All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 341 - Chapter 350

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไปลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นมอบกายถวายชีวิตให้กับพี่สาวสุดที่รักดั่งแก้วตาดวงใจของน้องเมียคนนี้อีกต่างหาก หากเจ้านี่รู้ความจริงคงได้ถือดาบไล่ฟันเขาไปทั่วเมืองหลวงแน่เซียวเย่หยางรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก กลืนน้ำลายไม่ลง ถ้าไม่ใช่เพราะประสบการณ์ความโหดร้ายที่สั่งสมมานานในวังหลวง ทำให้เขายังคงรักษาความสงบนิ่งและสีหน้าไร้อารมณ์ไว้ได้ ป่านนี้ความตื่นตระหนกคงฉายชัดจนความแตกไปแล้วขณะที่เขากำลังขบคิดอย่างหนักว่าจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้อย่างไร เหยียนหยาจื่อก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นมาเสียก่อน เขากดสายตาคมกริบมองสีหน้าที่ดูผิดปกติของชายหนุ่มตรงหน้า พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับขั้วหัวใจ“ลั่วหลีงั้นหรือ เซียวเย่หยาง เมื่อครู่เจ้าเรียกชื่อผู้ใดกัน”ใช่แล้ว เหยียนหยาจื่อจำชายหนุ่มรูปงามสวมหน้ากากครึ่งซีกตรงหน้าได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็นว่าคือเซียวเย่หยาง บุรุษหน้าหนาที่ทำให้เขาแค้นใจจนแทบอยากจะกัดฟันให้แหลกละเอียดแม้จะจากกันมาหลายปี เขายังจำท่าทางอวดดีเช่นนี้ได้ในพริบตา นี่ไม่ใช่เพราะเขามีความจำดีเลิศ แต่เป็นเพราะเขานอนคิด

แต่ลุงฉินก็ยังอดสงสัยไม่ได้ เขามั่นใจว่าคนที่ซื่อจื่อถูกใจคงไม่ใช่คุณหนูเสิ่นญาติผู้น้องที่เพิ่งรับเข้ามาอยู่ในจวนอย่างแน่นอน อย่างน้อยภาพที่เขาเห็นตอนที่ทั้งสองคนพูดคุยหรืออยู่ด้วยกัน ก็มีเพียงความห่วงใยแบบพี่ชายและน้องสาว ไม่มีวี่แววของความรักฉันท์ชู้สาวหรือความขวยเขินเลยแม้แต่น้อยคิดดูแล้วซื่อจื่อก็อายุไม่น้อยแล้ว ผ่านการสวมกวานเป็นผู้ใหญ่มาก็หลายปี ต้องรีบจัดการเรื่องคู่ครองให้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที พวกองค์ชายและพระหลานเธอในตระกูลสูงศักดิ์ของเมืองหลวงที่อายุเท่านี้ มีใครบ้างที่ไม่มีฮูหยินและลูกหลานวิ่งเล่นเต็มบ้านมีแต่ซื่อจื่อของพวกเขาคนเดียวนี่แหละที่ถูกฮ่องเต้เร่งรัดและบ่นเรื่องแต่งงานอยู่ทุกวันก็ยังไม่รู้สึกเดือดร้อน ไม่ยอมไปดูตัวคุณหนูตระกูลใดเลย ไม่รู้ว่าในใจลึกๆ แล้วอยากได้นางฟ้าสวรรค์แบบไหนมาเป็นภรรยาถ้าเป็นนางฟ้าบนสวรรค์จริงๆ ก็แล้วไป ด้วยความเพียบพร้อมและรูปโฉมของซื่อจื่อ ย่อมคู่ควรที่จะเด็ดดอกฟ้าอยู่แล้ว แต่ปัญหาคือตอนนี้กระทั่งเงานางฟ้าสักองค์ก็ยังไม่เห็นเลยมีก็แต่ชายหนุ่มแซ่เหยียนที่เดินทางมาส่งคุณหนูเสิ่นในวันนี้ ตัวอักษรเหยียนมีความหมายต่อซื่อจื่อของพวกเขามาก ลุงฉิ

“ของพวกนี้ผู้ใดเป็นคนส่งมา”ตงชิงเปิดสมุดบันทึกตรวจสอบรายชื่อ “เป็นของอวี้เหม่ยเหริน ฮุ่ยผิน และจวนอัครเสนาบดีเจ้าค่ะ”“ไม่มีของเสียนกุ้ยเฟยปะปนอยู่เลยหรือ” เสิ่นเมิ่งซีประหลาดใจจากนั้นก็พูดต่อไปว่า “ข้าไม่เคยมีความแค้นกับอวี้เหม่ยเหรินและฮุ่ยผิน แล้วเหตุใดพวกนางต้องมาทำร้ายข้าด้วย”“ถึงเจ้าจะไม่มีความแค้นกับพวกนาง แต่เรื่องนี้ก็หนีไม่พ้นฝีมือของเสียนกุ้ยเฟย สองคนนั้นเป็นสุนัขรับใช้ที่คอยทำงานให้กุ้ยเฟยอย่างลับๆ”เซียวเย่หยางเล่าถึงอำนาจและอิทธิพลในวังให้ฟังอย่างไม่ใส่ใจนัก ทำเอาเสิ่นเมิ่งซีและสาวใช้ทั้งสองเหงื่อตก อำนาจของเสียนกุ้ยเฟยช่างซ่อนเร้นได้ลึกซึ้งยิ่งนักมิน่าคนถึงบอกว่าทะเลยังไม่ลึกเท่าวังหลวง คนที่สามารถเอาชีวิตรอดจากการแย่งชิงดีชิงเด่นในวังมาได้ ล้วนเป็นพวกโหดเหี้ยมทั้งสิ้นเสิ่นเมิ่งซีสงบสติอารมณ์ลงแล้วยิ้มหยัน “เก็บของพวกนี้ไปเถิด ในเมื่อกินพร้อมกันไม่ได้ ก็แยกกินทีละอย่าง จะได้ไม่เสียน้ำใจที่พวกเขาส่งมา”เซียวเย่หยางชำเลืองมองนางด้วยความชื่นชม พวกเขาสายเลือดเดียวกันยิ่งเจอเรื่องยากลำบากก็ยิ่งสู้ไม่ถอย“ช่วงนี้เจ้าก็เตรียมตัวให้ดี”“วางใจเถิดญาติผู้พี่ ข้าจะสั่งสอนคนพว

เส้นผมดำขลับที่เกล้าขึ้นเป็นมวยอย่างประณีตเรียบง่าย ประดับด้วยปิ่นหยกรูปหรูอี้สีเขียวมรกตฝีมือช่างแกะสลักชั้นยอด ปล่อยปอยผมดกดำบางส่วนทิ้งตัวสยายลงมาคลอเคลียแผ่นหลัง สวมรองเท้าบูทสีขาวปักลายเมฆมงคลก้าวเดินมาอย่างแช่มช้อยทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจดึงดูดสายตาทุกคู่ให้ไม่อาจละไปไหนได้ พวกคุณหนูในงานต่างเบิกตากว้าง พวกนางไม่เคยเห็นสตรีนางใดกล้าแต่งกายด้วยสีสันและรูปแบบที่เรียบง่าย ทว่าดูสูงส่งและทรงอำนาจถึงเพียงนี้ในงานเลี้ยงสำคัญมาก่อนหากผู้มีตาแหลมคมลองเพ่งมองดูให้ดี ทั้งเนื้อผ้าหางามที่ทอขึ้นอย่างบางเบาพลิ้วไหว การตัดเย็บที่เข้ารูปอย่างประณีตไร้ที่ติ และลายปักไหมทองคำที่ซ่อนรายละเอียดอย่างพิถีพิถันแม้จะยืนย้อนแสงอาทิตย์ก็ยังสัมผัสได้ถึงมูลค่าความไม่ธรรมดาของอาภรณ์ชุดนี้ กลิ่นอายความสง่างามและความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวของเสิ่นเมิ่งซีต่อให้บนร่างของนางจะไม่มีเครื่องประดับทองคำหรืออัญมณีหรูหราชิ้นโตมาคอยประดับประดา นางก็ยังสามารถเปล่งประกายเจิดจ้าข่มรัศมีของทุกคนในบริเวณนั้นจนหมองลงไปถนัดตาชั่วขณะที่ลมพัดผ่านพัดพาความหอมของดอกไม้มาอ่อนๆ สายตาทุกคู่ทั้งบรรดาขุนนางและคุณหนูคุณชายที่ต่า

งานเลี้ยงชมบุปผานี้จัดขึ้นโดยราชสำนัก ย่อมต้องให้บุคคลระดับสูงในราชสำนักเป็นผู้ออกหัวข้อการแข่งขันเพื่อทดสอบไหวพริบ ทุกปีฮ่องเต้จะทรงเป็นผู้กำหนดหัวข้อการวาดภาพและแต่งกลอนด้วยพระองค์เอง แล้วนำม้วนกระดาษไปใส่ไว้ในกล่องไม้แกะสลักปิดผนึกอย่างแน่นหนา ปีนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้นเมื่อขันทีวัยกลางคนรูปร่างท้วมเดินก้าวขึ้นไปบนลานประลองที่ปูด้วยพรมสีแดง และใช้ไม้ตีกลองทองเหลืองในมือ เสียงดังกังวานก้องไปทั่วอุทยาน เป็นสัญญาณว่างานเลี้ยงชมบุปผาและการแข่งขันอันดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วสิ้นเสียงกลอง ขันทีก็ประกาศหัวข้อในการแข่งขัน เสียงแหลมเล็กของขันทีผู้ทำหน้าที่ประกาศหัวข้อดังกังวานก้องไปทั่วบริเวณ ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่อยู่บนยอดเขาหรือตีนเขาก็ล้วนได้ยินชัดเจน ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความตื่นตะลึง“การประชันรอบแรก ขอให้บรรเลงบทเพลงหนึ่งจังหวะทำนองที่สะท้อนถึงสถานการณ์ของบ้านเมืองในปัจจุบัน”หัวข้อการแข่งขันเช่นนี้จะนำมาใช้เป็นเกณฑ์ตัดสินบนเวทีงานเลี้ยงรื่นเริงได้อย่างไร ฮองเฮาที่ประทับอยู่บนศาลาได้ยินหัวข้อเช่นนั้นก็หันพระพักตร์ไปมองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดที่ประ