All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 41 - Chapter 50

หัวหน้าหมู่บ้านหันมองเด็กหนุ่มกับเด็กน้อยทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พวกเขาย่อมรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้หมายถึงสิ่งใด ซ้ำนี่ยังเป็นการทำเพื่อหมู่บ้านของพวกเขาอีก“ไม่ขอรับ ข้าจะรอพี่ใหญ่ที่บ้าน”เหยียนหยาจื่อหงอยเหงาหดหู่ราวกับมะเขือม่วงที่โดนน้ำค้างแข็ง กระทั่งผมจุกบนศีรษะก็ดูไร้ชีวิตชีวาไปถนัดตาเซียวเย่หยางลูบผมจุกนั้นด้วยความปวดใจไม่แพ้กัน “หัวหน้าหมู่บ้านวางใจเถิด ลั่วหลีจัดการเตรียมการไว้แล้ว จะไม่มีปัญหาอันใดอย่างแน่นอน พวกเราต้องเชื่อมั่นในตัวเขา”เซียวเย่หยางมองดูเงาม้าที่หายลับไปตรงทางแยกพลางรำพึงในใจ คนผู้นี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้งหัวหน้าหมู่บ้านอ้าปากค้าง ทว่ากลับพูดสิ่งใดไม่ออก “เอาเถิด” จากนั้นก็หันไปประกาศกร้าวกับชาวบ้าน“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ทุกครัวเรือนต้องส่งคนมาหนึ่งคนเพื่อจัดตั้งทีมลาดตระเวนเฝ้าหมู่บ้าน หากข้ารู้ว่าผู้ใดแอบอู้ ก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน”“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านวางใจได้เลย”“ใช่แล้ว ลูกเมียข้าก็ยังอยู่ที่นี่ จะไม่ตั้งใจได้อย่างไร”“หากพวกคนเถื่อนนั่นกล้ามา บิดาจะสับพวกมันให้เละเลย”ชาวบ้านต่างส่งเสียงฮึกเหิม ชายชาตรีใ

สีหน้าของเหล่าทหารพลันเปลี่ยนไป หวงเฉาก้าวขึ้นมาประสานมือคารวะอีกครั้ง น้ำเสียงที่กล่าวยิ่งอ่อนโยน และนอบน้อมมากขึ้น“ขอเชิญน้องชายเข้าไปพูดคุยกันด้านในเมืองเถิด เรื่องเงินรางวัลย่อมไม่มีขาดตกบกพร่องแน่”“ท่านแน่ใจหรือว่าในเมืองนี้” เหยียนลั่วหลียิ้มบาง ๆ แม้จะอยู่ห่างออกไปก็ยังได้ยินความเคลื่อนไหวภายในเมืองนางรวบรวมสมาธิ เปลี่ยนสีหน้าในชั่วพริบตาก่อนจะตวาดลั่น “เปิดประตู”เมื่อนางกระตุ้นม้าให้เดินเข้าไปใกล้ ทหารก็ค่อย ๆ เปิดประตูเมืองออกภายในเมือง ทั้งทหารและม้าวิ่งไปมาดูวุ่นวายสับสน บนถนนใหญ่มีผู้คนวิ่งหนีตายกันขวักไขว่ เมื่อมองไปไกล ๆ ก็เห็นเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นหลายจุด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เกินสองสามชั่วยามเมืองหลิ่งเป่ยแห่งนี้คงต้องตกอยู่ในทะเลเพลิงเป็นแน่หวงเฉาถือดาบก้าวเข้าไปหา “น้องชายจะไปกับพวกเราหรือไม่”เหยียนลั่วหลีครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจแล้วส่ายหน้า“พวกท่านไปเถิด เมื่อเรื่องราวสงบลง ข้าจะไปหาด้วยตนเอง”“รับนี่ไป” หวงเฉาดึงหยกพกที่เอวออกแล้วโยนให้คนบนหลังม้า “วันหน้าน้องชายจงนำป้ายหยกนี้ไปหาข้าที่จวนเจ้าเมืองได้เลย”เหยียนลั่วหลีเชิดหน้ารับไว้ นางทิ้งเชลยสายลับแคว้นเว่ยไว

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เหยียนลั่วหลีไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางบิดเอวพลิกตัวกลางอากาศ อาศัยจังหวะที่เฉินเจี๋ยเสียหลัก เหยียบลงบนหน้าอกกว้างของเขา สองมือเอื้อมไปคว้าจับท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเฉินเจี๋ยไว้แน่น“ย้าก”สิ้นเสียงคำรามอันทรงพลังของเด็กหนุ่มร่างเล็ก ชายร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งจั้ง น้ำหนักหลายร้อยชั่ง กลับถูกจับเหวี่ยงลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศราวกับนกน้อยที่กำลังถูกพายุพัดกระหน่ำ กระบวนท่ายืมแรงตีแรงถูกนางนำมาใช้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ“ตูม”เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า แผ่นหินชิงสืออันแข็งแกร่งบนพื้นถนนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก่อนจะปริแตกออกเสียงดังแครก ๆ รอยร้าวลุกลามแผ่ขยายออกไปดุจใยแมงมุม ปรากฏหลุมยุบรูปมนุษย์ขนาดใหญ่ขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจนร่างของเฉินเจี๋ยที่ตกลงไปกระแทกอยู่ตรงกลางหลุมยุบเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกจากดวงตา หู จมูก และปาก ไหลนองออกมาเป็นสายยาว ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ ภายในหลุมยุบก็กลายเป็นแอ่งเลือดขนาดย่อม กระดูกทั่วร่างแหลกเหลว อวัยวะภายในบอบช้ำจนไม่อาจรักษาเยียวยาได้เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดกลัวดังก้อง

ภายใต้รัตติกาลอันมืดมิดไร้แสงจันทร์ ทั้งฝ่ายศัตรู และฝ่ายป้องกันเมืองต่างตั้งค่ายประจันหน้ากันอย่างตึงเครียด สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปที่ความโกลาหลหน้าประตูเมืองหลิ่งเป่ย ไม่มีผู้ใดเลยที่จะแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า จึงไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เวลานี้มีเงาร่างหนึ่งกำลังร่อนถลาแหวกอากาศข้ามศีรษะของพวกเขาไปราวกับวิหคเหยียนลั่วหลีสวมชุดรัดกุมสีดำสนิทกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด นี่คือการพรางตัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทว่าต่อให้เวลานี้นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ก็คงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นอยู่ดี ในเมื่อสมาธิของทุกคนล้วนจดจ่ออยู่กับการรบราฆ่าฟันเบื้องล่างด้วยเส้นเอ็นหนังสัตว์ที่มีความยืดหยุ่นสูงผนวกกับร่างกายที่เบาหวิวราวกับขนนก ทำให้การร่อนถลาของนางเต็มไปด้วยทักษะอันล้ำเลิศ ด้านหลังของนางมีโครงผ้าแพรผืนใหญ่คอยต้านลม และบังคับทิศทางเหยียนลั่วหลีไม่มีความกังวลเรื่องการร่อนลงจอดแม้แต่น้อย ในอดีตชาติ นางกระโดดร่มชูชีพทะลวงแนวข้าศึกมาแล้วไม่รู้กี่หน ต่อให้ปราศจากอุปกรณ์เครื่องร่อน นางก็สามารถพลิกแพลงเอาตัวรอดได้เสมอ ทว่านางก็อดไม่ได้ที่จะขอบคุณร่างกายที่ผอมบาง และน้ำหนักเบาหวิวนี้ หากตัวหนักกว่านี้อีก

ลึกลงไปภายในถ้ำลับที่ซ่อนตัวอยู่กลางหุบเขา ทั้งชายหญิง คนชรา และเด็กเล็กกว่าร้อยชีวิตกำลังนั่งยอง ๆ กอดเข่าเบียดเสียดกันเป็นกลุ่มก้อน บรรยากาศภายในถ้ำเงียบสงัดจนน่าขนลุก ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ท่านป้าจางโอบกอดเหยียนหยาจื่อไว้ในอ้อมอกอันอบอุ่น มือหยาบกร้านของหญิงวัยกลางคนลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นสะท้านของเด็กน้อยครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อปลอบประโลมจิตใจที่หวาดกลัวที่บริเวณปากถ้ำ เซียวเย่หยางยืนหยัดอยู่เคียงข้างชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านอีกหลายคนเพื่อทำหน้าที่เฝ้ายาม สายตาของเขาทอดมองแสงคบเพลิงที่กำลังคืบคลานไต่ระดับขึ้นมาตามไหล่เขาอย่างช้า ๆ หัวใจเต้นระทึกจนแทบจะกระดอนหลุดออกมา ความกดดันอันหนักอึ้งถาโถมเข้าใส่จนแทบหายใจไม่ออกในมือของบุรุษเหล่านี้ล้วนกุมอาวุธไว้แน่น ดาบใหญ่หลายเล่มในมือของพวกเขาคืออาวุธที่เหยียนลั่วหลีแอบนำมาซุกซ่อนไว้บนภูเขาก่อนหน้านี้ก่อนที่เหยียนลั่วหลีจะออกเดินทางเข้าเมือง นางได้บอกตำแหน่งที่ซ่อนดาบเหล่านี้แก่เซียวเย่หยางไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่าเซียวเย่หยางเองก็คาดไม่ถึงเลยว่า อาวุธที่เตรียมไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉินจะได้ถูกนำมาใช้งานรวดเร็วถึงเพียงนี้เซียวเย่หยางกระชับด้