جميع فصول : الفصل -الفصل 240

เหยียนซานพูดอย่างไม่ใส่ใจ ในมือถือมีดเล่มเล็กส่องประกายวาววับ จ้องมองพวกปีศาจจิ้งจอกด้วยสายตาคลั่งไคล้ราวกับคนบ้าคนอื่นๆ ต่างก็ชินชากับท่าทางเช่นนี้ มีเพียงพวกปีศาจจิ้งจอกที่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ คนผู้นี้ช่างเหมือนกับไอ้บ้าที่คอยปรุงยาให้ประมุขในลัทธิของพวกนางไม่มีผิดเมื่อยาเม็ดนั้นตกลงไปในท้อง ลมปราณที่ปั่นป่วนของจิ้งจอกแดงก็สงบลง เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอย่างรวดเร็วในร่างกายก็รู้สึกตกตะลึงและเจ็บใจ นี่พวกนางเตะโดนตอเข้าให้แล้วขณะที่กำลังคิดหาทางหลบหนี คนสามคนก็เดินออกมาจากอาคารสามชั้นริมถนน ดึงดูดสายตาของทุกคนไปในทันทีหวังหมาจื่อเข็นรถเข็นของเจิ้งเส้าหัวตามหลังเหยียนลั่วหลีมา เมื่อเห็นพวกปีศาจจิ้งจอกที่ถูกมัดอยู่บนพื้นก็ชะโงกหน้าออกไปดู “จุ๊ๆ หน้าตาก็งดงามดี เหตุใดจิตใจถึงได้ดำมหิตเช่นนี้”เมื่อได้ยินเสียง จิ้งจอกแดงก็เงยหน้าขึ้น เจิ้งเส้าหัวมองดูปีศาจจิ้งจอกที่ถูกมัดเอาไว้ ต่อให้กลายเป็นผีเขาก็ไม่มีทางลืมปีศาจตนนี้เด็ดขาด เขาพูดออกมาเพื่อยืนยันว่า “ปีศาจจิ้งจอกตนนี้แหละ”“ฮี่ ฮี่ ฮี่ ที่แท้ก็ท่านนายอำเภอนี่เอง เป็นอย่างไร เนื้อของเด็กนั่นยังไม่พอใจอีกหรือ ถึงได้ยอมอ

เจิ้งเส้าหัวส่ายหน้าแล้วตอบว่า “จากไปตั้งนานแล้ว”เมื่อคืนเขาพาคนไปเฝ้าอยู่ที่ทางเข้าอำเภอจนสว่าง จนกระทั่งเห็นพวกของพี่เหยียนกลับมาอย่างปลอดภัยจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นพวกเขาเดินกลับมามือเปล่าและไม่ได้พาเด็กคนอื่นๆ กลับมาด้วย เขาก็รู้อยู่เต็มอก เกรงว่าคงจะตายมากกว่ารอดเสียแล้ว คนทั้งกลุ่มอาศัยช่วงที่ฟ้ายังไม่สว่างอำลาอำเภอซงเจียงไป มองดูแผ่นหลังที่เดินจากไปเจิ้งเส้าหัวก็ทอดทอนใจนี่สิถึงจะเรียกว่าการผดุงคุณธรรมอย่างแท้จริง เมื่อนึกถึงคำพูดประโยคนั้นของพี่เหยียน เจิ้งเส้าหัวก็อดไม่ได้ที่จะเพ้อฝัน ในช่วงชีวิตที่เหลือ เขาจะได้พบหน้าลูกชายอีกหรือไม่ระหว่างเดินทาง หวังหมาจื่ออดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นว่าพวกเขาหลังจากจัดการกับปีศาจจิ้งจอกเหล่านั้นแล้วก็ไมไ่ด้ทำอันใดต่อ เขาเองก็อยากรู้ว่าผู้อาวุโสเหยียนจะจัดการเรื่องนี้ต่อไปอย่างไร “พวกเราจากมาเช่นนี้เลยหรือ แล้วเรื่องของลัทธิบูชาพระจันทร์จะทำอย่างไรเล่า” หวังหมาจื่อเกาหัวด้วยความงุนงง ออกจากอำเภอซงเจียงมาอย่างงงๆ แล้วก็มุ่งหน้าลงใต้มาตลอดทางเลยหรือ เมื่อเห็นว่าเหยียนลั่วหลียังไม่ตอบ เขาก็ถามต่อไปว่า“เด็กพวกนั้นถูกนำไปทำเป็นตัวยาจ

เมื่อเห็นคนเดินจากไปไกลแล้ว เหยียนสืออู่ก็พ่นลมหายใจออกจมูก “คิดว่าพวกเราไม่เคยเห็นทะเลหรือเยี่ยงไร พวกเรานี่แหละคือมังกรขาวทลายคลื่น”ตอนที่พวกเขาอยู่บนเกาะ ก็มักจะลงทะเลไปจับปลาจับตะพาบกันทั้งวันมิใช่หรือ ไข่มุกนั่นยิ่งมีมากมายจนนับไม่ถ้วน เกลื่อนกลาดไปทั่วทั้งเกาะ“ถ่อมตัวหน่อย ถ่อมตัวหน่อย อยู่ข้างนอกทำตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจจะดีกว่า” เหยียนเอ้อร์ร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม เหยียนเอ้อร์เป็นผู้รอบรู้ประจำทีม งานที่ต้องออกหน้าล้วนให้เขาเป็นคนจัดการจนฝึกปรือฝีปากได้อย่างยอดเยี่ยม กระทั่งเรื่องผิดก็ยังสามารถพูดให้เป็นถูกได้หากไม่ได้คนผู้นี้ เจ้าพวกท่อนไม้กระดานอย่างพวกเขาที่เพิ่งจะลงจากเขา ก็อาจจะตายอยู่กลางทางเพราะไม่รู้ธรรมเนียมปฏิบัติของการเข้าสังคมก็เป็นได้เหยียนสืออู่ยังคงเคารพพวกพี่ชายเหล่านี้ เมื่อเห็นเหยียนเอ้อร์พูดก็ไม่ได้โต้แย้ง เพียงแต่เบะปากเท่านั้น หวังหมาจื่อที่แอบฟังอยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้น “ซื่อจื่อเซียวผู้นั้น ใช่คนเดียวกับที่ข้าคิดไว้หรือไม่”คิดไปคิดมาก็มีเพียงคนผู้นี้ที่แซ่เซียว ซ้ำชื่อก็ยังเหมือนกันอีก หรือว่าจะเป็นคนที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ“นอกจากเขาแล้วจะเป็นผู

หลินเจาเป่าเพิ่งจะตั้งสติได้จากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ เมื่อเห็นเหยียนสืออู่ฟันคนขาดเป็นสองท่อนแล้วร่างนั้นก็สลายกลายเป็นกองเลือดในพริบตา เขาก็ถึงกับก้าวขาไม่ออกคืนนี้แสงจันทร์สาดส่องสว่างไสว ลมพัดโชยมาต้องใบไม้ดังสวบสาบ หลินเจาเหรินขยับเท้าเล็กน้อยทว่าก็ไม่กล้าเดินไปไหน โชคดี โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ทำตัววู่วามไปตอแยกับคนพวกนี้เข้า มิเช่นนั้นจุดจบก็คงไม่ต่างกันอย่าว่าแต่จะเหลือศพให้เห็นเลย กระทั่งกระดูกก็คงหาไม่พบแล้วกระมัง เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาอยากกลับบ้านแล้ว ณ ลานโล่ง กลุ่มชายชุดดำกำลังเช็ดคราบเลือดบนดาบและกระบี่พลางบ่นพึมพำอย่างตื่นเต้น “ขออีกสักกลุ่มเถอะ กระบี่ของข้าก็จะได้ดื่มเลือดครบพันคนเสียที”“เพิ่งจะครบพันคนหรือ ข้าทะลุเป้าไปตั้งแต่ปีที่แล้วนู่น”“จะโอ้อวดไปไย หากเจ้าไม่ได้ออกไปทำภารกิจบ่อยๆ จะแซงหน้าพวกเราได้หรือ”“โธ่ ก็ช่วยไม่ได้ที่พวกเจ้ามัวแต่ชักช้าอืดอาด ได้ลงมือเป็นคนสุดท้ายตลอด”เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้บ่นพึมพำกันไปมา กลุ่มคนที่ยืนมุงดูอยู่ต่างก็หวาดผวา หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่รู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องอันใด ทว่าตอนนี้ได้มาสัมผัสด้วยตนเองแล้วครบพันคนหรือ ห

หลังจากเร่งเดินทางผ่านเมืองต่างๆ มาราวแปดเก้าเมือง ยามนี้ก็เข้าใกล้เขตแดนใต้ตอนกลางมากขึ้นแล้ว ภูเขาสูงตระหง่านอยู่ไกลๆ เริ่มปรากฏให้เห็นหนาตาขึ้น ทุกหนทุกแห่งล้วนเขียวชอุ่มไปด้วยแมกไม้“เฮ้อ ฝนตกอีกแล้ว” หวังหมาจื่อถอนหายใจบ่นพึมพำในช่วงฤดูฝนฟ้าคะนอง แดนใต้จะมีฝนตกชุก วันหนึ่งอาจจะตกหลายระลอก หรือบางครั้งก็ตกติดต่อกันหลายวันโดยไม่หยุดพักเลย กระทั่งเหยียนลั่วหลียังอดไม่ได้ที่จะคิดถึงท้องฟ้าที่แจ่มใสของแดนเหนือตอนนี้คนทั้งกลุ่มกำลังหลบฝนอยู่ในจุดพักม้าริมถนน ทุกคนว่างเว้นจากงานจึงนั่งจิบชาพูดคุยสัพเพเหระกัน นอกจากนี้ยังมีขบวนพ่อค้าและชาวบ้านที่เดินทางผ่านไปมาเข้ามาหลบฝนจนจุดพักม้าแน่นขนัดไปหมดเหยียนลั่วหลีกับพรรคพวกยึดโต๊ะริมสุดไว้เป็นของตน นั่งมองดูสายฝนและฟังเสียงฟ้าร้องที่ไม่ขาดสาย นางยื่นมือออกไปปัดหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่ตามชายเสื้อพลางถอนหายใจออกมาอย่างหาได้ยาก “คงจะตกอีกนานทีเดียว”หลินเจาเหรินเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางม่านฝนพลางลอบถอนหายใจในใจ ต่อให้ดียอดเยี่ยมเพียงใดก็ไม่ใช่ของเขา ไม่มีวาสนาจะได้ครอบครอง“แดนเหนือของพวกเราตลอดทั้งปีแทบจะไม่ได้เห็นฝนตกหนัก