جميع فصول : الفصل -الفصل 390

“อ้าว เด็กคนนี้ทำไมไปเสียแล้วล่ะ” ฮองเฮาที่อยู่ด้านข้างเห็นคนกระโดดจากไปก็รีบถาม เด็กคนนี้ช่วยชีวิตเย่หยางไว้ พวกเขาย่อมไม่ปล่อยให้เสียเปรียบเป็นแน่“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันรู้จักเขา”เซียวเย่หยางมองตามคนที่จากไปจนลับตา ค่อยหันกลับมาเผชิญหน้ากับเซียวเซวียนและพวกพ้องที่กำลังต่อสู้กับองครักษ์เงามังกร เขาเอื้อมมือไปด้านหลังชักดาบที่สะพายอยู่ออกมา พุ่งทะยานไปข้างหน้าเข้าร่วมการต่อสู้บาดแผลของสืออู่เมื่อครู่กระตุ้นโทสะเขา หากเป็นตัวเขาเองที่บาดเจ็บก็คงไม่โกรธแค้นถึงเพียงนี้ เพียงแต่นั่นคือคนของเหยียนลั่วหลี ขนาดเขายังไม่กล้าทำร้ายแม้แต่ปลายก้อย แต่กลับถูกเซียวเซวียนยิงจนเป็นรูคนที่อัครเสนาบดีอู๋และเซียวเซวียนพามาในครั้งนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือ นอกจากทหารองครักษ์ที่มีวรยุทธ์สูงส่งแล้ว ยังมีนักฆ่าเดนตายอีกด้วยดูท่าคงกะจะสู้ตาย หากไม่สำเร็จก็ยอมตายไปพร้อมกันเซียวเย่หยางกวัดแกว่งดาบในมืออย่างคล่องแคล่ว เป็นเพราะอาการบาดเจ็บของสืออู่เมื่อครู่ ทำให้เวลานี้เขาทุ่มเทกำลังอย่างสุดความสามารถท่ามกลางการปะทะกันของคมหอกคมดาบ เซียวเซวียนเห็นว่าฝ่ายตนกำลังตกเป็นรอง จึงรีบถอยร่นไปด้านหลังภายใต้การคุ้มค

แม่ทัพฝูอู่เดินนำขบวนนายทหารทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังกำแพงเมือง บนถนนในเมืองโยวโจวเวลานี้มีแต่ฝุ่นควันและเศษซากปรักหักพัง แทบจะมองไม่เห็นเงาของผู้คนสัญจรไปมาราษฎรในเมืองต่างก็รู้หน้าที่และหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านเรือนของตน เพื่อไม่ให้เป็นภาระหรือสร้างความวุ่นวายให้แก่ทหารที่กำลังทำการรบ ราษฎรบางส่วนถึงขั้นอาสาสมัครรวมกลุ่มกันเข้าไปช่วยงานในโรงครัวของค่ายทหาร เพื่อช่วยเตรียมอาหารและเสบียงให้แก่เหล่าทหารกล้า ซึ่งเป็นการช่วยแบ่งเบาภาระของกองทัพไปได้มากทีเดียวการเตรียมอาหารและเสบียงให้เพียงพอต่อความต้องการของคนนับแสนชีวิตในยามสงครามนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยเมื่อแม่ทัพฝูอู่และเหล่านายทหารก้าวขึ้นไปยืนบนกำแพงเมือง พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่น่าตื่นตะลึง กองทัพข้าศึกที่เคยฮึกเหิมและหยิ่งผยอง บัดนี้กำลังวิ่งหนีแตกกระเจิงราวกับสุนัขตกน้ำ ลูกไฟขนาดใหญ่หลายลูกถูกยิงมาจากทางด้านหลังของทัพข้าศึก พุ่งตกลงกลางวงล้อมของทหารและระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอานุภาพการทำลายล้างของลูกไฟเหล่านั้นรุนแรงมาก กองทัพข้าศึกที่ยืนเรียงแถวกันอย่างหนาแน่น ถูกแรงระเบิดฉีกร่างจนแหลกเหลว เศษซากและชิ้นส่วนของร่างกายมนุษย์ปลิวว่อนกระจ

“ปัง ปัง ปัง”บนทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ สงครามปะทุขึ้นอีกครั้งท่ามกลางเสียงปืนใหญ่ที่ดังกึกก้อง ท้องฟ้าก็เริ่มโปรยปรายหิมะลงมาอย่างหนัก เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ปกคลุมผืนดินที่ถูกย้อมด้วยสีเลือด บดบังความโสมมและความโหดร้ายของสงครามไว้เบื้องล่างในขณะที่กองทัพของเซียวเย่หยางยังคงอยู่ระหว่างการเดินทาง กองทัพข้าศึกที่ปิดล้อมเมืองโยวโจวก็เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง เป็นไปตามคาด ข้าศึกเริ่มร้อนใจแล้ว เมื่อเห็นสภาพอากาศที่แปรปรวน พวกเขาจำต้องฝืนใจบุกโจมตี เพื่อป้องกันความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น และหมายมั่นที่จะยึดเมืองโยวโจวซึ่งเปรียบเสมือนชิ้นเนื้ออันโอชะนี้ให้ได้ผู้นำของกองกำลังพันธมิตรจากหลายแคว้นไม่เชื่อว่า ด้วยกำลังพลที่มากกว่าถึงสองเท่าและอาวุธที่เหนือกว่า พวกเขาจะไม่สามารถเอาชนะกองทัพเมืองโยวโจวได้หากรอจนหิมะตกหนัก ไม่ต้องพูดถึงการทำสงคราม กระทั่งการเอาชีวิตรอดในฤดูหนาวกลางป่าเขารกช้างเช่นนี้ก็ยังเป็นเรื่องยากลำบาก เพราะฤดูหนาวในแดนเหนือนั้นโหดร้ายและยาวนานนักตอนที่ยกทัพมา พวกเขาคิดเพียงว่าจะอาศัยจำนวนคนและอาวุธเพื่อเผด็จศึกอย่างรวดเร็ว จึงไม่ได้เตรียมเสบียงมามากนัก หากยืดเยื้อต่อไปจนเ

เซียวเย่หยางมองดูอาหารร้อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นเต็มโต๊ะจนตาพร่ามัว เขาหันไปพูดกับฝูอู่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ “ข้าเองก็มีของจะมอบให้แม่ทัพฝูเช่นกัน”ฝูอู่กลับมาทำหน้าขรึมเหมือนชายชาติทหารอีกครั้ง เมื่อได้ยินดังนั้นก็หันไปมอง เขาวางจอกสุราที่กำลังจะชนกับเหยียนลั่วหลีลง “ไม่ทราบว่าแม่ทัพเซียวมีสิ่งใดจะมอบให้ข้าหรือ”“ของกินจากเมืองหลวงน่ะ” เซียวเย่หยางพูดแล้วชะงักไปนิด “ชาวเมืองหลวงฝากข้ามา บอกว่าอยากให้แม่ทัพฝูและเหล่าทหารได้ลิ้มรสชาติ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ บรรดานายทหารที่เคยระแวดระวังตัวต่างก็วางจอกสุราและหยุดพูดคุย หันมามองด้วยความคาดหวัง พวกเขาจากเมืองหลวงมาหลายสิบปี ไม่ได้ลิ้มรสอาหารพื้นเมืองแท้ๆ ของเมืองหลวงมานานมากแล้วเซียวเย่หยางตบมือ ทหารกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกประตู แต่ละคนแบกห่ออาหารสูงครึ่งคนมาวางไว้บนโต๊ะห่ออาหารที่ถูกห่อไว้อย่างดีมีสัญลักษณ์ต่างๆ กลิ่นหอมคุ้นเคยโชยมา บรรดานายทหารกลับรู้สึกลังเล ความรู้สึกหวั่นเกรงเมื่อใกล้ถึงบ้านเกิดคงเป็นเช่นนี้เองฝูหนิงอดใจไม่ไหวเป็นคนแรก เขาแกะห่ออาหารบนโต๊ะออก เมื่อเห็นขนมเปี๊ยะไส้ผักกาดดองที่เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบก็ด

ฐานะของนางในสายตาของชาวแดนเหนือและราษฎรทั่วไปนั้นคือผู้นำที่สูงส่งที่สุด เป็นบุรุษผู้เก่งกาจและไร้เทียมทาน หากความจริงที่ว่านางเป็นเพียงสตรีบอบบางผู้หนึ่งถูกเปิดเผยและแพร่งพรายออกไปสู่สาธารณชนจู่ๆ เซียวเย่หยางก็รู้สึกตระหนักได้ว่าตนเองช่างมีความคิดที่เห็นแก่ตัวยิ่งนัก การดึงรั้งนางให้ก้าวลงมาจากบัลลังก์แห่งอำนาจและต้องมาตกระกำลำบากเผชิญกับคำครหา เพียงเพื่อตอบสนองความรักและความปรารถนาส่วนตัวของเขา ไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจหรืออยากให้เกิดขึ้นตั้งแต่แรกคนที่มีความสามารถและเสียสละเช่นนาง สมควรที่จะได้ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดิน เป็นเขาเองที่ดึงนางลงมาจากแท่นบูชาอันสูงส่ง ชาวแดนเหนือและทหารใต้บังคับบัญชาจะมองนางด้วยสายตาเช่นไรเมื่อรู้ความจริงทั้งหมดเขาเสนอทางออกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ว่าบางทีพวกเราอาจจะไม่ต้องจัดงานพิธีมงคลสมรสอย่างเอิกเกริกหรือประกาศให้ผู้คนรับรู้ก็ได้ หากมันจะสร้างความลำบากใจและส่งผลกระทบต่ออำนาจของนาง เขาไม่อยากให้นางต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากหรือเผชิญกับอันตรายจากความขัดแย้งของขั้วอำนาจต่างๆเขารู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่านางต้องอดทน เสียสละ และทุ่