All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 371 - Chapter 380

ภายในร้านมีลูกค้ายืนเลือกซื้อของอยู่เพียงไม่กี่คน เหยียนหยาจื่อขยับตัวบังสายตาผู้คน และล้วงเอาหยกโลหิตสีแดงสดใสที่มีลักษณะโปร่งแสงออกมาจากอกเสื้อให้บ่าวรับใช้ดูเพียงแวบเดียว บ่าวรับใช้ตาโตด้วยความตกใจและรับรู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือใคร เขาพยักหน้าและส่งสายตาเป็นนัยให้ทั้งสองคนเดินตามเขาขึ้นไปยังชั้นบนทั้งสามคนเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบจนถึงชั้นสาม บ่าวรับใช้หยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องที่อยู่สุดทางเดิน และเคาะประตูเป็นจังหวะรหัสลับ “หลงจู๊ขอรับ มีแขกคนสำคัญมาขอเข้าพบขอรับ”ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูไม้ก็เปิดออกช้าๆ ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ มีรอยยิ้มแย้มและดูใจดีราวกับพระสังกัจจายน์ ก้าวออกมาต้อนรับ “ผู้ใดกันที่มาขอพบข้า”เหยียนหยาจื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาชูหยกโลหิตในมือให้หลงจู๊ดูอีกครั้ง หลงจู๊เมื่อเห็นป้ายหยกประจำตัวของนายหญิง ก็เบิกตากว้างและรีบคว้าแขนดึงชายหนุ่มทั้งสองเข้าไปในห้อง ปิดประตูและลงกลอนอย่างแน่นหนาทันที ส่วนบ่าวรับใช้ก็รับหน้าที่เดินไปมาลาดตระเวนอยู่บริเวณระเบียงทางเดิน เพื่อคอยสังเกตการณ์และระวังภัยด้วยฝีเท้าที่เบาหวิว บ่งบอกว่าเขาเป็นผู้มีวิทยายุทธไม่ธรรมดา“คุณช

ฮองเฮาทรงลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง “ไปเถิด เข้าไปข้างในกัน ข้าอยากจะเข้าไปดูแลและปรนนิบัติฮ่องเต้ด้วยตัวเอง เจ้าเองก็จะได้ถือโอกาสนี้กลับไปพักผ่อนเสียบ้าง ต่อให้ร่างกายของเจ้าจะหล่อหลอมมาจากเหล็กกล้า แต่หากไม่ได้หลับไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวันเช่นนี้ ก็ต้องมีวันทรุดโทรมและล้มป่วยได้เช่นกัน”เซียวเย่หยางเดินนำฮองเฮาเข้าไปภายในตำหนัก ฮองเฮาทรงรับผ้าชุบน้ำอุ่นจากนางกำนัลมาบรรจงเช็ดทำความสะอาดพระพักตร์และพระวรกายของฮ่องเต้ด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอม พระนางประทับนั่งอยู่ข้างเตียง ทอดพระเนตรมองใบหน้าที่ซีดเซียวและซูบผอมของพระสวามีอย่างเงียบงันและโศกเศร้า ขันทีน้อยคนหนึ่งชะโงกหน้าเข้ามาด้อมๆ มองๆ อยู่ที่หน้าประตูตำหนัก เมื่อหรูไห่กงกงเห็นดังนั้น จึงรีบเดินออกไปสอบถามด้วยเสียงกระซิบผ่านไปพักใหญ่ กงกงหรูไห่ก็เดินกลับเข้ามาในตำหนักและขยับเข้าไปกระซิบรายงานบางอย่างที่ข้างหูของเซียวเย่หยาง เซียวเย่หยางพยักหน้ารับทราบและมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น ฮองเฮาซึ่งประทับอยู่ไม่ไกลทรงสังเกตเห็นความเคลื่อนไหว จึงหันมาตรัสด้วยความห่วงใย “เย่หยาง หากเจ้ามีธุระเร่งด่วนหรือหน้าที่สำคัญที่ต้องไปจัดกา

“องค์ชายใหญ่ ท่านช่างทำตัวใช้อำนาจบาตรใหญ่และรังแกข่มเหงผู้อื่นจนเกินไปแล้ว ท่านคิดว่าเพียงแค่ท่านยืนกรานปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นคนทำ แล้วทุกคนจะต้องเชื่อคำพูดของท่านอย่างนั้นหรือ มีโจรหน้าไหนบ้างที่จะยอมรับสารภาพและประกาศตัวว่าตนเองเป็นโจร”อัครเสนาบดีอู๋ในยามนี้ได้สูญเสียสติสัมปชัญญะและสติปัญญาไปจนหมดสิ้นด้วยความโศกเศร้าและความโกรธแค้น เขาไม่ยอมรับฟังเหตุผลหรือคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น และเอาแต่พ่นคำด่าทอและกล่าวหาองค์ชายใหญ่อย่างรุนแรงและหยาบคาย ไม่หลงเหลือเค้าความเคารพหรือยำเกรงในฐานะองค์ชายเลยแม้แต่น้อยก็อย่างที่เขากล่าวไว้ ต่อให้บุตรชายคนเล็กของเขาจะทำตัวเสเพล ไม่เอาไหน และสร้างเรื่องปวดหัวให้เขามากเพียงใด แต่บุตรชายคนนี้ก็เป็นดั่งแก้วตาดวงใจที่เขาเฝ้าฟูมฟักและรักใคร่ทะนุถนอมมาตั้งแต่ยังแบเบาะ การที่บุตรชายต้องมาจบชีวิตลงอย่างกะทันหันและมีเงื่อนงำเช่นนี้ เขาจะยอมให้องค์ชายใหญ่มาปัดความรับผิดชอบและอ้างว่าไม่รู้เรื่องเพียงคำเดียว แล้วก็ปล่อยให้เรื่องราวเงียบหายไปได้อย่างไรองค์ชายใหญ่พยายามข่มอารมณ์โกรธและอธิบายด้วยเหตุผล “ข้าเป็นองค์ชายที่เติบโตมาด้วยความซื่อสัตย์และสุจริต ข้าไม่เคยมีควา

“โชคดีที่ข้าไม่ได้ถลำลึกตกหลุมรักพระองค์ ฮ่องเต้ พระองค์เคยมีความรักให้ข้าบ้างหรือไม่ ข้าก็เป็นเพียงเครื่องมือแห่งอำนาจในกำมือของพระองค์เท่านั้น ข้าแก่งแย่งชิงดีเพื่อตำแหน่งแล้วมันผิดตรงไหน สตรีในวังหลังแห่งนี้ มีผู้ใดบ้างที่ไม่อยากเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์อยู่เหนือผู้ใด”เสียนกุ้ยเฟยพึมพำกับตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวายภายนอกที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ “ฮ่องเต้เพคะ พระองค์ทรงมีสนมกำนัลมากมายถึงสามวังหกตำหนัก เหตุใดถึงไม่แบ่งปันให้ข้าบ้าง ข้าต้องการเพียงแค่เซียวเย่หยางคนเดียวเท่านั้น พระองค์คงยังไม่ทรงทราบสินะ ลูกชายของข้าได้บุกเข้ามาในพระราชวังแล้ว หากพระองค์ยอมยกเซียวเย่หยางให้ข้า ข้าก็จะสั่งให้เขาถอนทัพ แล้วพวกเราแม่ลูกจะถอยไปอยู่แดนใต้และจะไม่กลับมาเมืองหลวงอีกตลอดชีวิต”ฮ่องเต้เองก็ทรงได้ยินเสียงความวุ่นวายภายนอกและทรงตกตะลึงยิ่งขึ้น ตรัสด้วยความพิโรธ “สตรีโง่เขลา มีมารดาเช่นเจ้า เซียวเซวียนย่อมไม่มีวันได้เป็นองค์รัชทายาท การบุกรุกพระราชวังเป็นความผิดร้ายแรงถึงประหารชีวิต หากเจ้ายังมีมโนสำนึกก็จงรีบยอมจำนนเสีย”“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่องเต้เพคะ ลูกชายของข้ามีคุณสมบัติที่จะเป็นโอรสสวรรค์ ใต้หล้า

พูดจบเขาก็มองดูควันไฟที่พวยพุ่งขึ้นจากพระราชวังแล้วถอนหายใจอีกครั้ง เขาทำได้เพียงเท่านี้ การชิงบัลลังก์เป็นเรื่องของราชวงศ์ คนอื่นอย่าหวังจะเข้ามายุ่งเกี่ยว“องค์ชายสี่มาแล้ว”หรูไห่กงกงวิ่งหนีตายกลับมาที่ตำหนักเฉิงเฉียน “ในมือองค์ชายสี่ไม่รู้ถืออาวุธชนิดใด มันส่งเสียงดังปังๆ แล้วก็ล้มทหารยามที่อยู่ห่างออกไปได้ในพริบตา”ดวงตาของเสียนกุ้ยเฟยเป็นประกาย ลูกชายของนางมาแล้ว เซียวเย่หยางได้ยินดังนั้นก็ตกใจลุกขึ้นยืน “เซียวเซวียนสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึก โทษนี้ไม่อาจให้อภัยได้”เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของผู้คนรอบข้าง เสียนกุ้ยเฟยก็แผดเสียงร้อง “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่นะ ลูกชายของข้าไม่ได้สมรู้ร่วมคิด”“หึ สมรู้ร่วมคิดหรือไม่ เสียนกุ้ยเฟยย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ”สีหน้าของเสียนกุ้ยเฟยย่ำแย่ลง นางย่อมรู้ดี แต่พวกเขาใช้เงินทองมากมายซื้ออาวุธเหล่านั้นมา จะนับว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดได้อย่างไรเซียวเซวียนไล่สังหารทหารที่ขัดขวางมาตลอดทางจนเสียเวลาไปไม่น้อย ทหารที่ประจำการอยู่ตรงประตูเสวียนอู่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนของเซียวเย่หยางไอ้หมาป่าตาขาว ส่วนทหารที่เหลือก็มีฝีมือธรรมดาการกวาดล้างตลอดทางของเขา ทำให้เซียวเฉินมี