All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 51 - Chapter 60

เซียวเย่หยางที่แอบฟังอยู่ใจหายวาบ ร้อนรุ่มดั่งถูกไฟเผา เขาคิดจะกระโจนออกไปสกัดกั้นพวกมันไว้ ทว่าทหารแคว้นเว่ยสามคนที่ได้รับคำสั่งกลับวิ่งตรงดิ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว เขาไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ หมุนตัวพุ่งทะยานหลบหนีลึกเข้าไปในป่าทึบเบื้องหน้า“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวอันใดหรือไม่”“มีคนกำลังตรงมาทางนี้”“นั่นแสงไฟคบเพลิง พวกข้าศึกย้อนกลับมาแล้ว”ชายฉกรรจ์หลายคนที่คอยสอดส่องอยู่ที่ปากถ้ำชะโงกหน้าออกไปดู เมื่อเห็นแสงคบเพลิงสิบกว่าดวงที่กำลังเคลื่อนไหววูบวาบจากภูเขาอีกลูกหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงมาทางนี้ หัวใจของพวกเขาก็หล่นวูบ หรือว่าคืนนี้ พวกเขาจะหนีความตายไม่พ้นจริง ๆหัวหน้าหมู่บ้านกำด้ามดาบใหญ่ในมือแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน“เหล่าชายอกสามศอกจงตามข้ามา คุ้มกันปากถ้ำไว้ สตรีจงถอยไปอยู่ด้านหลัง พาคนชราและเด็กเล็กไปหลบซ่อนให้ลึกที่สุด มารดามันเถิด พวกมันคิดว่าพวกเราแคว้นจิ้งเป็นหนูขี้ขลาดหรืออย่างไร วันนี้จะขอสู้ตาย”ภายในถ้ำเกิดเสียงสับสนวุ่นวายอยู่ชั่วก้านธูป ก่อนจะกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง เมื่อแสงคบเพลิงขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ท

เพราะมัวแต่หันไปมองด้านหลัง ทำให้เขาไม่ทันระวังตัว สะดุดเข้ากับรากไม้ใหญ่ ล้มกลิ้งคลุกฝุ่นไถลครูดไปกับพื้นดินไกลถึงสองจั้งจนผิวหนังถลอกปอกเปิก ทว่าเขาไม่คิดจะร้องไห้โอดโอยเลยสักนิดเขายกมือขึ้นกุมหน้าอก นอนหงายหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง มองดูเหยียนลั่วหลีที่กระโจนเข้าสู่สมรภูมิอย่างห้าวหาญ นางตวัดดาบเพียงไม่กี่ครั้ง ทหารแคว้นเว่ยที่เหลืออีกสองคนก็ถูกบั่นคอขาดกระเด็นล้มลงไปนอนจมกองเลือดอย่างง่ายดายเหยียนลั่วหลีสลัดคราบเลือดออกจากคมดาบแล้วเดินก้าวเข้ามาหาด้วยท่วงท่าสง่างาม นางมองดูเซียวเย่หยางที่กำลังหัวเราะร่าดั่งคนเสียสติอย่างพูดไม่ออก นางเริ่มจะสงสัยแล้วว่าสมองของคนผู้นี้คงจะกระทบกระเทือนเสียจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วกระมังเซียวเย่หยางหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล เขากุมท้องหัวเราะงอหาย กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นดิน ปลดปล่อยความหวาดกลัว ความกดดัน และความคับแค้นใจทั้งหมดที่สะสมมาตลอดค่ำคืนผ่านเสียงหัวเราะอันแหบพร่าอยู่เนิ่นนานอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้“ลุกขึ้นมาได้แล้ว”กระทั่งเสียงหัวเราะค่อย ๆ สงบลง เหยียนลั่วหลีจึงยื่นมือข้างหนึ่งออกไปตรงหน้าเขาเซียวเย่หยางมองดูฝ่ามือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยด้านนั้น ผู้

เหยียนลั่วหลีย่อมไม่ล่วงรู้เลยว่า ไอ้คนทึ่มที่ยืนอยู่ข้างกายกำลังคิดฟุ้งซ่านไปไกลทะลุฟ้า เพราะความเข้าใจผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ความเข้าใจผิดที่คิดไปเองว่าเหยียนหยาจื่อคือสตรี ถึงขั้นทำให้วันเวลาอีกหลายปีต่อจากนี้ของเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดผวาและเกรงใจนางสารพัดนางพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อมองดูผลงานชิ้นเอกเบื้องล่าง คติประจำใจของนางก็คือ มีบุญคุณต้องทดแทน มีความแค้นต้องชำระให้สาสม ใครใช้ให้ไอ้พวกทหารแคว้นเว่ยพวกนี้บังอาจมากระตุกหนวดเสือ ล้ำเส้นความอดทนของนางครั้งแล้วครั้งเล่าเล่าทั้งสองคนยืนมองเหล่าข้าศึกที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในทะเลเพลิงด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ซึ่งความสงสารใด ๆ พวกมันสมควรแล้วกระทั่งชาวบ้านในเมืองที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็อดไม่ได้ที่จะขอวิ่งขึ้นมาบนกำแพงเมืองเพื่อชะโงกหน้าดูด้วย นี่หรือคือกองทัพแคว้นเว่ยที่เลื่องชื่อลือนามเรื่องความโหดเหี้ยมกองทัพข้าศึกที่เมื่อสองเค่อก่อนยังคงได้เปรียบ และบุกทะลวงราวกับฝูงหมาป่าหิวโหย เวลานี้เมื่อถูกโจมตีขนาบทั้งจากในและนอกกำแพงเมือง ก็แตกพ่ายไม่เป็นท่า ท่ามกลางทะเลคนนับพัน เปลวไฟลุกโหมกระหน่ำ กลิ่นหอมปนเหม็นคาวของเนื้อค

วิชาปรุงยาบำรุงเช่นนี้ แค่เขามองครั้งเดียวก็รู้ตัวยาทะลุปรุโปร่งแล้ว เมื่อก่อนตอนที่อาศัยอยู่กับท่านตา เขาถูกใช้งานเยี่ยงเด็กรับใช้ในโรงหมอ ต้องคลุกคลีอยู่กับสมุนไพรมาโดยตลอด ผ่านไปไม่กี่ปี จะไม่ให้จดจำสัดส่วน และสรรพคุณของตัวยาเหล่านี้ได้อย่างไรเมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต เขาก็ทอดถอนใจยาวอย่างหนักหน่วง ไม่รู้ว่าป่านนี้ท่านตาจะเป็นตายร้ายดีเช่นไรบ้าง การที่เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ ท่านตาคงจะโศกเศร้าเป็นห่วงเขาสุดหัวใจเป็นแน่ช่างเถิด ๆ ขอเพียงเขาประจบเอาใจสองพี่น้องคู่นี้ให้ดี การจะสะสมกองกำลังแล้วบุกกลับไปทวงคืนทุกสิ่ง ย่อมเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นเหยียนลั่วหลีมองเนื้อไก่ชิ้นโตในชาม และท่าทีเอาอกเอาใจจนออกนอกหน้าของคนตรงหน้าแล้ว นางก็ลอบขบขันอยู่ในใจ ทว่าไม่คิดจะเอ่ยปากเปิดโปง นางแทะกระดูกไก่อย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้เขาปรนนิบัติไปตามความพอใจเหยียนหยาจื่อก้มหน้าก้มตากินข้าวด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมเอ่ยปากพูดคุยกับผู้ใด ไอ้คนกะล่อนผู้นี้ต้องกำลังคิดไม่ดีกับพี่ใหญ่ของเขาแน่หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงกระโดดขึ้นไปยืนชี้หน้าด่าทอแล้ว ทว่าเมื่อนึกถึงคำสาบานที่ให้ไว้กับตนเองเมื่

เซียวเย่หยางที่กำลังนั่งยอง ๆ ล้างจานอยู่หน้าห้องครัวพลันจามออกมาเสียงดัง ฮัดชิ้ว เขาลูบจมูกด้วยความงุนงง ผู้ใดกำลังนินทาข้าอยู่กันหากเขารู้ว่าคนนินทานั้นมีความคิดอกุศล หมายจะแย่งชิงร่างกายของเขาไป ทั้งที่เขาอุตส่าห์ตั้งตารอคอยที่จะได้เป็นน้องเขยของอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ คงจะโมโหไม่น้อยทีเดียวสองพ่อลูกสกุลจางย่อมไม่มีทางล่วงรู้ถึงความคิดอันแสนพิลึกพิลั่นที่อยู่ในสมองของเหยียนลั่วหลี“เจ้าคิดเห็นเป็นเช่นไรเล่า” หัวหน้าหมู่บ้านยื่นมือไปเขย่าแขนเสื้อของเด็กหนุ่มสกุลเหยียนที่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่“หา เมื่อครู่ท่านพูดว่าอันใดนะ” เหยียนลั่วหลีสะดุ้งสุดตัว เมื่อดึงสติกลับมาได้ก็ยิ้มแหย รีบเอ่ยถามแก้เก้อ“เมื่อครู่ข้าปรึกษากับจางเฟยแล้ว พวกเราอยากจะขอเชิญให้เจ้ามารับตำแหน่ง 'ผู้อาวุโส' ของหมู่บ้านเป่ยซานแห่งนี้ เจ้าจะมีความเห็นเป็นเช่นไร”เรื่องนี้เป็นข้อเสนอที่หัวหน้าหมู่บ้าน และบรรดาผู้อาวุโสในหมู่บ้านหลายคนปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียดตลอดทั้งคืน ยอดฝีมืออันดับหนึ่งที่หาตัวจับยากเช่นนี้ พวกเขาจำต้องหาหนทางผูกมัดรั้งตัวเอาไว้ให้ได้ ไม่แน่ว่าวันข้างหน้า เด็กหนุ่มผู้นี้อาจจะนำพาหมู่บ้านของพว