All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 221 - Chapter 230

เด็กชายเห็นคนเดินเข้ามาก็วิ่งไปเขย่าเก้าอี้โยก ด้วยความที่ยังไร้เดียงสาจึงจำไม่ได้ว่าคนผู้นี้คือผู้ใด ได้แต่เอียงคอมองอย่างพิจารณาเหยียนลั่วหลีกวักมือเรียกเด็กชาย เด็กชายลังเลไม่กล้าเข้าไป จางเหลียงก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาขยี้ตา “เกิดอันใดขึ้น”เด็กชายชี้ไปที่เหยียนลั่วหลี ดวงตากลมโตกลอกไปมา “มีคนมา”จางเหลียงมองไปที่ประตูด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาอีกครั้ง “ท่านผู้อาวุโสเหยียน”“เป็นข้าเอง” เหยียนลั่วหลีก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว“โอ้ ท่านผู้อาวุโสเหยียน รีบนั่งลงเถิด” จางเหลียงที่ได้สติกลับมาลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทาเดินวนหาเก้าอี้ เด็กชายเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตึงตังไปยกเก้าอี้ตัวเล็กมาวางให้ เหยียนลั่วหลีลูบหัวเล็กๆ นั้นแล้วถอนหายใจ “ข้าทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว”จางเหลียงชะงักไปครู่ใหญ่กว่าจะนั่งลงแล้วโบกมือ “ล้วนเป็นโชคชะตา ล้วนเป็นโชคชะตา อวี่เอ๋อร์จิตใจไม่บริสุทธิ์เอง จะโทษผู้อื่นไม่ได้หรอก”ช่วงเวลาที่บุตรชายคนเล็กตายจากไป เขาก็ได้คิดทบทวนเรื่องราวมากมาย หากจะพูดกันตามจริงแล้ว ก็เป็นเพราะอำนาจมันเย้ายวนใจเกินไปจนทำให้จิตใจไม่บริสุทธิ์ ถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เหตุใดผู้อื่น

ห่างออกไปหลายสิบลี้ ชายฉกรรจ์สิบห้าคนที่กำลังเร่งเดินทางเมื่อได้ยินเสียงนกหวีดก็หยุดม้า ชายผู้เป็นหัวหน้านำนกหวีดขึ้นมาเป่าตอบรับหนึ่งครั้งแล้วจึงเร่งเดินทางต่อ โดยมีเงาเล็กๆ ตามติดอยู่เบื้องหลังเหยียนลั่วหลีได้ยินเสียงนกหวีดตอบรับแต่ไกลก็ลงจากหลังม้ารอคอย ครั้งนี้ผู้ที่จะเดินทางลงใต้ไปกับนางคือกองกำลังจากเกาะเผิงไหลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการเดินทางครั้งนี้นอกจากจะไปสืบข่าวคราวความเคลื่อนไหวทางตอนใต้แล้ว ยังต้องตามหาแหล่งกบดานของลัทธิบูชาพระจันทร์ด้วย มีคนช่วยมากหน่อยก็ย่อมดีกว่าผู้คนจากเกาะเผิงไหลมิใช่ชาวหมู่บ้านเป่ยซานทั่วไปจะนำมาเปรียบเทียบได้ หากบอกว่าหมู่บ้านเป่ยซานเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นมนุษย์ เกาะเผิงไหลก็คงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับ อันตราย และการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงคนเหล่านี้อาศัยอยู่บนเกาะและถูกฝึกฝนด้วยวิธีการอันโหดเหี้ยมของเหยียนลั่วหลี นับว่าเป็นกองกำลังทหารกล้าตายก็ว่าได้ตอนนี้เมื่อเริ่มเห็นผล นางก็จำต้องหาคนใหม่ๆ เข้าไปเพิ่มเติมเพื่อลดทอนกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันลงบ้าง การดูแลทหารกว่าสองหมื่นนายนั้นต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล ย่อมต้องมีคนคอยช่วยจัดกา

พวกเขาเดินทางลงใต้ก็สมควรจะต้องรู้ข่าวคราวล่าสุดบ้างมิใช่หรือ เหยียนลั่วหลีไม่ได้ห้ามปรามและนึกสนุกอยากดูเรื่องสนุกจึงพ฿ดขึ้นว่า “หากสืบข่าวมาได้ก็นับว่าเป็นความสามารถของเจ้า”การพาคนผู้นี้มาด้วยก็ตั้งใจจะใช้งานเช่นนี้อยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าเหยียนลั่วหลีไม่ได้ใส่ใจ หวังหมาจื่อก็ดีใจ ตั้งใจจะใช้ความสามารถของตนเองแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเขาไม่ได้มาเกาะกินไปวันๆจัดหมวกสักหลาดบนศีรษะให้เข้าที่ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า แล้วเดินเตาะแตะไปข้างหน้า เหยียนลั่วหลีไม่ได้หันไปมอง คนกลุ่มนี้คงสืบข่าวอันใดมาไม่ได้แน่ และก็เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่กี่อึดใจ หวังหมาจื่อก็เดินคอตกกลับมา เมื่อเห็นเหยียนลั่วหลีก็รู้สึกอับอายจึงเดินอิดออดเข้ามาหา“สืบข่าวได้ความว่าอย่างไร” เหยียนลั่วหลีนึกสนุกอยากหยอกล้อคนผู้นี้เมื่อเห็นสีหน้าของเหยียนลั่วหลี หวังหมาจื่อจะไม่เข้าใจได้อย่างไร “ท่านก็หัวเราะเยาะข้าไปเถอะ ข้ายังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกพวกเขาไล่ตะเพิดออกมาแล้ว จะมีโอกาสได้พูดคุยได้อย่างไร”เขาบ่นพึมพำต่อไปว่า “คนกลุ่มนี้เหตุใดถึงได้ไร้น้ำใจปานนี้”“ที่นี่ไม่ใช่แดนเหนือของพวกเรานะ โลกภายนอกกำลังวุ่นวาย การไม่กล้าไว้ใจผู้ใดก็เป็

นี่ก็คือเหตุผลที่พวกของเหยียนลั่วหลีเห็นกระดาษสีขาวและเถ้าถ่านที่ยังไหม้ไม่หมดปลิวว่อนไปทั่วตอนที่เดินทางมาถึงที่นี่“แล้วพวกเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเซียนจิ้งจอกต้องการเด็กชายเด็กหญิงบริสุทธิ์” หวังหมาจื่อได้ยินก็แทบไม่อยากจะเชื่อ ยังมีคนเชื่อเรื่องพรรค์นี้อยู่อีกหรือเขาเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา ความยากจนยังไม่กลัว แล้วจะไปกลัวผีทำไม เหยียนลั่วหลีได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองหวังหมาจื่อด้วยความชื่นชม คนผู้นี้มีไหวพริบดี มักจะถ่ายทอดความสงสัยของนางได้เป็นคนแรกเสมอเสี่ยวเอ้อประคองถ้วยชาร้อนด้วยมืออันสั่นเทา “เซียนจิ้งจอกเป็นคนเขียนไว้เอง ก่อนที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้น เซียนจิ้งจอกได้ใช้เลือดคนเขียนไว้ตรงทางเข้าอำเภอ ที่พวกท่านไม่เห็นก็เพราะตอนนั้นชาวบ้านไม่เชื่อเลยลบทิ้งไปแล้ว”“มิใช่บอกว่าเซียนจิ้งจอกจะออกอาละวาดตอนกลางคืนหรอกหรือ เหตุใดถึงไม่มีผู้ใดสงสัยว่ามันหน้าตาเป็นอย่างไร ไม่มีผู้ใดแอบดูบ้างหรือ แล้วเด็กๆ ที่ถูกนำไปวางไว้ เซียนจิ้งจอกจะมารับไปไว้ที่ใด”“เหตุใดจะไม่มีคนไปแอบดูเล่า ทว่าคนที่ไปแอบดู พอกลับมาก็กลายเป็นบ้าเป็นบอไปหมด เอาแต่ร้องตะโกนว่าเซียนจิ้งจอกมาแล้ว เซียนจิ

พูดไปแล้วเจิ้งเส้าหัวผู้นี้อายุอานามก็เพิ่งจะยี่สิบเก้าปี ทว่าเส้นผมที่ขาวโพลนทั้งศีรษะนี้กลับเกิดจากความทุกข์ระทมตลอดหลายปีที่ผ่านมาชายหนุ่มสอบได้ตำแหน่งจวี่เหรินตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบสี่ปี นับว่าเป็นผู้มีความสามารถโดดเด่น ในยามที่กำลังมีอนาคตที่สดใสและรุ่งโรจน์ ก็เป็นที่ถูกตาต้องใจของบุตรสาวอาจารย์ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ หลังจากพูดคุยหยั่งเชิงกันไปมาก็ตกลงปลงใจแต่งงานกันอย่างชื่นมื่นด้วยอายุที่ยังน้อยแต่กลับได้ครอบครองหญิงงาม ซ้ำยังได้รับการสนับสนุนจากอาจารย์จนได้เป็นนายอำเภอ ชั่วขณะหนึ่งเขาจึงกลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหลายตำบลในละแวกนั้นหลังจากแต่งงานได้หนึ่งปี สองสามีภรรยาก็ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง ซึ่งว่ากันว่าเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดมีไหวพริบ เจิ้งเส้าหัวรักใคร่เอ็นดูบุตรชายมากจนทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อฟูมฟักให้เป็นจวี่เหรินคนต่อไป ทว่าใครจะคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องร้ายเช่นนี้ขึ้นได้เริ่มจากภัยแล้งที่ติดต่อกันหลายปี เขาต้องค้นหาแม่น้ำใต้ดินตามเบาะแสในตำราโบราณจึงจะสามารถพาชาวบ้านผ่านพ้นช่วงเวลาอันยากลำบากมาได้ เมื่อสถานการณ์เริ่มดีขึ้นก็ต้องมาเผชิญหน้ากับพวกโจรก