All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 21 - Chapter 30

ยุคสมัยนี้ช่างไม่ยุติธรรมต่อสตรีเอาเสียเลย พี่สาวของเขาเก่งกาจถึงเพียงนี้ ต่อให้วันหน้ามีสามี สามีก็ต้องเป็นยอดบุรุษที่สง่างาม เจ้าหน้าขาวจอมสำอางผู้นี้ไม่คู่ควรหรอก ภายในใจของเหยียนหยาจื่อคิดแผนการไว้สารพัด รอให้เขาโตก่อนเถอะ จะคอยคัดกรองบุรุษให้พี่สาวด้วยตนเองเลย “ไม่คิดเลยว่าน้ำแกงงูจะเลิศรสถึงเพียงนี้”เซียวเย่หยางซดน้ำแกง คีบเนื้องูกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย กลิ่นหอมและรสสัมผัสนุ่มละมุนนี้ อร่อยกว่าเนื้อสัตว์ทั่วไปที่เขาเคยกินเสียอีก เหยียนหยาจื่อก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตายเหยียนลั่วหลีมองดูเหยียนหยาจื่อที่ถือชามใบใหญ่เคี้ยวตุ้ย ๆ ก็รู้สึกขบขัน นางค่อย ๆ เคี้ยวละเลียดลิ้มรสอาหารมื้ออร่อยที่หาได้ยากยิ่ง ดูท่าสถานการณ์จะเลวร้ายกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว เมื่อนึกถึงพยัคฆ์ร้ายที่พบเจอเมื่อวันก่อน และงูยักษ์ในวันนี้ เวลานี้แม้แต่สัตว์ป่ายังต้องออกหากินนอกถิ่น แล้วชาวบ้านจะอดทนไปได้อีกนานสักแค่ไหนเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทั้งสามคนจัดเตรียมสัมภาระเพื่อเร่งเดินทางมุ่งหน้าสู่หลิ่งเป่ย ตอนนี้มีม้าแล้ว การเดินทา

ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป ก็มีคนวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล เหยียนหยาจื่อเขย่าชายเสื้อพี่สาวด้วยความประหม่า แม้แต่เซียวเย่หยางก็ยังลุกขึ้นยืนเพ่งมอง มาแค่คนเดียว หากมีเรื่องอันใดเขาก็พอจะรับมือไหวเมื่อหวังหมาจื่อมาถึงก็เห็นเด็กหนุ่มสามคนกับม้าอีกสองตัว ทุกคนล้วนเป็นเด็กที่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาปกป้องทรัพย์สมบัติเหล่านี้มาได้อย่างไร“พวกเจ้ารีบตามข้ามาเร็วเข้า”หวังหมาจื่อโบกมือเรียกแล้วเดินนำไปอีกทางหนึ่ง ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เขาต้องรีบกลับไปให้ทันก่อนที่ประตูเมืองจะปิด ทั้งสามจึงขึ้นม้าแล้วตามหวังหมาจื่อไป“นี่ไม่ใช่ทางเข้าเมืองนี่”เซียวเย่หยางมีสีหน้างุนงง พวกเขาไม่ได้จะไปอาศัยอยู่ในเมืองหรอกหรือ เหยียนลั่วหลีส่งสายตาให้เซียวเย่หยาง เมื่อเห็นอันธพาลข้างถนนเดินขากะเผลกนำทางไปเซียวเย่หยางก็มีสีหน้าแข็งค้าง เขาควบม้าเข้าไปคว้าตัวหวังหมาจื่อขึ้นมาพาดบนหลังม้าโดยไม่สนใจการดิ้นรนขัดขืนใด ๆ เหยียนลั่วหลีพูดสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองหวังหมาจื่อที่กำลังดิ้นรนขัดขืนด้วยซ้ำ

“เอาเถอะ ๆ พรุ่งนี้ข้าจะสอนเจ้าเอง”เหยียนหยาจื่อสะบัดแขนเสื้อลุกขึ้น แล้วเดินหนีไปหาเหยียนลั่วหลี “ผู้ใดอยากให้เจ้าสอนกัน”ทว่าพอหันหลังกลับ ริมฝีปากก็ขยับเป็นยิ้มกว้างทันที เหยียนลั่วหลีส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับคู่กัดคู่นี้ยามค่ำคืนหมู่บ้านแห่งนี้เงียบสงัดเป็นอย่างยิ่ง นอกจากแสงเทียนสลัว ๆ ที่ลอดออกมาจากบ้านเพียงไม่กี่หลังแล้ว ก็ไร้ซึ่งแสงไฟอื่นใดอีก กระทั่งดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้ายังดูสว่างไสวกว่าแสงเทียนเหล่านี้เสียอีกทั้งสามคนนั่งล้อมวงกันในลานบ้าน กระทะเหล็กเดือดปุด ๆ ส่งเสียงดัง กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อสัตว์อบอวลไปทั่วลานบ้าน เสียงฟืนแตกปะทุในกองไฟฟังดูเงียบสงบ และอบอุ่น ต่างคนต่างถือชามน้ำแกงงูซดอย่างเชื่องช้า รสสัมผัสที่ทั้งกรอบ ทั้งหอม และนุ่มละมุนเหยียนลั่วหลีดื่มด่ำกับความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งนี้อย่างเงียบ ๆ เมื่อกินอิ่มแล้วก็ล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้น ทอดสายตามองท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาลที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่สวรรค์ส่งนางมายังโลกใบนี้กระมังนานเท่าใดแล้วนะที่นางไม่ได้พักผ่อนอย่า

“ข้ากลับมาแล้ว”นางผลักประตูไม้ลานบ้านด้วยมือข้างเดียว ก่อนเหวี่ยงร่างหมูป่าลงกระแทกพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย“ว้าว หมูป่าตัวเบ้อเริ่มเลย”เหยียนหยาจื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็วิ่งออกมาจากห้องนอน พอเห็นหมูป่าตัวใหญ่กลางลานบ้านก็ถึงกับอ้าปากค้าง ราวกับนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ เขารีบพุ่งเข้าไปหาเหยียนลั่วหลี แล้วลูบคลำสำรวจตรวจตราไปทั่วร่าง“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”หมูป่าตัวเขื่องปานนี้ เขี้ยวที่ยาวเฟื้อยนั่นมองดูก็รู้ว่าอันตราย หากโดนขวิดเข้าสักทีคงไส้ทะลักเป็นแน่“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ วันข้างหน้าท่านอย่าไปล่าหมูป่าอีกเลยนะ ข้าไม่ชอบกินเนื้อหมูป่าหรอก”เหยียนหยาจื่อตาแดงก่ำ กอดเหยียนลั่วหลีไว้แน่นพลางอ้อนวอน เขามีเพียงพี่ใหญ่คนเดียวเท่านั้นเหยียนลั่วหลีจับตัวเด็กน้อยมาขยี้ผมอย่างมันเขี้ยว “วางใจเถิด เจ้าไม่เชื่อใจพี่ใหญ่หรือ”เรื่องที่ไม่มีความมั่นใจ นางจะทำไปเพื่อเหตุใดเซียวเย่หยางที่เอาผ้าโพกหัว ยืนถือไม้กวาดมองดูทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม ทว่าไม่รู้ว

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินตามกันไป เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางอีกคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมา“อ้าว ซูซานเองรึ เจ้ามาทำอันใดที่นี่ คนผู้นี้ข้าเป็นคนคุ้มครองอยู่นะ” เหอเฟิงถลึงตาดุดัน เอ่ยปากปรามทันที“เพ้ย ข้าจะมาทำอันใดได้เล่า ก็เจ้าเด็กที่บ้านบ่นอยากกินเนื้อน่ะสิ”ซูซานประสานมือคารวะเหอเฟิงพลางตอบ จากนั้นก็หันไปประสานมือคารวะเหยียนลั่วหลีด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ“น้องชายผู้นี้ ที่บ้านเจ้ายังมีเนื้อเหลืออยู่อีกหรือไม่ พวกเราก็อยากจะขอซื้อบ้าง”“ยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ลำพังเนื้อจะกินเองยังแทบไม่มี แล้วจะมีเนื้อเหลือเฟือมาจากที่ใดเล่า ต่อให้มีก็คงมีไม่มากนักหรอกกระมัง”เหอเฟิงแสร้งทำเป็นโมโหโวยวาย ทว่าในน้ำเสียงกลับแฝงเจตนาที่จะช่วยพูดแทนชาวบ้านอย่างชัดเจน พูดพลางก็ลอบมองปฏิกิริยาของเหยียนลั่วหลีไปด้วยเหยียนลั่วหลีสบตากับเขาด้วยแววตาขบขัน เหอเฟิงรีบหลบสายตา ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อมองซูซานที่กำลังรอคอยอย่างมีความหวัง และชาวบ้านที่ชะเง้อมองอยู่เบื้องหลัง นางก็ยิ