All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 361 - Chapter 370

หลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหยียนลั่วหลีควบม้าเดินทางไปมาระหว่างเมืองต่างๆ ในแดนเหนืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อนางได้เห็นยุ้งฉางขนาดใหญ่ที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ และโกดังเสบียงตามเมืองต่างๆ ถูกเติมเต็มไปด้วยข้าวสาร ธัญพืช และเสบียงแห้งจนล้นปรี่ นางก็ทอดถอนใจออกมาด้วยความโล่งอก ภาระอันหนักอึ้งในใจเบาบางลงไปมากกระทั่งที่เมืองโยวโจว ซึ่งเป็นฐานทัพของกองกำลังทหารนับแสนนาย ภายใต้การนำและการกระตุ้นของแม่ทัพฝูอวี่ ทหารเหล่านั้นก็แบ่งกำลังกันออกไปถางป่าและทำนาปลูกข้าว จนสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตข้าวได้จำนวนมหาศาล แม้เสบียงที่มีอยู่อาจจะไม่เพียงพอให้เลี้ยงดูกองทัพได้นานหลายปี แต่หากรู้จักแบ่งสรรปันส่วนและประหยัดอดออมให้ดี ก็เพียงพอที่จะให้กองทัพประทังชีวิตผ่านพ้นช่วงเวลาอันหนาวเหน็บหนึ่งหรือสองปีนี้ไปได้อย่างแน่นอนในขณะเดียวกัน ณ เมืองหลวงที่อยู่ห่างไกลออกไป เมื่อข่าวการตกของหิมะแรกในแถบชานเมืองแพร่สะพัดเข้ามาถึงในวัง ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนเตียงก็ทรงร้อนพระทัยจนประทับนั่งไม่ติดแม้เวลาจะยังไม่ถึงกำหนดการสอบฮุ่ยซื่อตามหมายกำหนดการเดิม แต่พระองค์ก็ทรงตระหนักดีว่าเวลาของพระองค์และบ้านเมืองเ

วันนี้เสิ่นเมิ่งซีถูกองค์หญิงห้าดึงดันลากตัวออกมาเดินเล่นนอกจวนเพื่อแก้เบื่อ เวลานี้พวกนางและบรรดาคุณหนูตระกูลใหญ่กำลังนั่งทอดสายตามองดูความวุ่นวายหน้ากว๋อจื่อเจี้ยน พร้อมกับพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนานรอจนกระทั่งชายหนุ่มชุดขาวผู้นั้นก้าวเดินออกมา ภายในห้องส่วนตัวบนโรงน้ำชาก็เงียบกริบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกคนจะดึงสติกลับมาพูดคุยกันตามปกติ กระทั่งองค์หญิงห้าผู้สูงศักดิ์ยังต้องชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อพินิจพิเคราะห์ชายหนุ่มผู้นั้นอย่างละเอียดรอบคอบ แล้วจึงค่อยดึงสายตากลับมา“ช่างเป็นบุรุษที่รูปโฉมงดงามและโดดเด่นนัก”“ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นคนที่มีความสามารถไม่เบาทีเดียว”บรรดาผู้คนที่เฝ้ามอง เมื่อได้เห็นเขาเป็นครั้งแรกต่างก็มีความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในหัว และรีบหันไปสั่งให้บ่าวรับใช้คนสนิทไปลอบสืบดูว่า จวี่เหรินหนุ่มผู้นี้เดินทางมาจากแคว้นใดและเป็นลูกหลานตระกูลใดชายหนุ่มผู้นี้ดูมีสง่าราศีไม่ธรรมดา พวกเขาต้องคอยระวังและชิงตัดหน้าดึงตัวมาเป็นขั้วอำนาจฝ่ายตนให้ได้ก่อนใคร หากไม่สามารถนำมาใช้ประโยชน์หรือดึงมาเป็นพวกได้ ก็ต้องหาทางทำลายทิ้งเพื่อไม่ให้กลายเป็นเสี้ยนหนามในวันข้างหน

ในวันข้างหน้า เมื่อบรรดาก้งซื่อเหล่านี้ได้เข้ารับราชการและมีตำแหน่งในราชสำนัก พวกเขาก็ต้องจำใจเลือกยืนอยู่ฝั่งใดฝั่งหนึ่งในสองนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อ้อ ไม่สิ ความจริงแล้วยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า ฝ่ายอนุรักษ์นิยมหรือฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้โดยตรงหากก้งซื่อคนใดมีอุดมการณ์ที่แน่วแน่และกล้าหาญพอที่จะปฏิเสธคำเชิญของทั้งสององค์ชาย และตั้งตนเป็นขุนนางฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ ก็ถือเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและไม่ต้องเข้าไปแปดเปื้อนกับการแย่งชิงอำนาจ ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ไม่ใช่บัณฑิตทุกคนที่จะมีกำลังทรัพย์ อำนาจ หรือความกล้าหาญพอที่จะเลือกเส้นทางนี้ได้ก้งซื่อที่สามารถปฏิเสธการเลือกข้างและยืนหยัดเป็นกลางได้นั้น ประการแรก อาจเป็นเพราะตระกูลของพวกเขาได้เลือกข้างและแสดงจุดยืนทางการเมืองที่ชัดเจนมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นพ่อแล้ว พวกเขาจึงไม่ต้องดิ้นรนหรือถูกกดดันให้เลือกใหม่ประการที่สอง ก้งซื่อส่วนใหญ่มักจะเป็นบัณฑิตที่เดินทางรอนแรมมาจากต่างเมืองหรือต่างแคว้น ไม่ใช่ลูกหลานตระกูลขุนนางที่มีรากฐานและทรัพย์สินในเมืองหลวง บัณฑิตเหล่านี้มักจะถูกสถานการณ์และความหรูหราบีบบังคับให้ต้องเลือกข้างอย่างจำใจ เพ

ฮ่องเต้ก็ทรงปลงตกและยอมรับความจริงเกี่ยวกับสัจธรรมของชีวิตมากขึ้น สวรรค์กำหนดเวลาให้พระองค์ต้องละสังขาร พระองค์ก็ไม่อาจฝืนชะตาและรั้งอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปได้ตอนนี้ การที่พระองค์ทรงพยายามฝืนชะตาและยื้อแย่งลมหายใจเอาไว้ ไม่ใช่เพราะทรงปรารถนาที่จะมีชีวิตอมตะหรือหลงใหลในอำนาจ ทว่าเหตุผลเดียวคือพระองค์ต้องการยื้อเวลาให้ได้นานที่สุดเพื่อจัดการสะสางภารกิจและปัญหาที่คั่งค้างอยู่เบื้องหลังให้เสร็จสิ้น พระองค์ไม่วางพระทัยที่จะจากไปโดยทิ้งบ้านเมืองที่กำลังวุ่นวายไว้ให้ลูกหลานต้องเผชิญเมื่อได้ยินพระสุรเสียงแหบพร่าและอ่อนแรงของเสด็จปู่ เซียวเย่หยางก็รีบหุบรอยยิ้มและปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“เสด็จปู่เคยตรัสว่า อยากจะทอดพระเนตรและพิสูจน์ความสามารถที่แท้จริงของบัณฑิตจากแดนเหนือไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ การสอบเตี้ยนซื่อในครั้งนี้ จะเป็นเวทีให้พระองค์ได้ทอดพระเนตรอย่างชัดเจน บัณฑิตหนุ่มที่สามารถสอบคว้าตำแหน่งฮุ่ยหยวนมาครองได้ในครั้งนี้ แท้จริงแล้วก็คือน้องชายร่วมสายโลหิตของสตรีผู้นั้นพ่ะย่ะค่ะ เมื่อพระองค์ได้พบหน้าและพูดคุยกับเขา พระองค์ก็จะทรงเข้าใจเหตุผลทั้งหมด ว่าเหตุใดหลานถึงได้หลงรักและมอบหัวใจให้นางจนหมดส

พวกเขาค่อยๆ ถอยร่นออกจากท้องพระโรง และเดินตามหลังขันทีผู้นำทางออกไปสู่ประตูนอกวังอย่างเป็นระเบียบและไร้ซุ่มเสียงระหว่างที่กำลังเดินก้าวพ้นประตูวัง เหยียนหยาจื่อที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดถึงสถานการณ์อันเลวร้าย ก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากด้านข้าง“หยาจื่อ”เหยียนหยาจื่อหันไปมองตามเสียง เหอจื้อขยับตัวเข้ามาเดินเบียดชิดกับเขา พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เจ้าว่าอาการของฮ่องเต้เมื่อครู่นี้ดูย่ำแย่และผิดปกติยิ่งนัก”เหยียนหยาจื่อเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบและไม่ยอมปริปากพูดสิ่งใด ดูเหมือนว่าบ้านเมืองกำลังจะก้าวเข้าสู่กลียุคและเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่เสียแล้ว งานพระราชพิธีแต่งตั้งในวันพรุ่งนี้จะสามารถจัดขึ้นได้อย่างราบรื่นตามกำหนดการหรือไม่นั้น ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้การต่อสู้แย่งชิงอำนาจในราชสำนักเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือความควบคุมของเขา ทว่าหากเกิดเหตุจลาจลและการนองเลือดขึ้นมาจริงๆ เขาย่อมต้องออกหน้าปกป้องความปลอดภัยของสหายบัณฑิตจากแดนเหนือทุกคนให้จงได้ เสียงตวาดกร้าวและเด็ดขาดที่ดังขึ้นภายในท้องพระโรงเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เสียงของบุรุษสวมหน้ากากอย่างเซียวเย่หยางหรอก