All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 61 - Chapter 70

เหยียนลั่วหลีประสานมือคารวะอย่างงดงาม การได้ผูกมิตร และสานสัมพันธ์กับผู้มีอำนาจเหล่านี้ย่อมเป็นผลดีต่ออนาคต เมื่อพิจารณาจากการที่หวงเฉายอมเสี่ยงอันตรายช่วยออกแรงผลักเครื่องร่อนให้นางเมื่อคืนก่อน นางก็ยินดีที่จะไว้หน้าและผูกมิตรกับเขาเพียงแต่ ท่านเจ้าเมืองหวงผู้เป็นบิดาบุญธรรมผู้นี้ เกรงว่าจะไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่เคี้ยวได้ง่าย ๆ เสียแล้วทั้งสองเดินลัดเลาะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ผ่านป้อมยามและจุดตรวจหลายแห่งจนกระทั่งเข้าสู่ใจกลางเมือง ในที่สุดก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าจวนเจ้าเมืองอันโอ่อ่าตระการตาประตูใหญ่ของจวนทาสีแดงชาดสดใส ประดับด้วยหมุดทองเหลืองแวววาว สองข้างประตูมีสิงโตหินสลักขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ ดูดุดัน และน่าเกรงขามราวกับมีชีวิต บริเวณหน้าประตูมีทหารยามสวมชุดเกราะยืนรักษาการณ์อย่างเข้มงวดหวงเฉาลอบสังเกตสีหน้า และปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มข้างกาย เมื่อเห็นเหยียนลั่วหลียังคงมีสีหน้าราบเรียบ ไร้ร่องรอยของความตื่นตระหนก ตื่นตาตื่นใจ หรือความประหม่าใด ๆ ทั้งสิ้น เขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่า เด็กหนุ่มผู้นี้จะต้องเป็นผู้ที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาว และเคยพบเห็นโลกกว้างมาอย่างโชกโชนเป็นแน่ภายในใจของหว

“เฮอะ ๆ ข่าวดีอันใดกัน เจ้าอย่าได้ล้อข้าเล่นเลย” หวงเฉาเกาหัวแกรก ๆ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าขันเหยียนลั่วหลีหัวเราะร่วน นางพลิกตัวขึ้นหลังม้าดำอย่างว่องไว และสง่างาม ก่อนจะสะบัดบังเหียน “ข้าขอลาตรงนี้ วันหน้ามีวาสนา ค่อยพบกันใหม่”สิ้นเสียง ม้าดำก็ทะยานออกไปดุจพายุหมุน ทิ้งให้หวงเฉายืนมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นหายลับไปในฝุ่นดินด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายนี่เขาเพิ่งจะรู้จักเทพสงคราม หรือว่าเพิ่งจะปล่อยปีศาจจิ้งจอกเข้าป่าไปกันแน่เหยียนลั่วหลีควบม้าฝ่าสายลมหนาวยามค่ำคืนมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านเป่ยซาน ในใจนางเวลานี้ไม่ได้มีเพียงเรื่องรางวัล ทว่ายังมีแผนการขั้นต่อไปที่จะเปลี่ยนหมู่บ้านแห่งนี้ให้กลายเป็น 'ฐานลับ' ที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนเหนือกงล้อแห่งโชคชะตาเริ่มหมุนวน และนางจะเป็นผู้กุมบังเหียนกำหนดทิศทางของมันเองณ ทางเข้าหมู่บ้านเหยียนลั่วหลีควบม้าดำพุ่งทะยานมาแต่ไกล เสียงฝีเท้าอาชาศึกที่กระทบพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าต่อมาเสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเหล่าเด็กน้อยที่มารวมตัวกันรอรับ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มชุดดำ“ท่านผู้อาวุโสเหยียนกลับมาแล้ว”“ท่านผู

เมื่อลานฝึกเสร็จสมบูรณ์ และได้เห็นเหล่าเด็กน้อยลงไปฝึกฝน บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันทีดูเอาเถิด จากเด็กน้อยที่เคยอ่อนแอเจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ เวลานี้ภายใต้การนำของเหยียนลั่วหลี แต่ละคนต่างกระฉับกระเฉงว่องไวดุจเสือดาว ไร้ร่องรอยของโรคภัยไข้เจ็บเหมือนเก่าก่อนชาวบ้านต่างพากันกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และบรรพบุรุษด้วยความซาบซึ้ง ทว่าจะมัวแต่กราบไหว้บรรพบุรุษเท่านั้นคงไม่ได้ พวกเขาสมควรกราบไหว้ผู้อาวุโสเหยียนด้วย หากปราศจากผู้อาวุโสเหยียน พวกเขาจะมีโอกาสได้เห็นวันนี้หรือ การได้กินดีอยู่ดี ลูกหลานแข็งแรง ล้วนเป็นความดีความชอบของผู้อาวุโสเหยียนทั้งสิ้นเพียงชั่วเวลาไม่นาน ชื่อเสียงของเหยียนลั่วหลีก็พุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด บรรดาผู้ที่เคยมีใจริษยาหรือกังขาก็กลับยอมสยบอย่างสิ้นเชิง ผู้ใดที่สามารถพาชาวบ้านให้อยู่รอดปลอดภัยได้ พวกเขาย่อมยอมฟังผู้นั้นวิกฤตภัยแล้งในครั้งนี้ยืดเยื้อมายาวนานถึงห้าปีเต็ม จะมีก็เพียงช่วงสองปีหลังมานี้ที่พอจะมีฝนตกลงมาประปรายบ้าง ทว่าหยาดฝนเพียงน้อยนิดจะไปช่วยสิ่งใดได้ มันก็เหมือนกับหยดน้ำเพียงหยดเดียวกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ที่ไม่อาจก่อให้เกิดระลอกคลื่นใด ๆ ได้เลยลองมองดูโลก

ผู้อพยพครึ่งหนึ่งรึ ช่างเป็นแผนการที่ล้ำลึกนักจำนวนผู้อพยพที่อออยู่หน้าเมืองหลวงเวลานี้ย่อมต้องมีนับหลายแสนคน ยังไม่นับรวมพวกที่กำลังรอนแรมเดินทางตามมาอีกไม่ขาดสาย นี่คือโจทย์ที่ยากแสนสาหัส เหตุใดองค์ฮ่องเต้จึงมั่นใจนักว่าเมืองหลิ่งเป่ยจะสามารถรองรับผู้คนมากมายมหาศาลขนาดนั้นได้“แล้วท่านเจ้าเมืองหวงตัดสินใจเช่นไร”นี่คือสิ่งที่เหยียนลั่วหลีปรารถนาจะรู้ที่สุด“จะตัดสินใจเช่นไรได้เล่า เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือมาหลายเค่อแล้ว”หวงเฉาย่อมรู้ดีว่าพ่อตารัก และถนอมหวงอิ่งปานแก้วตาดวงใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บิดาครองตัวเป็นโสดเพื่อเฝ้าดูแลบุตรสาว และรำลึกถึงมารดาบุญธรรมผู้ล่วงลับ ความรักความผูกพันนี้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วเมือง ต่อให้ต้องส่งตัวเองเข้าวังแทน บิดาก็คงไม่มีวันยอมส่งบุตรสาวไปขุมนรกนั่นเด็ดขาด“อิ่งเอ๋อร์ไม่รู้ว่าไปทราบข่าวนี้มาจากที่ใด เวลานี้โศกเศร้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ข้าเกรงว่าหากนางตัดสินใจทำเรื่องโง่เขลาเพื่อช่วยเมือง...” หวงเฉามือไม้สั่นเทาอย่างจนปัญญา เขาเพิ่งจะผ่านพ้นความลำบากมาได้พบพานความสุข เหตุใดสวรรค์จึงไม่ยอมปล่อยเขาไปเสียที“หากจวนตัวจริง ๆ ข้าก็จะกบฏ” หวงเฉา

“ข้า ข้ายังมีหลานรักอีกสองคน” ชายชราเอ่ยอย่างอึกอัก ท่ามกลางยุคเข็ญเช่นนี้จะมีครอบครัวใดที่ยอมรับเลี้ยงคนแปลกหน้าถึงสามคนให้เป็นภาระ เพียงแค่ข้าวหนึ่งถ้วยก็อาจใช้ซื้อชีวิตคนได้ทั้งครอบครัวแล้ว“ท่านไม่ต้องกังวล ในเมื่อข้าเอ่ยปากแล้ว ย่อมหมายความว่าข้าสามารถจัดการได้”เหยียนลั่วหลีแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ดูน่าเกรงขามจนเกินไป มิเช่นนั้นเดี๋ยวจะเหมือนพวกหัวผักกาดน้อยในหมู่บ้านที่เห็นหน้านางปุ๊บก็วิ่งหนีหายวับไป“ท่านผู้เฒ่า โปรดนำทางข้าไปหาหลาน ๆ ของท่านเถิด ในเมืองเวลานี้หาได้มีความปลอดภัยไม่”เหตุการณ์มนุษย์กินคนมีให้เห็นอยู่เกลื่อนกลาด ไม่รู้ว่าเด็กน้อยทั้งสองคนนั้นอายุเท่าใด หากถูกล่อลวงหรือถูกแย่งชิงตัวไปจะทำเช่นไรเมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของชายชราก็พลันซีดเผือด เขาหอบห่อผ้าไว้แนบอกแล้วรีบวิ่งนำหน้าเข้าไปในตรอก“ทางนี้ ทางนี้ โปรดตามข้ามา”ชายชราวิ่งกระหืดกระหอบเลี้ยวเข้าไปในซอยเปลี่ยว“จื้อเอ๋อร์ ซานเอ๋อร์”ตะโกนเรียกอยู่นานก็ไร้เสียงตอบรับ ชายชราเริ่มวิ่งวนไปมาอย่างลนลาน น้ำเสียงที่เรียกขานเริ่มแหบพร่าและสั่นเครือ“จื้อเอ๋อร์ ซานเอ๋อร์ รีบออกมาหาปู่เร็