All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 31 - Chapter 40

กินดื่มอิ่มหนำแล้ว เหยียนลั่วหลีก็พาทั้งสองคนเดินสำรวจรอบลานบ้าน ชี้ชวนให้ดู และตัดสินใจว่าจะเสริมความแข็งแกร่งให้ลานบ้านเช่นไร เซียวเย่หยางเดาะลิ้น“นี่มันงานใหญ่เลยนะเนี่ย”นี่คิดจะก่อกำแพงหินล้อมลานบ้านงั้นรึ ยามที่กำลังขาดแคลนน้ำเช่นนี้ จะไปหาน้ำมากมายจากที่ใดมาผสมโคลนกันเล่า“เช่นนั้นก็เสริมความแข็งแกร่งให้รั้วไม้ไผ่ไปก่อน”นางรู้ดีว่าเวลาเร่งรัดเช่นนี้คงทำสิ่งใดให้แน่นหนามากไม่ได้ ทว่าการป้องกันเบื้องต้นก็ยังจำเป็นต้องมีมิใช่หรือ รั้วไม้ไผ่ที่ผุพังเหล่านี้ กระทั่งคนยังป้องกันไม่ได้เลยกระมัง“ข้าจะไปตัดต้นไม้กลับมาซ่อมแซม ด้านในด้านนอกก็ปลูกต้นจิงเถียวเอาไว้ ผู้ใดยังกล้าปีนรั้วเข้ามา ข้าจะทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสได้กลับออกไป”ต้นจิงเถียวเป็นไม้พุ่มทนแล้งที่มีหนาม เหยียนลั่วหลีกำหมัดแน่น สาบานได้เลยว่ากำแพงของนางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาปีนป่ายได้ง่าย ๆ  เซียวเย่หยางฟังแล้วก็จินตนาการภาพคนร้ายที่ถูกหนามทิ่มแทงจนพรุนไปทั้งตัว ภายในใจถึงกับสั่นสะท้าน คนผู้นี้นอกจากจะหยาบคายแล้ว ยังอำมหิตอีกด้วย

เหยียนลั่วหลีเดินทอดน่องชมตลาด ได้ยินพ่อค้าแม่ค้าร้องตะโกนขายของ และเสียงต่อรองราคาของชาวบ้าน หากมองข้ามใบหน้าที่เหลืองซีดผอมโซของผู้คนไปเสีย ภาพตรงหน้าก็ไม่ต่างจากยุคบ้านเมืองสงบสุขเลยสักนิด“ที่นี่มีการไปมาหาสู่กับแคว้นเว่ยนี่นา หญิงสาวที่แต่งงานเข้ามาบางคนก็เป็นคนแคว้นเว่ย ดังนั้นเจ้าต้องเดินตามข้าให้ทันล่ะ”หวังหมาจื่อเดินนำลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็มาถึงหน้าร้านขายของชำแห่งหนึ่ง“นี่แหละ ร้านนี้ราคาเป็นธรรม ข้าวของก็ไม่เลว” หวังหมาจื่อบุ้ยปากเป็นเชิงบอกให้เข้าไปเหยียนลั่วหลีก้าวเท้าเข้าไปในร้านโดยไม่ได้มีท่าทีระแวดระวังอันใด คิดว่านางไม่เห็นการลอบส่งสายตาระหว่างหวังหมาจื่อกับหลงจู๊ของร้านหรืออย่างไร ก็แค่การกินค่านายหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ รบกวนผู้อื่นทั้งที จะไม่ยอมเสียเลือดเสียเนื้อบ้างเลยรึ ขอเพียงไม่ทำเกินไปนักนางก็รับได้ในเมื่อนางได้กินเนื้อ ก็ต้องแบ่งน้ำแกงให้ผู้อื่นซดบ้างมิใช่หรือ นี่แหละคือวิธีการในการซื้อใจคนผ่านไปเพียงสองเค่อ ทั้งสองก็เดินหิ้วของห่อเล็กใหญ่พะรุงพะรังออกมา นางพึงพอใจ ส่ว

ภายนอกเมือง เหยียนลั่วหลีโบกมืออำลาหวังหมาจื่อที่มาส่ง บนบ่าและในมือล้วนเต็มไปด้วยข้าวของ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น เพื่อเป็นการตอบแทนคนเหล่านั้นถึงกับมอบเสบียงอาหารให้นางเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ผู้ใดจะรังเกียจที่มีเสบียงอาหารมากเกินไปเล่า นางรับไว้ทั้งหมดโดยไม่ขัดข้องวันข้างหน้าหากมีผู้ใดบอกว่าพรรคกระยาจกยากจน นางจะเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย คนที่สามารถอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่โตในเมืองได้ จะเป็นเพียงคนธรรมดาได้อย่างไร ไม่ว่าในเมืองจะวุ่นวายเพียงใด ก็ควรรีบเข้าป่าไปหาสถานที่หลบภัยแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่าเมื่อครู่หวังหมาจื่อเพิ่งจะแพร่งพรายข่าวสารบางอย่างออกมา ดูท่าปีนี้คงจะไม่สงบสุขเสียแล้วในหลิ่งเป่ยมีเพียงสองพรรคใหญ่ คือพรรคกระยาจกและพรรคหมานเป่ย ต่างฝ่ายต่างครอบครองอาณาเขตของตน น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ต่างคนต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน หัวหน้าของทั้งสองฝ่ายก็มักจะพบปะกันอยู่เสมอ ช่างอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองยิ่งกว่าที่นางเคยรับรู้มาเสียอีก หรือว่าพรรคพวกในยุคโบราณจะคอยปกปิดช่วยเหลือซึ่งกันและกัน น่าสนใจนักหัวหน้าพรรคหมานเป่ยเกิดเรื่องขึ้น ทว่าพรรคกระยาจกกลับไม่

เซียวเย่หยางมองดูสองพี่น้องที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันพลางเบ้ปาก ยังจะบอกว่ารักที่สุดอีกรึ วันข้างหน้าภรรยาของคนผู้นี้คงจะน่าสงสารแย่เลยเหยียนลั่วหลีจูงมือเด็กน้อยเดินเข้าไปในบ้าน เปิดห่อสัมภาระแล้วหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาให้คนละสามชุดไว้สำหรับผลัดเปลี่ยน“ว้าว เสื้อผ้าใหม่นี่นา”เหยียนหยาจื่อกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าใหม่มานานแสนนานแล้ว เมื่อก่อนเขาต้องสวมใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ของบิดาที่นำมาตัดเย็บใหม่ แม่เลี้ยงใจร้ายนั่นมักจะจงใจเย็บให้ยาวรุ่มร่าม โดยอ้างว่าเผื่อไว้ตอนโตก็ยังสวมใส่ได้ ทำให้เขาต้องสะดุดล้มจนได้แผลอยู่บ่อยครั้งพี่ใหญ่ยิ่งน่าสงสารกว่าเขาเสียอีก ต้องสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ของแม่เลี้ยง และลูกสาวของนาง แถมยังถูกพวกนางจงใจฉีกทึ้งจนขาดวิ่นอีกต่างหากเหยียนหยาจื่อกุมเสื้อผ้าใหม่ไว้ในมือพลางก้มหน้าลงด้วยความเศร้าสร้อย เขาจะต้องเป็นคนมีหน้ามีตาให้จงได้ วันข้างหน้าจะไม่มีผู้ใดมาบังคับให้พวกเขาสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ได้อีก และเขาจะกินให้อิ่ม เพื่อที่จะได้มีแรงปกป้องพี่ใหญ่เหยียนลั่วหลีลูบศีรษะที่ก้มต่ำนั้นพลางทอดถอนใจ ย

เหยียนลั่วหลีดึงมือที่ปิดตาอยู่ออก หมุนตัวพาเหยียนหยาจื่อเดินนำหน้าไป “เจ้าอาบอยู่ตรงนั้นแหละ ห้ามขยับไปไหนนะ”สองคนนี้ช่างเล่นใหญ่เสียจริง ชีวิตสิบปีในค่ายทหาร นางมีสิ่งใดบ้างที่ไม่เคยเห็น รูปร่างแค่นี้ นางไม่ชายตามองหรอก“พี่ใหญ่” เหยียนหยาจื่อบิดตัวไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ ไอ้คนกะล่อนเซียวเย่หยางผู้นี้มักจะทำตัวเช่นนี้อยู่เรื่อย“เอาละ ๆ ตอนที่ตัดสินใจปลอมตัวเช่นนี้ ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าต้องมีวันนี้” นางบีบแก้มยุ้ย ๆ ของเด็กน้อยแล้วปล่อยมือ “ไปอาบน้ำเถิด”เหยียนหยาจื่อจับมือพี่สาวเขย่าไปมา “พี่ใหญ่ เวลานี้พวกเราก็ลงหลักปักฐานได้แล้ว ท่านกลับไปสวมชุดสตรีได้หรือไม่ขอรับ”พี่ใหญ่ของเขาอายุสิบห้าปีแล้ว อายุเท่านี้ก็ดูตัวแต่งงานได้แล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหยียนหยาจื่อก็ก้มหน้าลงด้วยความเศร้าใจ เขารู้สึกแย่ เขาไม่อยากจากพี่ใหญ่ไป“พี่ใหญ่ไม่อยากกลับไปเป็นสตรีหรอก พี่ใหญ่ยังอยากจะแต่งภรรยา และมีลูกด้วยซ้ำไป” นางหัวเราะร่วนโดยไม่สนใจท่าทีตกตะลึงของเหยียนหยาจื่อ แล้วเดินห่างออ