All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 211 - Chapter 220

ขณะที่คนผู้นั้นกำลังเล่าวีรกรรมของคนกลุ่มนี้ให้ผู้คนฟัง ก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นระลอกๆ นอกจากความเลื่อมใสแล้วก็ยังมีความกังวลปะปนอยู่ด้วย เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับคนกลุ่มนี้ แถมโควตายังถูกแย่งไปถึงสิบสี่ที่นั่ง แล้วลูกหลานของพวกเขาจะมีที่ยืนอีกหรือขณะที่เหยียนหยาจื่อกำลังกำชับข้อควรระวังให้เด็กหนุ่มสิบกว่าคนฟัง เมื่อได้ยินคำถามก็เงยหน้าขึ้น รอบกายเต็มไปด้วยดวงตาเป็นประกายที่รอคอยคำตอบจากเขา คล้ายกับนึกสิ่งใดขึ้นได้จึงหัวเราะเบาๆ “ข้าก็แค่มาดูเท่านั้น”“เฮ้อ” ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกและคลายความกังวลลงส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดคนผู้นี้มีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ทว่ากลับไม่ยอมก้าวหน้า ก็ไม่มีผู้ใดกล้าถามออกไป หากเผลอไปทำให้เขาโกรธ แล้วพาคนทั้งสิบกว่าคนนี้เข้าไปในห้องสอบด้วยจะทำอย่างไร เจ้ามั่นใจหรือว่าลูกหลานของเจ้าจะสอบชนะคนกลุ่มนี้ได้ เฮอะอย่าไปยุ่งเรื่องของชาวบ้านจะดีกว่าเมื่อได้ยินคำตอบ ทุกคนก็พอใจ ขณะที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่รู้จะพูดสิ่งใด ประตูสถานศึกษาก็เปิดออกเสียงดัง “เอี๊ยด”ทหารที่แต่งกายเต็มยศถือฆ้องทองเหลืองอยู่ในมือแล้วตีเข้าด้วยกันจนเกิดเสียงดัง พร้อมทั้งประกาศให้เข้าไปในสนา

เมื่อเห็นพวกของเหยียนลั่วหลีเข้าพักได้อย่างราบรื่น ผู้คนที่รออยู่ในโรงเตี๊ยมก็เริ่มไม่พอใจคนเหล่านั้นก็เอะอะโวยวายขึ้นมาทันที “เถ้าแก่ มิใช่บอกว่าห้องเต็มหมดแล้วหรือ เหตุใดถึงยังจัดห้องหรูให้ได้อีกสิบห้อง หรือว่าเจ้าหลอกพวกเรา”“นั่นสิ เห็นว่าพวกเราไม่มีเงินหรือเยี่ยงไร นี่ท่านดูถูกพวกเรารึ”ถุงเงินใบหนึ่งถูกโยนลงบนโต๊ะดังเคร้ง “ข้ามีเงินมากมาย เปลี่ยนเป็นห้องหรูให้ข้าเถิด”เมื่อมีคนเปิดประเด็น คนอื่นๆ ก็เริ่มโวยวายขอเปลี่ยนห้อง พวกเขาล้วนเป็นครอบครัวที่เดินทางมาจากเมืองใกล้เคียงเพื่อให้กำลังใจลูกหลาน ส่วนใหญ่ก็เป็นเศรษฐีมีเงินทองมากมายได้ยินมาว่าโรงเตี๊ยมหลงเหมินแห่งนี้เป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลิ่งเป่ย กระทั่งเสี่ยวเอ้อก็ยังหยิ่งยโสกว่าคนทั่วไป จึงตั้งใจมาพักที่นี่ ผู้ใดจะคิดว่าจะมีการเลือกปฏิบัติเช่นนี้“โวยวายอันใด โวยวายอันใด”เมื่อเจิ้งกัวเห็นว่ามีคนมาหักหน้าตนต่อหน้าท่านผู้อาวุโสเหยียนก็แอบมีน้ำโห “นี่คือเจ้านายของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เจ้าว่าจะมีสิทธิ์เข้าพักหรือไม่”คนที่ถูกตอกหน้ากลับเริ่มงุนงง เด็กหนุ่มอายุน้อยผู้นี้คือเจ้านายของโรงเตี๊ยมหลงเหมินหรือเป็นผู้ใดมาจากไหนกันเมื่อได้

“ไม่ว่าเจ้าจะโตแค่ไหน ในสายตาข้า เจ้าก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ”เหยียนหยาจื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ ในใจ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดีใจเรื่องอันใด เพียงแต่รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั่วทั้งร่างได้มลายหายไปจนสิ้น ครู่หนึ่งคล้ายกับนึกสิ่งใดขึ้นได้ก็เงียบไป “พี่ใหญ่ จางอวี่ตายแล้ว”เหยียนหยาจื่อเงยหน้าขึ้นแล้วก็รีบก้มลงทันที ทว่าเหยียนลั่วหลีก็มองเห็นความอ่อนแอในดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน คนธรรมดาที่ไม่เคยเผชิญกับเรื่องเช่นนี้ ต่อให้เป็นผู้ที่มีจิตใจเข้มแข็งเพียงใด ก็ยังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี จะทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ไหวได้อย่างไร ก็แค่ฝืนทนไว้เท่านั้น เหยียนลั่วหลีถอนหายใจแผ่วเบาแล้วพูดว่า “หยาจื่อ เจ้าป่วยแล้ว ช่วงนี้ก็ติดตามข้าไปเดินดูโลกกว้างเถิด”โรคทางใจก็ต้องใช้ยาทางใจรักษา มิใช่ทุกคนจะเป็นเหมือนนาง ครั้งแรกที่นางเห็นคนตายต่อหน้าต่อตาก็ต้องนอนกระสับกระส่ายไปทั้งคืนเช่นกัน เหยียนหยาจื่อคลึงขมับเบาๆ “พี่ใหญ่ ถึงอย่างไรข้าก็ต้องเรียนรู้ที่จะเติบโต”เหยียนลั่วหลีชะงักถ้วยชาในมือ “เอาเถิด ข้าคงคิดมากไปเอง ทว่าหากมีปัญหาอันใดก็ต้องคอยบอกข้าเสมอ ตกลงหรือไม่”เหยียนหยาจื่อพย

พูดจบก็ประสานมือคารวะผู้คนที่ยังคงยืนนิ่งอึ้ง “ทุกท่าน ข้าคือกงจวินจากเมืองเป่ยเฉิง ส่วนนี่คือหลานชายของข้า หากมีสิ่งใดล่วงเกินหรือทำไม่เหมาะสม ก็ขอให้มาลงที่ข้าเถิด อย่าได้เอาความกับหลานชายของข้าเลย”มือของกงอี้ที่กำลังกระตุกแขนเสื้อหยุดชะงัก สููดจมูกกลั้นความน้อยใจแล้วก้มหน้าลง “ท่านปู่ ข้าไม่ได้ก่อเรื่องนะ”กงจวินคิดว่าหลานชายคนโตเพียงแค่ปากแข็งเพราะกลัวถูกตี จึงไม่สนใจและประสานมือคารวะอีกครั้ง “ทุกท่าน ข้า..”ยังไม่ทันที่กงจวินจะได้พูดจบก็มี่คนพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน“นายท่านผู้นี้กำลังพูดเรื่องอันใดกัน กงอี้ไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายอันใดเลยนะ” ศิษย์ที่เพิ่งจะตั้งหลักได้เอ่ยถาม“ใช่แล้ว พวกเรากำลังพูดคุยรำลึกความหลังกับกงอี้อยู่นะ”“วันหน้ากงอี้จะต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่เป็นแน่ นายท่านช่างมีวาสนาจริงๆ”เมื่อบรรดาศิษย์เห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเหยียนหยาจื่อก็สะดุ้งตื่นและพากันเอ่ยชม ชั่วขณะหนึ่งกงอี้ก็ราวกับกลายเป็นเทพเซียนที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์ เป็นที่รักใคร่ของทุกคนกงจวินงุนงงไปหมด นี่มันเรื่องอันใดกัน หลานชายจอมดื้อรั้นของเขาเป็นที่ชื่นชอบถึงเพียงนี้เชียวหรือกงอี้มองดูใบหน้าที่ไม่อยากจะเ

“แน่นอนว่า ต่อให้พวกท่านแย่งชิงไปได้ จะบริหารจัดการได้ดีหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ข้าขอพูดดักไว้ก่อนเลยว่า นอกจากทะเลทรายแห่งนี้จะเลือกคนแล้ว ข้าเหยียนลั่วหลีก็เลือกคนเช่นกัน”"พวกเราไม่มีความเห็นขัดข้องอันใด ผู้ใดบุกเบิกขึ้นมาย่อมเป็นผู้ครอบครอง เดิมทีก็เป็นดินแดนไร้เจ้าของ ผู้ใดแย่งชิงมาได้ก็ย่อมเป็นของผู้นั้นมิใช่หรือ" ชายชราผมสีดอกเลาผู้มีรูปร่างผอมบางลูบเคราพลางเอ่ยอย่างเนิบนาบ“เพียงแต่ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังดินแดนเจียงหนานนอกด่านจะยินยอมหรือ”เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา คนอื่นๆ ก็เริ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก การที่อดีตเจ้าเมืองให้ความสำคัญกับคนผู้นี้ก็เรื่องหนึ่ง การจะทำให้พวกเขายอมรับได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งจะให้พวกเขาก้มหัวให้เด็กหนุ่มผู้นี้หรือ พูดจาไม่เข้าหูหน่อยก็คือ ชายชราที่นั่งอยู่ที่นี่ ผู้ใดบ้างที่กินเกลือมามากกว่าข้าวที่เขากิน เหตุใดจะต้องยอมให้เด็กหนุ่มที่ยังอ่อนประสบการณ์มาเป็นผู้นำพวกเขาด้วย เหยียนลั่วหลีนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด ขยับเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้นแล้วพูดขึ้นมาว่า “หรือว่าทุกท่านคิดจะขอแบ่งผลประโยชน์ด้วย”ชายชราผอมบางโบกมือพลางหันไปมองคนอื่นๆ “เอ๊ะ ข้ายังไ