All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 351 - Chapter 360

จากนั้น ในช่วงสุดท้าย เสียงพิณก็เปลี่ยนจังหวะอีกครั้ง กลายเป็นท่วงทำนองที่บางเบา สดใส และเต็มไปด้วยความรื่นเริงยินดี เป็นการปิดฉากบทเพลงทิ้งท้ายที่ทำให้ผู้ฟังยังคงจมดิ่งอยู่ในภวังค์และไม่อยากให้เสียงพิณหยุดลงทุกคนถอนหายใจยาวเหยียดพ่นอากาศขุ่นมัวออกจากปอดและค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ในหัวของพวกเขา ราวกับได้เห็นภาพวาดขุนเขาและแม่น้ำอันกว้างใหญ่ไพศาล ที่เพิ่งผ่านพ้นไฟสงครามอันโหดร้าย และชาวบ้านกำลังร่วมแรงร่วมใจกันฟื้นฟูแผ่นดินให้กลับมาสงบสุขและอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง“สตรีผู้นี้ ประเสริฐนัก ประเสริฐจริงๆ”เสียงทอดถอนใจอันล้ำลึกและหนักแน่นจากฮ่องเต้บนยอดเขาดังกังวาน ลอยล่องและสะท้อนก้องไปทั่วทั้งหุบเขาการแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์อัสดงลาลับขอบฟ้า การประชันฝีมือทุกด้านจึงได้สิ้นสุดลง โคมไฟส่องสว่างหลายร้อยดวงภายในอุทยานถูกจุดขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองนวลตาขับเน้นให้ผู้คนและสถานที่ดูงดงามราวกับอยู่ในความฝันในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งรอคอยการประกาศผลอย่างใจจดใจจ่อ เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังมาจากทางด้านหน้าของลานจัดงาน เมื่อหันไปมองก็เห็นฮ่องเต้ในชุดฉลองพระองค์มังก

“อู่หลิง เจ้าเองก็มีความสามารถและทำผลงานได้ดีเยี่ยมเช่นกัน รออีกสักสองสามวันก็ไปรับตำแหน่งขุนนางที่กรมกลาโหมเถิด”อู่หลิงเมื่อได้ยินว่าจะได้รับการบรรจุเข้ารับราชการในกรมกลาโหมตามที่มุ่งหวัง เขาก็ดีใจจนแทบเนื้อเต้น รีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วคุกเข่าลงโขกศีรษะ “กระหม่อมขอขอบพระทัยฮ่องเต้สำหรับความเมตตาและโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลและพยักพระพักตร์รับ ก่อนจะหันกลับไปจับพระหัตถ์ฮองเฮาและเสด็จพระราชดำเนินออกจากอุทยานไปพร้อมกัน ด้านหลังมีกองกำลังทหารองครักษ์ชุดเกราะหนักจำนวนมากเดินตามคุ้มกันอย่างเข้มงวด สีหน้าดุดันขึงขังของเหล่าทหารทำให้ผู้คนที่อยู่สองข้างทางต่างหวาดหวั่นและรีบหลีกทางให้ผู้คนในงานต่างเฝ้ามองดูภาพที่ฮ่องเต้ทรงประคองพระหัตถ์ฮองเฮาและทรงช่วยพยุงพระนางขึ้นประทับบนเกี้ยวพระที่นั่งอย่างทะนุถนอม พวกเขาก็เริ่มตระหนักถึงความจริงบางอย่างได้ในทันทีดูสิ ผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวลือโคมลอยว่าฮองเฮาทรงไม่เป็นที่โปรดปรานและสูญเสียอำนาจ ความผูกพันและสายใยรักระหว่างคู่สามีภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ยังหนุ่มสาว ย่อมลึกซึ้งและแตกต่างจากความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่

เสิ่นเมิ่งซีรับฟังแล้วก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “หากพวกเขาเร่งความเร็วตามขึ้นมา พวกเราก็หลบทางให้พวกเขาไปก่อน”แม้นางจะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นถึงเซี่ยนจู่แล้ว แต่เมื่อเทียบกับฐานะขององค์ชายเหล่านี้แล้ว นางก็ยังมิอาจเทียบเคียงได้พอนึกถึงตอนที่องค์หญิงห้าแอบกระซิบข้างหูนางก่อนกลับ ว่าอีกสองสามวันจะลอบออกมาเที่ยวเล่นด้วยกัน นางก็อดยิ้มไม่ได้ องค์หญิงห้าผู้นี้มองเผินๆ เหมือนคนเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนตรงไปตรงมาและน่าคบหาคนหนึ่งไป๋ซู่กลอกตาไปมาอย่างซุกซน “คุณหนู ข้าได้ยินผู้คนซุบซิบกันว่า ตอนนี้ท่านกลายเป็นเสี้ยนจู่ฉิงฮวาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” คำถามนี้ทำให้แม้แต่ตงชิงที่นั่งอยู่เงียบๆ ก็ยังหันมามองด้วยความสนใจเสิ่นเมิ่งซีพยักหน้าตอบรับ “ฮ่องเต้ทรงมีพระเมตตาสงสารข้า”“ระวัง”นางกำลังจะเอ่ยปากเล่ารายละเอียด เสียงตวาดเตือนอันเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้น รถม้าเริ่มสั่นคลอนและโคลงเคลงอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงม้าศึกร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดและตกใจ ทำเอาสตรีทั้งสามคนในห้องโดยสารกลิ้งชนกันไปมาศีรษะของเสิ่นเมิ่งซีเกือบจะกระแทกเข้ากับมุมหน้าต่างไม้ที่แหลมคม โชคดีที่ไป๋ซู่รีบพุ่งตั

เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ที่เขาเคยถูกเด็กหนุ่มชุดดำผู้เป็นเจ้านายของคนกลุ่มนี้ ใช้แส้หนังเส้นยาวตวัดรัดคอและออกแรงกระชากลากถูประจานไปทั่วค่ายทหารที่ชายแดน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบและเหงื่อแตกพลั่ก ดูเหมือนว่าในตอนนั้นบุรุษผู้นั้นจะยังออมมือและเมตตาต่อเขามากทีเดียวบ่าวรับใช้ผู้นี้เป็นคนสนิทที่คอยติดตามรับใช้เซียวเฉินมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เซียวเฉินจึงไม่คิดจะปิดบังความจริง “เจ้ายังจำเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ที่ข้าตกหลุมพรางถูกส่งตัวไปยังชายแดนเหนือเพื่อปราบปรามกบฏและความวุ่นวายได้หรือไม่”บ่าวรับใช้กลอกตาไปมาก่อนจะตบเข่าฉาด “โธ่ องค์ชาย บ่าวจะลืมได้อย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ เหตุการณ์ในครั้งนั้นนับเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก อันตราย และน่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิตของบ่าวแล้วพ่ะย่ะค่ะ บ่าวเกือบเอาชีวิตไม่รอดกลับมา”เซียวเฉินทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ความทรงจำอันแสนหอมหวานและเจ็บปวดผสมปนเปกันในหัว “แล้วเด็กหนุ่มชุดดำที่เก่งกาจเหนือมนุษย์ผู้นั้น เจ้ายังจำเขาได้หรือไม่”“องค์ชายสามหมายถึงบุรุษที่กล้าทำตัวแข็งกร้าว ไม่เห็นพระองค์อยู่ในสายตา ทว่ากลับมีความสามารถและสติปัญญาเ

ทว่าคลื่นใต้น้ำในเมืองหลวงเริ่มมีความเคลื่อนไหวรุนแรงอีกครั้ง ขั้วอำนาจต่างๆ ของบรรดาองค์ชายเริ่มห้ำหั่นกันดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ฮ่องเต้ทำเพียงแค่ประทับเฝ้ามองดูการแก่งแย่งนั้นอย่างเย็นชา บรรดาองค์ชายต่างหลงคิดว่าเสด็จพ่อของพวกตนบรรทมซมไข้อยู่บนเตียงและไม่ทรงทราบเรื่องราวความวุ่นวายภายนอก จึงยิ่งทำตัวกำเริบเสิบสาน ซ่องสุมกำลังกันอย่างโจ่งแจ้ง แท้จริงแล้วฮ่องเต้ทรงมีสติสัมปชัญญะแจ่มใสดีทุกประการเหยียนหยาจื่อเฝ้ามองสถานการณ์แล้วกลับรู้สึกว่า ฮ่องเต้ชราผู้นี้กำลังใช้วิธีที่ดั้งเดิมและโหดร้ายที่สุดในการฝึกฝนฝูงหมาป่า ปล่อยให้พวกมันกัดกันเองเพื่อคัดเลือกจ่าฝูงที่แข็งแกร่งที่สุดขึ้นมาสืบทอดบัลลังก์แต่เรื่องการแย่งชิงอำนาจนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาบรรดาบัณฑิตจากแดนเหนือ แม้ว่าบรรดาองค์ชายจะส่งคนมาพยายามดึงตัวเหล่าจวี่เหรินที่ยังไม่มีตำแหน่งเพื่อหวังขยายอำนาจและอิทธิพลในราชสำนัก เหยียนหยาจื่อก็ยังคงคอยตักเตือนและควบคุมทุกคนอย่างเข้มงวดไม่ให้ก้าวพลาดไปเลือกข้างโดยง่ายพวกเขาคือขุนนางที่เป็นฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ ผู้ใดที่สามารถก้าวขึ้นไปประทับบนบัลลังก์มังกรได้เป็นฮ่องเต้ พวกเขาก็พร้อมที่จะสวามิภ