวิตรอดมาได้ สีหน้าก็ไม่ดูย่ำแย่เหมือนผู้อพยพทั่วไป ลองคิดสิว่าเป็นเพราะเหตุใด“หวังพึ่งเรือนร่างของพวกเจ้ากระนั้นหรือ”สิ้นคำกล่าวของเหยียนลั่วหลี สองแม่ลูกก็หน้าถอดสีทันที คนผู้นี้ คนผู้นี้ล่วงรู้ได้อย่างไรทุกครั้งที่ทำการค้าประเวณี พวกนางล้วนระมัดระวังหลบเลี่ยงผู้คนเป็นอย่างดี เดิมทีคิดว่าเด็กหนุ่มทั้งสามคนนี้จะเห็นแก่ความงามแล้วรับพวกนางไว้ วันข้างหน้าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก พวกนางลอบสังเกตมาหลายวันแ

มีคนงั้นรึ แถมยังมีจำนวนไม่น้อยเสียด้วย นั่นคือเส้นทางที่พวกเขาจำเป็นต้องผ่าน ไม่รู้ว่าเหยียนลั่วหลีกำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางก็กระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้ กอบผลไม้ใส่ห่อผ้าแล้ววิ่งกลับไป กินดื่มให้อิ่มหนำก่อนค่อยมานั่งวางแผนให้รัดกุมก็แล้วกัน “ว้าว มีของกินเยอะมาก พี่ใหญ่ ท่านเก่งกาจยิ่งนัก”พอเหยียนลั่วหลีโผล่พ้นออกมาจากผืนป่า เหยียนหยาจื่อก็ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้นพลางวิ่งเข้ามาหา นางเหวี่ยงห่อผลไม้ป่าใส่เขาจนเด็กน้อยเซถลา“เอาเนื้อพวกนี้ไปย่างเสียสิ”นางปลดสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ออกจากเอวแล้วส่งให้เซียวเย่หยาง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง แล้วดึงตัวเหยียนหยาจื่อมากอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างมันเขี้ยวเซียวเย่หยางมองสองพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันแล้วก็ไม่กล้าปริปากบ่น ในพวกเขาสามคน เขาเป็นผู้ต่ำต้อยที่สุด ผู้ใดก็สามารถรังแกเขาได้ ทว่าเห็นแก่เนื้อพวกนี้ เขาจะยอมให้อภัยคนทั้งสองก็แล้วกันเซียวเย่หยางรีบวิ่งไปจัดการเตรียมอาหารอย่างกระตือรือร้น รอจนเนื้อย่างบนกองไฟส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็โรยเกลือลงไปเล็กน้อย รสชาติที

“เด็กดี ไม่ต้องกลัว ๆ แม่จะร้องเพลงกล่อมเจ้านะ”หมู่บ้านบริเวณตีนเขาเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีบ้านดินมุงแฝกไม่กี่สิบหลัง บ้านแต่ละหลังปลูกสร้างลดหลั่นกันไปโดยมีรั้วไม้เตี้ย ๆ ล้อมรอบ บนขื่อคานยังมีพริกแห้งสีแดง และหนังสัตว์แขวนตากไว้ หากเป็นยามบ้านเมืองสงบสุข ที่นี่ก็คงเป็นสถานที่อันร่มเย็นเป็นสุขทว่ายามนี้ ภายในหมู่บ้านกลับมีควันไฟพวยพุ่งขึ้นฟ้าไม่หยุด เสียงกรีดร้องและเสียงร่ำไห้ดังระงมไปทั่ว เสียงอ้อนวอนโหยหวนดังก้องไปทั่วสารทิศ สวรรค์อยู่ที่ใดกันเล่า หรือในยุคข้าวยากหมากแพง สวรรค์ยุ่งเสียจนไม่มีเวลามาเป็นที่พึ่งให้ชาวบ้านตาดำ ๆ ผู้ยากไร้กันเล่าทั้งสามคนหมอบซุ่มอยู่บนหน้าผา มองขุมนรกบนดินเบื้องล่างอย่างเงียบงัน ยามนี้จะทำเช่นไรดี ต่อให้พบเจอหมู่บ้านแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากเข้าไปแล้วจะมีชีวิตรอดกลับออกมาหรือไม่ก็ยังไม่รู้“พี่ใหญ่”เหยียนหยาจื่อกุมมือเหยียนลั่วหลีไว้แน่น ร่างเล็ก ๆ สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเหลืองซีดจากดินเหลืองบัดนี้กลับขาวซีดไร้สีเลือดอย่างเห็นได้ชัด ฟันขบกันแน่นไม่กล้

ดาบโค้งในมือถูกฟันกระเด็นลอยเคว้งหมุนติ้ว ๆ ไปปักลงบนพื้น เมื่อเห็นดาบโค้งพุ่งเข้ามาหา เขาตีลังกากลับหลังเพื่อหลบหลีก ชายฉกรรจ์ที่ลุกขึ้นมาได้ย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้เขาพุ่งไปเก็บดาบโค้งบนพื้นได้ เขาเร่งฟันซ้ายป่ายขวาจนเซียวเย่หยางต้องหลบหลีกจ้าละหวั่น ดาบโค้งปลิดชีพสะท้อนแสงแดดพุ่งเข้ามาใกล้ราวกับน้ำแข็งที่ประทับลงบนหัวใจ เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บนั้น เขาหนีไม่พ้นแล้ว“หลบไป” เสียงตวาดดังมาจากที่ไกล ๆ ร่างกายของเซียวเย่หยางตอบสนองเร็วกว่าความคิด เขารีบก้มตัวกลิ้งหลบทันที“ฉึก”เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อดังแว่วเข้าหู ที่หน้าอกของชายฉกรรจ์มีดาบโค้งเล่มหนึ่งเสียบทะลุออกมา แรงมหาศาลทำให้ร่างของเขาลอยละลิ่วไปข้างหน้าแล้วถูกตรึงติดกับพื้น“อ่อก ๆ ๆ พรวด”ร่างนั้นดิ้นรนอยู่กลางอากาศครู่หนึ่งก่อนจะร่วงหล่นลงมา ร่างกายที่หนักกว่าร้อยชั่งกระแทกพื้นดินจนสั่นสะเทือนเซียวเย่หยางลูบใบหน้าที่มอมแมมของตนพลางมองดูภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน เมื่อครู่นี้หากพลาดพลั้งไป จุดจบของเขาก็คงไม่ต่างจากคนผู้นั้น ความหนาวเหน็บแล่นขึ้นจากขั